ارتش بریتانیا در کنیا: اتهامات، مصونیت و مبارزه برای عدالت

بازماندگان کنیایی به دنبال پاسخگویی برای سوء استفاده های ادعایی مرتبط با آموزش نظامی بریتانیا هستند و مصونیت را به چالش می کشند که پرونده ها را از دادگاه دور نگه داشته است.

وقتی نولدونیو پیرو و خواهر بزرگترش در حال بزرگ شدن بودند، جدایی ناپذیر بودند. تنها با یک سال فاصله، پیرو، که در آن زمان حدودا 15 سال داشت، و مانتوی لکولوی کاوندا، 16 ساله، بیشتر روزها را به چرای گله خانواده متشکل از 250 بز و گوسفند در دشت‌های وسیعی گذراندند که کیلومترها دور خانه‌شان در شمال کنیا کشیده شده است.

پیرو که اکنون 40 ساله است، به یاد می آورد: «ما زندگی بسیار ساده ای داشتیم.

به یاد دارم که کمی دورتر از هم می ایستادیم و بعد یکی از ما شروع به آواز خواندن می کرد و دیگری جواب می داد. ما دوست داشتیم با هم بازی کنیم و قصه بگوییم.

به عنوان نوجوانان در اواسط دهه 1990، بزرگترین ترس آنها شامل حیات وحشی بود که در منطقه پرسه می زد - شیرها، یوزپلنگ ها و فیل ها. خواهران هیچ دلیلی برای ترس از سربازان بریتانیایی که مدت‌ها در حومه آرچرز پست آموزش دیده بودند، نداشتند. در واقع، هیچ یک تا به حال مرد سفیدپوستی را ندیده بودند - تا اینکه در یک بعد از ظهر همه چیز تغییر کرد.

پیرو و مانتویی که تقریبا شش ماهه باردار بود، در حال گله‌داری دام بودند که پیرو سربازان سفیدپوستی را دید که از پشت نزدیک می‌شوند.

او به الجزیره می گوید: «من ترسیدم و شروع به دویدن کردم. یکی از آنها مرا تعقیب کرد و به پشت سرم زد.

"من زمین خوردم و سرباز روی بازوی من ایستاد تا اینکه شکست و شکست." او بازو را بالا نگه می‌دارد، هنوز به وضوح در جایی که استخوان شکسته است فرورفته است.

پیرو می گوید که سرباز سپس به او تجاوز کرد تا اینکه از هوش رفت. وقتی به هوش آمد، غرق در خون بود. در همان نزدیکی، خواهرش مانتویی با چشمان بسته و بی جان دراز کشیده بود.

پیرو تلو تلو خوران به خانه رفت. پدرش، مرحوم کاوندا لکولوی، بعدا به ITV گفت: «او فقط فریاد می‌زد «مشکل، مشکل» و می‌توانستم ببینم که در راه رفتن مشکل دارد. او گفت که مردان سفید پوست به آنها حمله کرده اند.

"من مانتویی را یافتم که غرق در خون است. می‌توانستم ببینم که او مرده است. دو مجموعه از چکمه‌های سربازان در غبار وجود داشت."

او جسد دخترش را سوار بر الاغی به خانه برد و صبح روز بعد او را دفن کرد.

هیچ پست پلیسی در دسترس نبود، و برای یک دامدار سامبورو در دهه 1990، گزارش حمله مردانی با لباس خارجی بعید بود که به جایی برسد.

سال‌ها خانواده با وحشت در سکوت زندگی می‌کردند و فقط از خانه‌ای به خانه دیگر زمزمه می‌کردند.

پیرو در حالی که چشمانش پر از اشک می شود، می گوید: «پس از آن روز، من از مردان سفیدپوست بیشتر می ترسم تا از شیرها. حتی الان، وقتی به اتفاقی که افتاده فکر می‌کنم، شکمم را بد می‌کند.»

هیچ کس هرگز به قتل ادعایی مانتویی متهم نشده است.

