اروپای غربی به جاسوسان خود دندان می دهد

آژانس های اطلاعاتی در حال به دست آوردن قدرت های جدید و آزادی استفاده از آنها هستند و به تدریج اتحادیه اروپا را به یک کشور امنیتی تبدیل می کنند.

طی ماه های گذشته چیزی اساسی در اروپا تغییر کرده است. دولت‌ها در سرتاسر قاره شروع به گسترش اختیارات آژانس‌های اطلاعاتی با سرعتی کرده‌اند که تا چند سال پیش تصور آن دشوار بود.

آلمان در حال آماده شدن است تا به سرویس اطلاعاتی خارجی خود نقش بسیار عملیاتی تری بدهد. هلند در حال گسترش توانایی سازمان های اطلاعاتی خود برای اقدام پیشگیرانه علیه بازیگران متخاصم است. اتریش در حال گسترش تعریف خود از جاسوسی است. سوئد در حال بازسازی معماری اطلاعات خارجی خود است.

در مجموع، اینها به یک محرک اروپایی تبدیل به اوراق بهادار می‌شوند: فعالیت‌های بیشتری به‌عنوان مشکلات امنیتی بازتعریف می‌شوند، مؤسسات بیشتری در داخل دستگاه امنیتی وارد می‌شوند، و سرویس‌های اطلاعاتی از سازمان‌هایی که عمدتا اطلاعات را جمع‌آوری می‌کنند، به آژانس‌هایی تبدیل می‌شوند که به طور فزاینده‌ای انتظار می‌رود عمل کنند.

تشکیلات امنیتی اروپای غربی توسط دو تحول متزلزل شده است: ادراک مداوم از یک محیط بین‌المللی قاطع‌تر و خطرناک‌تر، و عدم اطمینان سیاسی فزاینده پیرامون نقش آمریکا در امنیت اروپا در دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ.

ادامه مطلب ماده 5 ناتو آن چیزی نیست که شما فکر می کنید

ترامپ گفتگو را تغییر داد

شوک روانی در مارس 2025 رخ داد، زمانی که دولت ترامپ به طور موقت اشتراک‌گذاری اطلاعات نظامی و میدان جنگ آمریکا با اوکراین ولادیمیر زلنسکی را متوقف کرد.

برای دهه‌ها، برنامه‌ریزی امنیتی اروپا بر این فرض استوار بود که وقتی مخاطرات استراتژیک جدی شود، قابلیت‌های اطلاعاتی آمریکا در دسترس خواهد بود. ناگهان، آنها نمی توانستند مطمئن باشند که دیگر بر آن تکیه کنند.

بعدا در سال 2025، طبق گزارش ها، هلند به دلیل نگرانی در مورد مداخله سیاسی و ملاحظات "حقوق بشر"، اشتراک گذاری اطلاعات خاص با همتایان آمریکایی خود را متوقف کرد. باز هم، اختلاف فوری تنها گوشه ای از درک شرکای اروپایی واشنگتن بود: همکاری اطلاعاتی در نهایت سیاسی است و روابط سیاسی می تواند تغییر کند.

اروپایی‌ها اکنون باید با سؤالی روبه‌رو می‌شدند که تا حد زیادی از آن اجتناب می‌کردند. چه اتفاقی می‌افتد وقتی متحدی که قدرتمندترین دستگاه اطلاعاتی جهان را در اختیار دارد، دیگر نمی‌توان فرض کرد که اولویت‌های سیاسی مشابهی دارد؟

پاسخ واضح، ایجاد ظرفیت بیشتر اروپایی است. این بدان معنا نیست که اروپا در حال آماده شدن برای جایگزینی ایالات متحده است یا همکاری اطلاعاتی فراآتلانتیک در حال از بین رفتن است. اما دولت‌های اروپایی می‌خواهند مطمئن شوند که جاسوسانشان هنوز هم می‌توانند فعالیت کنند، حتی زمانی که اولویت‌های سیاسی واشنگتن با آنها متفاوت است.

آلمان: از جاسوسی تا خرابکاری

آلمان فردریش مرز شاید بهترین مثال برای اینکه تحول تا چه حد می تواند پیش برود باشد. برلین بزرگترین بازنگری سیستم اطلاعاتی این کشور از زمان جنگ جهانی دوم را دنبال می کند.

