ارتش ایرلند در حال حرکت به سوی قرن بیست و یکم است - برخی می ترسند که آماده نباشد

در اواخر نوامبر 2013، دو ماه پس از ورود آنها به سوریه به عنوان بخشی از نیروهای ناظر سازمان ملل، نیروهای دفاعی ایرلند اولین تماس خود را با نیروهای متخاصم داشتند.

گشتی متشکل از 36 سرباز که با پنج نفربر زرهی مواگ (APC) سفر می کردند، در حدود 25 کیلومتری اردوگاه آنها در بلندی های جولان، فلات صخره ای در جنوب غربی سوریه که زیر نظر نیروهای حافظ صلح سازمان ملل که بر آتش بس بین اسرائیل و سوریه نظارت می کنند، در کمین یک گروه اسلامی مسلح قرار گرفتند.

سربازان با استفاده از مسلسل های سنگین نصب شده روی سقف خودروها برای پاسخ به آتش رفتند. با این حال، زمانی که توپچی‌های دو APC سلاح‌ها را خم کردند، صدای ضربه‌ای شنیدند. کابل های داخلی پاره شد و اسلحه را بی مصرف کرد.

خوشبختانه برای پاترول، اسلحه های سه مووگ دیگر همچنان کار می کردند و برای بیرون راندن مهاجمان کافی بودند. یک APC در هنگام عقب نشینی با مین زمینی چرخ خود را از دست داد اما هیچ آسیبی ایرلندی نداشت. قطعات جایگزین برای اسلحه ها فورا از ایرلند فرستاده شد و در چمدان شخصی یک سرباز قرار گرفت.

این نوع حادثه ای بود که بعد از 13 سال هنوز آلن کرنی، متخصص سابق تسلیحات نیروهای دفاعی را بیدار نگه می دارد.

برای کرنی، که سال گذشته در مقام فرماندهی از ارتش بازنشسته شد، این حادثه به رویکرد غالبا تند نیروهای دفاعی برای تهیه و نگهداری تجهیزات اشاره کرد.

کابل‌های خمیده نقطه‌ای از شکست در سلاح‌ها بودند، اما این مورد نادیده گرفته شد. و سیستم های تسلیحاتی بدون قطعات یدکی کافی به منطقه جنگی فرستاده شدند.

او می‌گوید این حادثه «پیامد مستقیم و قابل پیش‌بینی» خرید یک سیستم تسلیحاتی سفارشی بدون توانایی پشتیبانی از آن بود.

اکنون، با توجه به اینکه نیروهای دفاعی در آستانه به دست آوردن میلیاردها یورو تجهیزات جدید تحت فرماندهی ژنرال روسا مولکاهی به عنوان بخشی از برنامه نوسازی هستند، کرنی نگران است که اشتباهات مشابه تکرار شوند.

وزیر خواهان نقش نیروی دریایی ایرلند در مأموریت اتحادیه اروپا برای هدف قرار دادن ناوگان سایه روسیه است

این اشتباهات شامل خرید تجهیزات بدون پرسنل لازم برای نگهداری و یا برنامه مشخصی از نحوه استفاده از آن است. نتیجه گاهی اوقات سیستم های نظامی گران قیمتی است که سال ها در انبار می مانند.

کرنی در گزارشی که قرار است به کمیته دفاع و امنیت ملی Oireachtas و کمیته حساب‌های عمومی ارائه کند، بسیاری از این نگرانی‌ها را شرح داده است.

کرنی می گوید: "من همه برای جاه طلبی هستم. اما این یک تحول کامل و کامل است. این فقط خرید چند وسیله نقلیه نیست. بسیار بزرگ است."

برای ارتش، یکی از بزرگ‌ترین جنبه‌های این مدرن‌سازی، برنامه اسکورپیون است که شامل دستیابی به صدها خودروی زرهی پیشرفته از فرانسه به‌عنوان بخشی از یک معامله دولت با دولت است.