پرونده او در میان چندین دهه اتهامات علیه سربازان واحد آموزشی ارتش بریتانیا در کنیا یا BATUK است که شامل تجاوز جنسی، قتل، فرزندان رها شده توسط سربازان، مرگ و جراحات شدید ناشی از مهمات منفجر نشده، تخریب محیط زیست و برخورد مرگبار خودرو می شود.

این ترتیبات نظامی به یک قرارداد دفاعی در سال 1964 باز می‌گردد که ماه‌ها پس از استقلال کنیا امضا شد و به نیروهای بریتانیا اجازه داد در خاک کنیا به آموزش ادامه دهند.

شش دهه بعد، BATUK همچنان در شمال کنیا مستقر است و سالانه حدود 10000 سرباز را در Laikipia و Samburu آموزش می دهد. هیچ مورد شناخته شده ای وجود ندارد که در آن پرسنل بریتانیایی متهم به پرونده های مستند شده توسط جوامع کنیایی و بازرسان در کنیا تحت پیگرد قانونی قرار گرفته باشند.

بریتانیا مکررا از مصونیت حاکمیتی استناد کرده است - این اصل که یک ایالت را نمی‌توان در دادگاه‌های دیگر شکایت کرد - ادعایی که برای دهه‌ها مورد آزمایش قرار نگرفت و مانع از رسیدن پرونده‌ها به قضات کنیایی شد.

اکنون، سرانجام، این عدم تعادل قدرت به چالش کشیده شده است.

اگر صدها زن از قبایل ماسایی و سامبورو در سال 2003، ادعای تجاوز جنسی توسط سربازان بریتانیایی و شکایت به دلیل سهل انگاری تحت قوانین بریتانیا در سال 2003 مطرح نمی‌شدند، ممکن بود پرونده مانتویی به خاک سپرده می‌شد و استدلال می‌کرد که فرماندهان از سال 1977 از مسائل مطلع بوده‌اند و اقدامی نکرده‌اند.

پلیس نظامی سلطنتی در مارس 2003 عملیات Tasker را برای بررسی این ادعاها آغاز کرد. تا اکتبر 2004، بیش از 2000 اتهام تجاوز و خشونت جنسی مربوط به سربازان بریتانیایی در چهار دهه گذشته ثبت شده بود.

اداره تحقیقات جنایی کنیا به پرونده مانتویی رسیدگی کرد و پدرش اجازه داد جسد او را نبش قبر کنند - یک تابو عمیق فرهنگی در سنت سامبورو. پاتولوژیست در آن زمان به ITV گفت که شکستگی های دنده نشان می دهد که نیروی قابل توجهی به کمر او وارد شده است که نشان دهنده ضربه ای از چکمه است. کارشناسان همچنین موهای پایین تنه او، از جمله موهای ناحیه تناسلی ناشناس را بازیابی کردند.

گیدئون کیبونجا، رئیس کارآگاهی که تحقیقات را رهبری می‌کرد، مستقیما بود.

او گفت: «یافته‌های تاکنون با ادعای خواهر مانتویی که توسط یک سرباز انگلیسی مورد حمله قرار گرفته‌اند، موافق است.

پیرو می گوید که وقتی بازپرسان رفتند، پدرش برای بار دوم دخترش را بی سر و صدا به خاک سپرد، به این امید که بعد از آن همه سال، بالاخره ممکن است پاسخ هایی دریافت کند. او پس از مدت کوتاهی بدون اجرای عدالت درگذشت و تحقیقات سرد شد.

با وجود ادعاهای 2000 زن، وزارت دفاع بریتانیا (MOD) در سال 2006 اعلام کرد که تحقیقات سه ساله، عملیات Tasker، هیچ مدرک قابل اعتمادی برای حمایت از یک ادعا پیدا نکرده است و مدعی شد که بسیاری از شواهد ارائه شده توسط پلیس و مقامات پزشکی کنیا ساختگی به نظر می رسد. هیچ کس تحت تعقیب قرار نگرفت.

محققان همچنین موفق به انجام آزمایش DNA بر روی هیچ یک از 69 کودک مخلوط نژادی نشدند که مادران آنها می گویند زمانی که گفته می شود توسط سربازان انگلیسی مورد تجاوز قرار گرفته اند، باردار شده اند.