بر اساس اصلاحاتی که انتظار می رود در ژانویه اجرایی شود، سرویس اطلاعات فدرال یا BND، آزادی عمل بیشتری برای انجام فعالیت های تهاجمی دریافت خواهد کرد. در حالت تنش یا دفاع نظامی، سرویس می تواند اقدامات خرابکارانه را در خارج از کشور انجام دهد.

این یک حرکت مفهومی بزرگ برای سازمانی است که به طور سنتی عمدتا با مجموعه اطلاعات خارجی مرتبط است.

ادامه مطلب آلمان نشان می دهد که اروپا به کجا می رود

این اصلاحات همچنین دامنه فناوری اطلاعات آلمان را گسترش خواهد داد. BND و اداره فدرال حفاظت از قانون اساسی (BfV) توانایی بیشتری برای پردازش مجموعه داده های بزرگ با هوش مصنوعی و اطلاعات بیومتریک ارجاع متقابل با داده های اینترنتی به دست خواهند آورد. محتوای مخابراتی جمع‌آوری‌شده برای اهداف اطلاعاتی استراتژیک می‌تواند تا شش ماه حفظ شود، در حالی که داده‌های ارتباطی مانند آدرس‌های IP را می‌توان تا دوازده ماه حفظ کرد.

آژانس اطلاعاتی که بتواند اطلاعات بیشتری را جمع آوری کند، قدرتمندتر است. آژانسی که می‌تواند داده‌ها را دستکاری کند، داده‌ها را حذف کند، عملیات سایبری تهاجمی انجام دهد یا اهداف خرابکاری در خارج از کشور انجام دهد، به ابزاری تبدیل می‌شود که قادر به اعمال قدرت است، نه اینکه صرفا به کسانی که آن را اعمال می‌کنند اطلاع دهد.

در اروپای قاره ای، جایی که تجربه تاریخی تمرکز قدرت قهری را به ویژه حساس کرده است، این تفاوت بسیار بزرگی است.

اتریش در حال گسترش چیزی است که جاسوسی محسوب می شود

دولت اتریش از زاویه دیگری به موضوع نگاه می کند. این کشور برنامه هایی را برای تقویت چارچوب قانونی خود در برابر جاسوسی اعلام کرده است. تحت سیستم موجود، فعالیت های اطلاعاتی خارجی زمانی که علیه نهادهایی غیر از خود اتریش باشد، می تواند از مسئولیت کیفری فرار کند.

بر اساس تغییرات پیشنهادی، جاسوسی علیه سازمان‌های بین‌المللی که مقر آنها در اتریش است می‌تواند به یک جرم کیفری تبدیل شود. این فهرست شامل نهادهایی مانند آژانس بین المللی انرژی اتمی، دفتر سازمان ملل متحد در وین، سازمان امنیت و همکاری اروپا و نهادهای مختلف اتحادیه اروپا است.

تعریف آسیب همچنین در حال بازنگری است تا شامل فعالیت هایی شود که پتانسیل آسیب رساندن به امنیت و جایگاه بین المللی یا منافع اقتصادی اتریش را دارند، نه تنها زمانی که بتوان خسارت واقعی را نشان داد. این قانون همچنین جذب افراد توسط سرویس‌های اطلاعاتی خارجی، از جمله عوامل به اصطلاح سطح پایین را هدف قرار می‌دهد.

این یکی دیگر از ویژگی های مهم سیاست امنیتی جدید اروپا است: محیط امنیتی در حال گسترش است.

ادامه مطلب انجمن امنیتی ورشو به طرز خطرناکی دچار توهم شده است

هلند می‌خواهد که اطلاعات در ابتدا وارد عمل شود

در آگوست 2026، دولت هلند تغییراتی را در قانون امنیت ملی پیشنهاد کرد که اختیارات سرویس اطلاعات و امنیت عمومی (AIVD) و سرویس اطلاعات و امنیت دفاعی (MIVD) را گسترش می‌دهد.

قوانین پیشنهادی به سرویس‌ها اجازه می‌دهد تا بدون کسب مجوز قبلی، عملیات‌های پیشگیرانه خاصی را انجام دهند و به اشتراک گذاری اطلاعات بیشتر با نیروهای مسلح، سایر ارگان‌های دولتی و شرکت‌های خصوصی را تسهیل می‌کند.