هنوز تصمیم نهایی در مورد تعداد خودروهای زرهی خریداری شده گرفته نشده است. این امر به نتایج پروژه ای بستگی دارد که توسط هیئتی متشکل از افسران نظامی و کارمندان غیرنظامی نظارت می شود که الزامات را طراحی خواهند کرد. مهمتر از آن این است که وزارت مخارج عمومی چقدر مایل به تخصیص بودجه به این پروژه است.

منابع آگاه با طرح های خرید می گویند که تعداد بیش از 550 خودرو توسط برنامه ریزان نظامی توصیه می شود که بسیار بیشتر از رقمی که قبلا بین 300 تا 400 گزارش شده بود.

افسران نیروهای دفاعی بابت اضافه کاری حداقل 4 یورو در ساعت درآمد دارند

وسایل نقلیه ای که تحت قرارداد پیشنهادی خریداری می شوند شامل Griffon، یک APC شش چرخ است. Serval که یک ماشین زرهی چهار چرخ کوچکتر است. و جگوار، یک "خودروی جنگی زرهی" تانک مانند مجهز به یک تفنگ بزرگ برجکی.

برنامه زرهی جدید ارتش ایرلند را از یک نیروی پیاده نظام سبک با عناصر زرهی محدود به یک نیروی نیمه مکانیزه مجهز به زره مدرن و تسلیحات سنگین تر تبدیل می کند.

"آنها قرار است به کجا بروند؟ چه کسی آنها را نگهداری می کند؟ چه کسی می خواهد اسلحه ها را تعمیر کند؟" کرنی می گوید.

او به این واقعیت اشاره می کند که ارتش به شدت کمبود پرسنل استخدام شده متخصص در تعمیر و نگهداری خودرو دارد. او می‌گوید که تعداد به آرامی در حال افزایش است، اما سال‌ها طول می‌کشد تا تجربه لازم برای نگهداری از یک ناوگان بزرگ و زرهی ایجاد شود.

او می افزاید: «این یک دستور العمل برای فاجعه است.

سپس تجهیزات جانبی و زیرساخت های مورد نیاز برای چنین ناوگانی وجود دارد.

فرانسه در حال سقوط به سمت افراط چپ و راست است. ایرلند نمی تواند راضی باشد

کرنی می‌گوید: «زمانی که ناوگان زرهی Mowag معرفی شد، زیرساخت‌ها و ظرفیت نگهداری از خود خودروها عقب ماند و چالش‌های لجستیکی را ایجاد کرد که حل آنها به سال‌ها نیاز داشت.

کارگاه‌های آموزشی در کوراگ در کو کیلدر، پایگاه نظامی اولیه نیروهای دفاعی، در ابتدا برای APCها بسیار کوچک بودند، در حالی که مشکلات دائمی در مورد تهیه قطعات یدکی وجود داشت. این بدان معناست که بسیاری از سیستم‌های نوری خودروها برای سال‌ها غیرقابل استفاده بودند.

کرنی می‌گوید: «تثبیت آن سال‌ها طول کشید و آن ناوگان بسیار ساده‌تر از Scorpion بود.

این مشکلات در مقیاس جدی تری در ناوگان خودروهای تاکتیکی زرهی سبک خریداری شده برای نیروهای دفاعی در سال 2008 مشاهده شد.

27 وسیله نقلیه مکررا خراب می شدند و نگهداری آنها بسیار دشوار بود. در یک مورد در سال 2011، یک خودروی زرهی سبک تاکتیکی (LTAV) در حالی که در بزرگراه در حال رانندگی بود، آتش گرفت. در نتیجه، از آنها به مقدار کم استفاده می شد، به طوری که برخی از وسایل نقلیه سال ها بدون راندن می گذرند.

در اوایل این ماه، دفتر کنترل و حسابرسی کل، ناظر مخارج ایالتی، دریافت که میلیون‌ها یورو از بودجه عمومی در خرید LTAV هدر رفته است. وزارت دفاع که توسط وزیر هلن مک‌انتی رهبری می‌شود، گفت که «از این تدارکات درس گرفته است».

لایحه قفل سه گانه در میان خشم مخالفان رای دیل را تصویب کرد

شکست های تدارکاتی فقط به ارتش محدود نمی شود. افسران ارشد نیروی دریایی از خرید دو کشتی گشتی دست دوم از نیوزلند ابراز ناامیدی کرده اند که از زمان ورود دو سال پیش با مشکلاتی از جمله مشکلات جدی در بدنه ها مواجه بوده اند.