پیرو می گوید که خانواده از زمان نبش قبر از پلیس خبری نداشته و هرگز گزارش کالبد شکافی به آنها نشان داده نشده است.

بریتانیا از طبقه بندی خارج شده، یک رسانه تحقیقی بریتانیایی، درخواست های آزادی اطلاعات را برای اسناد پرونده مانتویی از جمله گزارش آسیب شناسی، نتایج DNA و مکاتبات وزارتخانه با پلیس کنیا و دادگاه های پیرامون نبش قبر به وزارت دفاع ارائه کرد.

وزارت دفاع تایید کرد که برخی از مطالب را در اختیار دارد اما از انتشار سوابق امتناع کرد و گفت که آنها در فایل های الکترونیکی و جعبه های آرشیو پراکنده شده اند و جستجوی آنها حداقل 14 روز طول می کشد - بسیار فراتر از محدودیت قانونی سه روز و نیم کار. این به خبرنگاران گفت که هیچ راهی برای محدود کردن درخواست برای رساندن آن به محدوده وجود ندارد.

سال گذشته، پس از اینکه پیرو نامه‌ای در حمایت از این درخواست ارائه کرد، وزارت دفاع در نهایت خلاصه‌ای از تحقیقات موقت پلیس نظامی سلطنتی را منتشر کرد.

این گزارش که توسط بریتانیای طبقه‌بندی‌شده به الجزیره ارائه شده است، هفت شکستگی دنده‌های التیام نیافته را مستند می‌کند که با جراحات وارده در زمان مرگ یا اندکی قبل از مرگ همراه است و یک باتری از نوع نظامی بریتانیایی که دو فوت بالاتر از سطح قبر پیدا شده است. این گزارش خاطرنشان می‌کند که پلیس کنیا «به نظر می‌رسد که ارتباط قابل توجهی با این کشف قائل شده است».

اما افسر بریتانیایی که آن را نوشت با این استدلال که مانتویی در فاصله 9 کیلومتری (6 مایلی) جایی که مورد حمله قرار گرفته بود، دفن شده بود مخالفت کرد. او نوشت: «اهمیت این یافته با امضاکنندگان زیر مشترک نیست.

بخش با عنوان تحقیقات پلیس کنیا سیاه شده است. نتایج پزشکی قانونی در زمان نگارش هنوز در انتظار بود و چیزی بیشتر منتشر نشده است.

الجزیره از وزارت دفاع پرسید که آیا آزمایش پزشکی قانونی تا به حال کامل شده است و آیا DNA سربازان انگلیسی تا به حال با نمونه هایی از قبر مقایسه شده است یا خیر. این سازمان پاسخ داد که تحقیقات و نبش قبر «به رهبری مقامات کنیا» انجام شد، و شعبه ویژه تحقیقات، بازوی تحقیقاتی RMP، «کاملا» از هر دو حمایت کرد و سؤالات بیشتری را به پلیس کنیا داد. اداره تحقیقات جنایی کنیا، دادستان کل و دفتر مدیر دادستان عمومی به سؤالات مربوط به این پرونده پاسخ ندادند.

وزارت دفاع گفت که عملیات Tasker "اکنون یک تحقیق بسته بدون درخواست رسمی برای بازگشایی آن است."

پیرو، در همین حال، تلاش می کند تا باور کند که عدالت میسر خواهد شد.

او با شونه ای خسته می گوید: «هیچ اتفاقی نمی افتد جز افرادی که به اینجا می آیند، از من سؤال می پرسند، عکس می گیرند و سپس می روند. «آن افراد باید سال‌ها پیش دستگیر می‌شدند.»

اما نسل جدید این سوال را مطرح کرده است که پیرو هرگز اجازه نداشت آن را بپرسد: آیا ارتش بریتانیا می‌تواند تحت قوانین کنیا به آن پاسخ دهد. در مرکز این تلاش وکیلی قرار دارد که پدربزرگش یکی از آخرین مبارزان ضد استعماری مائو مائو بود که پس از جنگ چریکی کنیا علیه حکومت بریتانیا از جنگل بیرون آمد: کلوین موگامبی کوبای.