در نیروی هوایی، هر چهار هواپیمای PC-12 خریداری شده در سال 2020 به قیمت نزدیک به 50 میلیون یورو در حال حاضر به دلیل مشکلات تعمیر و نگهداری از سرویس خارج شده اند.

شاید بارزترین نمونه کوته بینی نظامی، هواپیمای گلف استریم بود که در دهه 1990 برای جابجایی وزرای دولت خریداری شد.

برای سال‌ها، نیروی هوایی فاقد آشیانه بزرگی برای نگهداری هواپیما بود. راه حل این بود که سوراخی را در آشیانه موجود ایجاد کنیم و دم هواپیما را در بیرون باز کنیم که منجر به خوردگی در بدنه هواپیما شود.

کرنی خاطرنشان می کند که این مشکل فقط شامل یک هواپیما و یک آشیانه بود، اما حل آن سال ها طول کشید.

او می گوید: «برنامه پیشنهادی Scorpion شامل صدها پلتفرم در چندین سایت است.

نمونه‌های بسیار دیگری در ارتش یافت می‌شود، مانند تفنگ‌های ساچمه‌ای خریداری شده برای افسران پلیس نظامی و دوربین‌های دید در شب برای مسلسل‌هایی که سال‌ها بدون استفاده در فروشگاه‌ها می‌نشینند، زیرا هیچ‌کس مطمئن نبود که هدف آنها چیست.

با این حال، تاریخ نیازی به تکرار ندارد و ممکن است از این اشتباهات درس گرفته شده باشد.

نیکلاس موران، کارشناس خودروهای زرهی ایرلندی-آمریکایی و افسر گارد ملی ایالات متحده، می گوید که تاخیر قابل توجهی در تحویل هر خودروی اسکورپیون به ایرلند وجود خواهد داشت و "باید زمان کافی برای ایجاد یک ساختار پشتیبانی وجود داشته باشد".

او می‌گوید: «با این حال، این ساختار حمایتی یک مسئله است. آیا می توانید 80 خودروی جنگی بزرگ را در رنمور یا کاتال بروگا [پادگان] جا دهید؟ او با اشاره به مکان های نیروهای دفاعی در گالوی و دوبلین می گوید.

هزینه برنامه Scorpion مشخص نیست. برآوردها از 400 میلیون یورو تا یک میلیارد یورو متغیر است. اگر قرار باشد حداقل 550 وسیله نقلیه خریداری شود، هزینه آن احتمالا بسیار بیشتر خواهد بود، به ویژه هنگامی که تعمیر و نگهداری و قطعات در نظر گرفته شود.

در سال 2018، بلژیک برای خرید 442 خودروی برنامه اسکورپیون از فرانسه با هزینه اعلام شده 1.6 میلیارد یورو وارد معامله شد.

سال گذشته، سازمان نظارت بر مخارج بلژیک از این معامله انتقاد کرد و دریافت که کل هزینه عمر این وسایل نقلیه بیش از 14 میلیارد یورو خواهد بود. این شامل 60 میلیون یورو در سال برای تعمیر و نگهداری است.

آیا مالکان بد تا حدودی در شورش های نژادی در ایرلند شمالی مقصر بودند؟

کرنی می‌گوید، هر قیمتی که دولت ایرلند برای خرید این خودروها اعلام کند، در مقایسه با هزینه مادام العمر، «یک قطره در اقیانوس» خواهد بود.

دستیابی به حدود 550 خودرو به ارتش این امکان را می دهد که یکی از دو تیپ خود را به یک نیروی جنگی کاملا زرهی با پشتیبانی سیستم توپخانه پیشرفته تبدیل کند.

سوال دیگر در مورد خرید این است: چرا؟

ایرلند از نظر نظامی کشوری بی طرف است. برای چندین دهه، تمرکز ارتش این کشور بر عملیات حفظ صلح و تا سال 1998، پاسخگویی به فعالیت های شبه نظامی بوده است.