کوبای، وکیل 29 ساله دادگاه عالی کنیا، زمانی که بازرسان در سال 2004 بر روی قبر مانتوی در 73 کیلومتری خانه او در شهرستان مرو رفتند، کودک بود.

پدربزرگ فقید او، موسی مواریاما، دهه‌ها قبل با نیروهای استعماری بریتانیا در جنگل‌های کوه کنیا جنگیده بود. او که یک فیلد مارشال مائو مائو بود، جنگجویان مسلح به تعداد انگشت شماری اسلحه و اغلب تیرها و سلاح های خام را علیه ارتش مجهزتر رهبری کرد.

کوبای در حین تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه نایروبی، در سال 1913 با یک پرونده مهم در دادگاه عالی استعماری در مومباسا مواجه شد: اول لی انجوگو علیه دادستان کل - اولین مورد شناخته شده ای که در آن بومیان آفریقایی در شرق آفریقا، ولیعهد بریتانیا را به یک دادگاه استعماری محلی بردند.

یک مرد جوان ماسایی و هفت نفر دیگر از رهبران جامعه، اخراج اجباری خود را از لایکیپیا به چالش کشیده بودند و استدلال می‌کردند که قراردادهای تسلیم زمین اجدادی آنها باطل است: رئیس ارشد آنها هیچ اختیاری برای واگذاری قلمرو جمعی نداشت.

به جای اعتراض به ادعا، ولیعهد بریتانیا این پرونده را به دلایل صلاحیتی رد کرد: این قراردادها معاهده هایی بین قدرت های مستقل و خارج از اختیارات دادگاه های داخلی بودند. نسخه‌های این استدلال بیشتر از امپراتوری دوام آورد و مکررا برای محافظت از بریتانیا در برابر چالش‌های قانونی در مورد سوء استفاده‌های دوران استعمار مورد استناد قرار گرفت.

کوبی از دفتر خود در نایروبی به الجزیره می گوید: «از آن روز، آن پرونده هرگز از ذهن من دور نشد. آن موقع نمی دانست که روزی به دعوای او تبدیل خواهد شد.

در سال 2021، آتش‌سوزی در حین تمرین آموزشی نظامی بریتانیا در Lolldaiga Conservancy در Laikipia رخ داد که حدود 12000 هکتار از چراگاه‌ها و محصولات کشاورزی را سوزاند، دام‌ها را کشت و جوامع اطراف را برای روزها در دود گرفت. کوبای و فعالان مرکز آفریقایی اقدامات اصلاحی و پیشگیرانه دفاتر موقتی را برای ثبت نام قربانیان افتتاح کردند.

به قول کوبی، مقابله با ارتش بریتانیا، «آب‌های ناشناخته» بود. وکلایی که او با او مشورت کرد، معتقد بودند که مصونیت حاکمیتی آن را غیرقابل پیروزی می کند.

کوبایی به یاد می آورد: «وقتی پرونده را برای استاد سابقم مطرح کردم، پاسخ او کاملا بود: «نه، شما نمی توانید از ارتش شکایت کنید؛ آنها مصونیت حاکمیتی دارند».

سپس یک آهنگ سواحیلی به ذهنم خطور کرد: «تا زمانی که بی عدالتی حاکم باشد، کنار نخواهم ایستاد».

کوبای توضیح می دهد: «این چیزی است که من با پدربزرگم به اشتراک می گذارم. من نمی‌توانم از ایستادن در برابر بی‌عدالتی خودداری کنم و نمی‌توانم در برابر بدی سکوت کنم.»

علیرغم هشدارها، کوبای که در آن زمان 23 سال داشت، یک شکایت دسته جمعی علیه BATUK در دادگاه محیط زیست و زمین به نمایندگی از ساکنان آسیب دیده ارائه کرد.

ارتش بریتانیا همانند یک قرن قبل واکنش نشان داد. وکلای آن استدلال کردند که باتوک ارگان یک کشور مستقل بود و توافقنامه همکاری دفاعی حاکم بر حضور آن در کنیا - که هر پنج سال یکبار قابل تمدید است - توافقی بین کشورها بود. تحت مصونیت حاکمیتی، دادگاه های کنیا هیچ صلاحیتی بر قدرت خارجی نداشتند - همان استدلالی که در سال 1913 علیه ماسایی ها استفاده شد.