چه نیازی به صدها وسیله نقلیه جنگی پیچیده دارد؟

دکترین رسمی برای نیروهای دفاعی می گوید ایرلند باید بتواند تا زمانی که جامعه بین المللی وارد عمل شود، از هرگونه حمله به این کشور جلوگیری یا مقاومت کند.

آخرین نسخه منتشر شده این دکترین بیان می‌کند که بازدارندگی مستلزم «حفظ قابلیت نظامی معتبر برای متقاعد کردن متجاوزان احتمالی است که عواقب فعالیت‌های خصمانه علیه حاکمیت و تمامیت ارضی ایرلند بیشتر از هرگونه دستاورد بالقوه است».

این بیانیه بدون شک جاه طلبانه است. همانطور که در این سند اشاره شده است، نیروهای دفاعی به جای دفاع از سرزمین های متعارف، برای «وظایف پاسبانی و برون مرزی» مجهز هستند.

اما توسعه یک تیپ بسیار متحرک مجهز به مدرن ترین تجهیزاتی که می توان با پول خریداری کرد، نیروهای دفاعی را بیشتر به قلمرو یک نیروی جنگی متعارف سوق می دهد.

یکی دیگر از ملاحظات برنامه‌ریزان نظامی، مشارکت ایرلند در ابتکارات دفاعی اروپا، به ویژه ظرفیت استقرار سریع اتحادیه اروپا، که معمولا به عنوان گروه‌های نبرد اتحادیه اروپا شناخته می‌شود، است.

اینها واحدهایی متشکل از 1500 نیروی رزمی هستند که برای استقرار در نقاط مشکل ساز ظرف 10 روز طراحی شده اند. هدف این گروه ها پاسخگویی به بحران های بشردوستانه و انجام نقش های حمایت از صلح اضطراری است، اگرچه منتقدان استدلال می کنند که آنها پیشروی فرماندهی نظامی اتحادیه اروپا هستند.

یک ناوگان زرهی مدرن ایرلندی که توسط یکی از اعضای اتحادیه اروپا ساخته شده و از ابتدا برای ادغام با نیروهای ناتو طراحی شده است، به گرمی مورد استقبال فرماندهان گروه نبرد قرار خواهد گرفت.

موران، کارشناس تانک آمریکایی، معتقد است که این خودروها می توانند نقش های متنوعی را ایفا کنند.

او می‌گوید هدف از یک نفربر زرهی «انتقال امن نیروها در یک منطقه متخاصم» است و می‌تواند شامل «کشوری که قصد حمله به خاک ایرلند را دارد، نیروهای غیردوست در یک مأموریت حفظ صلح، یا انتقال نیروها به میدان نبرد اروپای شرقی به عنوان بخشی از یک نیروی چند ملیتی» باشد.

او می‌گوید: «نکته اصلی این است که هرچه تعداد نیروهای کمتری تحت حفاظت زرهی در حین حرکت نباشند، برای آنها امن‌تر است».

وزارت دفاع در پاسخ به سوالی درباره برنامه ارتقای ناوگان زرهی گفت: "رویکردی با قابلیت کامل در حال اتخاذ است که خرید خودرو را با دکترین، آموزش، زیرساخت، پرسنل و الزامات قابلیت همکاری ادغام می کند.

از آنجایی که برنامه در مرحله ارزیابی باقی می‌ماند، مشخصات، نقش، اندازه ناوگان، زمان‌بندی، هزینه‌ها، ترتیبات آموزشی و الزامات پشتیبانی همچنان منوط به مذاکرات در حال انجام و فرآیندهای تأیید لازم است.»

مارک ملت، رئیس سابق ستاد نیروهای دفاعی، می گوید صرف نظر از نحوه استفاده از آنها، ارتش به وسایل نقلیه ای نیاز دارد که بتوانند در برابر تهدیدات مدرن بایستند.

دریاسالار بازنشسته می‌گوید: "مووگ‌ها از سطح سه حفاظت زرهی برخوردارند. بیشتر ناوگان زرهی در حدود سطح پنج هستند. ما باید به آن فضا برویم."