کوبای در حالی که سرش را تکان می‌دهد به یاد می‌آورد: «برای من شوکه‌کننده بود، زیرا من با همان متهم در شرایط مشابه روبرو بودم و آنها با همان دفاع برگشتند.

او می‌گوید: «آنها از یک ترفند صد ساله برای من استفاده می‌کردند. "اما این بار، کار نکرد."

پاسخ کوبی متن خود قرارداد دفاعی بود. بر اساس ماده 6، کنیا صلاحیت رسیدگی به جرایم جنایی ارتکابی توسط پرسنل بریتانیایی را دارد - مگر اینکه این جرم در جریان "وظیفه رسمی" رخ داده باشد، در این صورت صلاحیت قضایی به بریتانیا می‌رسد.

این توافقنامه تصریح می کند که جرایم جنسی، شکنجه، برده داری و سرقت هرگز نمی توانند به عنوان اعمالی که در حین انجام وظیفه رسمی انجام می شوند، تلقی شوند. اما قتل در این لیست وجود ندارد.

ماده 11 فراتر می رود، و به کنیا صلاحیت رسیدگی به دعاوی مدنی را که در قلمرو آن ایجاد می شود، می دهد و بریتانیا را موظف می کند که "غرامت سریع و کافی" را در جایی که نیروهایش مسئول تشخیص داده شوند، بپردازد. ماده 23 برای هر گونه مرگ، جراحت، تلفات یا خسارات وارده به جوامع محلی، همین امر را ایجاب می کند.

کوبای استدلال می‌کند که علی‌رغم مفاد توافق در مورد دعاوی مدنی و غرامت، BATUK از مصونیت حاکمیتی در دعوای لولدایگا برای به چالش کشیدن صلاحیت دادگاه کنیا استفاده کرد.

کوبایی در مورد این مفاد می گوید: «در این توافق، آنها صریحا مصونیت خود را لغو کردند. بنابراین شما نمی توانید زمانی که چیزی برای شما مناسب است چشم پوشی کنید، و زمانی که برای شما مناسب نیست دوباره آن را مطرح کنید.

در مارس 2022، دادگاه محیط زیست و زمین موافقت کرد. قاضی آنتونینا کوسی بور حکم داد که در امضای این توافقنامه، بریتانیا "مصونیت خود را تا حد مقرر لغو کرده است" و به کنیا صلاحیت رسیدگی به ادعای لولدایگا را می دهد. او نوشت که او متقاعد نشده بود که شروع "آتش ویرانگر عظیم" را می توان بخشی از آموزش نظامی یا اصلا یک اقدام مستقل در نظر گرفت.

به گفته کوبای، این اولین باری بود که ارتش بریتانیا مصونیت حاکمیتی خود را در دادگاه کنیا افزایش داد و شکست خورد.

کوبی به الجزیره گفت: «این حکم سقف را شکست و به سپر مصونیت حاکمیتی نفوذ کرد که بسیاری از وکلا حاضر به اعتراض نبودند.

اما این پیروزی با یک شکاف به دست آمد: همان قاضی به مدعیان دستور داد که ابتدا سازوکاری را در خود موافقتنامه همکاری دفاعی، کمیته ارتباط بین دولتی، بدنه ای از مقامات ارشد هر دو کشور که تقریبا دو بار در سال تشکیل جلسه می دهند و به گفته کوبایی، دفتر دائمی یا روند شکایات منتشر شده ندارد، پایان دهند. وزارت دفاع می‌گوید این یک انجمن است و می‌تواند به صورت مجازی یا در هر یک از کشورها ملاقات کند.

اما این پرونده همچنین نشان داد که در شرایط خاص، ارتش بریتانیا می تواند در دادگاه های کنیا مورد بازخواست قرار گیرد.

این تنها موردی نبود که این تصور را که سربازان بریتانیایی دست نخورده هستند را از بین برد.

اگنس وانجیرو، مادری 21 ساله، آخرین بار در سال 2012 در هتل نانیوکی با سربازان انگلیسی دیده شد. جسد او دو ماه بعد در یک مخزن سپتیک پیدا شد، و تحقیقات کنیایی در سال 2019 - یک فرآیند حقیقت یاب، نه یک محاکمه جنایی - به این نتیجه رسید که او به طور غیرقانونی توسط یک یا چند سرباز کشته شده است.

سال گذشته، دادگاه کنیا رابرت جیمز پورکیس، سرباز سابق بریتانیایی متهم به قتل او را به قتل متهم کرد و حکم بازداشت صادر کرد. پورکیس این اتهام را رد می کند.

چند هفته بعد، او در بریتانیا دستگیر شد و اکنون در دادگاهی در لندن با استرداد مخالفت می کند. به گزارش آی تی وی نیوز، در صورت استرداد، او اولین سرباز سابق یا در حال خدمت بریتانیا خواهد بود که به دلیل قتل در خارج از کشور محاکمه می شود.

بن کیث، یک وکیل دادگستری لندنی که متخصص استرداد است و همکارانش در اتاق‌های او نماینده پورکیس هستند، به الجزیره می‌گوید که شانس فرستادن پورکیس به کنیا «متوسط ​​تا خوب» است.

او انتظار دارد که سرباز سابق در نهایت مسترد شود، اما این روند ممکن است دو تا سه سال طول بکشد. کیت خاطرنشان می کند که یکی از موانع، شرایط زندان در کنیا است. دادگاه‌های بریتانیا استرداد به کنیا را پس از پذیرش تضمین‌های مربوط به شرایط زندان در گذشته تأیید کرده‌اند، اما این سوابق قدیمی هستند و ممکن است در مورد پورکیس وزن کمتری داشته باشند.

کوبای توضیح می دهد: "اکنون بیداری در حال وقوع است که قبلا وجود نداشت." قربانیان اکنون می بینند که عدالت امکان پذیر است و آنها مایل به پیگیری آن هستند.

اما این تغییر برای رسیدن به جوامعی که آسیب رخ داده است کند بوده است. در سراسر سامبورو و لایکیپیا، اکثر کسانی که تحت تأثیر BATUK قرار گرفته اند، دامداران فقیر، دور از دادگاه هستند، بدون دفتر محلی برای طرح شکایت و تعداد کمی از وکلا حاضر به رسیدگی به پرونده های آنها هستند.

Memusi Lochede در حالی که دختر 24 ساله‌اش Chaula بی‌حرکت روی زمین خانه‌شان در Archer's Post، در سایه زمین‌های تمرینی دراز کشیده است، روی تخت می‌نشیند. یک ویلچر اهدایی در گوشه ای نشسته است. پای راست دخترش از بین رفته است. میله های فلزی بدنی را که به شدت مجروح شده است محکم می کند، به طوری که او تلاش می کند سر خود را بالا نگه دارد.

لوچه 46 ساله با پاک کردن آب دهان از چانه دخترش به الجزیره می گوید: «درد زیادی در قلبم دارم که دخترم را در این وضعیت می بینم. من احساس شرمندگی می کنم که او به کمک زیادی نیاز دارد و نمی دانم چگونه به او کمک کنم.»

در سال 2019، چاولا که در آن زمان یک نوجوان بود، می‌گوید هنگام عبور از جاده با یک وسیله نقلیه با سرعت بالا تصادف کرد. پای او قطع شد و مادرش می‌گوید، او فلج شد و نزدیک به سه سال را در بیمارستان گذراند.

او می گوید که بعدا یک نماینده باتوک برای دیدن لوچده آمد.

او می‌گوید: «او به خاطر اتفاقی که افتاد عذرخواهی کرد و گفت که آنها پرونده قضایی نمی‌خواهند و از دخترم مراقبت خواهند کرد - هر چیزی که او نیاز داشته باشد.

وزارت دفاع گفت: "سوابقی از رویکردی که توسط نماینده BATUK به خانواده انجام شده باشد، پیدا نکرده است."

لوچید می‌گوید وقتی دخترش مرخص شد، باتوک صورت‌حساب‌های بیمارستان را - بدون رسید یا فاش کردن مبلغ - پرداخت کرد و ناپدید شد. سال‌ها، Lochede با افسر رابط جامعه خود تماس گرفت، مقام کنیایی که وظیفه دریافت شکایاتی مانند او را بر عهده داشت، که هرگز پاسخ نداد. در نهایت او تسلیم شد.

وزارت دفاع در ماه اوت به الجزیره گفت که BATUK از این ادعا آگاه است که یکی از رانندگانش در سال 2019 "یک خردسال را زده و مجروح کرده" که "نتیجه آن جراحات دائمی است".

در این بیانیه آمده است که نمایندگان قانونی با کمیسیون ملی حقوق بشر کنیا در مورد این پرونده در تماس بوده اند و پیشنهاد غرامت ارائه شده است اما کمیسیون پاسخی نداده است.

در اواخر سپتامبر، الجزیره از وزارت دفاع پرسید چه چیزی، چه زمانی و از طریق چه کسی پیشنهاد شده است. این جزئیات را ارائه نکرد و در عوض گفت که BATUK "مایل است با خانواده کودک، از طریق یک نماینده مناسب و بدون پیش داوری تعامل داشته باشد"، اما "تا به امروز، ما نتوانسته ایم با خانواده یا نماینده مجاز ارتباط برقرار کنیم". هر تصمیمی باید مبتنی بر "اطلاعات پزشکی و واقعی تایید شده" باشد و از آنجایی که این ادعا مربوط به یک خردسال است، توسط دادگاه کنیا تایید شود.

روث گتوبای نچاگوا، معاون مدیر این کمیسیون، می‌گوید که «هیچ‌وقت مستقیما با BATUK درگیر نشده است زیرا نامه‌های ما به آنها بی‌جواب مانده است».

او خاطرنشان می کند که پرونده چاولا "تا به امروز مورد رسیدگی قرار نگرفته است" و کمیسیون از هیچ بحثی در مورد غرامت آگاه نیست. Lochede به طور مشابه می گوید که هیچ کس تا به حال در مورد غرامت به او مراجعه نکرده است.

او توضیح می دهد: "این احساس شرم آور است که تلفن را بردارید و با این همه شماره برای کمک تماس بگیرید و هیچ کس تماس شما را نگیرد." در آن لحظاتی که نمی توانم دخترم را تامین کنم، فقط خودم را داخل اتاق حبس می کنم و روی تختم دراز می کشم و گریه می کنم.

دخترش که زمانی سالم و فعال بود، اکنون به سختی صحبت می کند.

لوچد می‌گوید: «چند روزی است که او از خواب بیدار می‌شود و فقط یک کلمه مانند «غذا» یا «حمام» می‌گوید. "این روزهای خوب است. روزهای دیگر، او از خوردن غذا امتناع می کند. می بینم که او افسرده و تنها است. در درون، روحش متلاشی شده است."

او به تندی می افزاید: «این سربازان این کارها را انجام می دهند زیرا می دانند که می توانند از پس آن برآیند. "آنها می دانند که ما پول نداریم. ما قدرت نداریم. مبارزه با آنها برای ما بسیار دشوار است."

مواردی مانند Chaula به دور از انزوا هستند. سال گذشته، یک تحقیق تاریخی دو ساله توسط کمیته دفاع پارلمانی کنیا، چندین دهه سوء استفاده از BATUK را در پرونده رسمی ثبت کرد.

این گزارش 94 صفحه‌ای شهادت‌هایی را از جلسات استماع در لایکیپیا و سامبورو جمع‌آوری می‌کند، از جمله گله‌داری که گفته می‌شود توسط یک گروهبان انگلیسی تیرباران شده است. تجاوز گروهی به 30 زن با ضربات چاقو در سال 1997؛ پسری که هر دو دست و چشم خود را در اثر مهمات منفجر نشده از دست داده است. و زنان دارای فرزندانی که پدران بریتانیایی آنها هرگز به آنها اعتراف نکرده بودند.