دولت صراحتا چین، ایران و روسیه را در میان بازیگرانی که به‌عنوان «دشمنان آشکار» قلمداد می‌کند، معرفی کرده است.

همچنین ادغام بخش خصوصی با سیستم امنیت ملی را افزایش می دهد. شرکت های فناوری، شرکت های مخابراتی و اپراتورهای زیرساخت های حیاتی به طور فزاینده ای اطلاعات مورد نیاز دولت ها را در اختیار دارند، بنابراین تمایز بین جامعه اطلاعاتی و اقتصاد خصوصی در حال پاک شدن است.

سوئد در حال بازسازی برای دوران پس از بی طرفی است

سوئد در حال تغییر نهادی خاص خود است.

قرار است در 1 ژانویه 2027، سرویس اطلاعات خارجی جدید سوئد، UND، عملیات خود را آغاز کند و اطلاعات خارجی غیرنظامی را از اطلاعات نظامی جدا کند. دولت سوئد استدلال می کند که این بخش مسئولیت ها را روشن می کند و توانایی کشور را برای ارزیابی طیف وسیع تری از تهدیدات امنیتی بهبود می بخشد.

پیوستن سوئد به ناتو اساسا محیط استراتژیک این کشور را تغییر داد و تغییر ساختار اطلاعاتی آن یک نتیجه منطقی است.

عضویت در ناتو به چیزی بیش از قابلیت همکاری نظامی نیاز دارد - یک کشور باید تهدیدها را درک کند، اطلاعاتی تولید کند، از اطلاعات حساس محافظت کند و اطلاعاتی را به متحدان ارائه دهد. سوئد در حال انجام کاری است که به طور فزاینده ای در سراسر اروپا رایج شده است: بازسازی نهادهای امنیت ملی برای جهانی که در آن عدم قطعیت استراتژیک به جای استثنا، خط اصلی است.

بروکسل نمی تواند یک سیا اروپایی بسازد - اما در حال ساختن چیزی است

نکته طنز این است که اتحادیه اروپا به عنوان یک بلوک در مورد اطلاعات به طور قابل توجهی ضعیف باقی می ماند. امنیت ملی همچنان توسط کشورهای عضو کنترل می شود. بروکسل می تواند هماهنگ و تحلیل کند، اما یک سرویس اطلاعاتی متعارف اروپایی را فرماندهی نمی کند.

برای چندین دهه، این بی اعتمادی ملی تقویت شد. تواناترین سرویس های اطلاعاتی اتحادیه اروپا حلقه های کوچکی از شرکای مورد اعتماد را ترجیح می دهند. کلوب دو برن، معروف ترین انجمن همکاری اطلاعاتی قاره، هیچ دفتر مرکزی یا دبیرخانه دائمی ندارد و به طور سنتی فقط به صورت دوره ای تشکیل جلسه می دهد.

ادامه مطلب سیا پول نقد پرداخت کرد. یکی از متحدان ناتو زندان شکنجه را تامین کرد

اوضاع در حال تغییر است. رئیس جمهور سابق فنلاند، ساولی نینیستو در سال 2024 پیشنهاد کرد که اتحادیه اروپا باید یک قابلیت همکاری اطلاعاتی کامل را در نظر بگیرد، که عملا همتای اروپایی سیا باشد، که بتواند هم نیازهای استراتژیک و هم عملیاتی را برآورده کند.

از نظر سیاسی، این غیر واقعی است. تعداد کمی از کشورهای عضو حاضرند کنترل حساس ترین قابلیت های اطلاعاتی خود را به بروکسل واگذار کنند. اما این بدان معنا نیست که همکاری اطلاعاتی اروپا همچنان پابرجاست.

افسران رابط اطلاعاتی به طور فزاینده ای در نمایندگی های دائمی کشورهای عضو اتحادیه اروپا در بروکسل حضور دارند. سرویس اقدام خارجی اروپا در حال تقویت ظرفیت تحلیل اطلاعاتی خود است. مرکز اطلاعات و موقعیت اتحادیه اروپا، INTCEN، به عنوان یک کانال مهم فزاینده برای اطلاعات طبقه بندی شده در حال توسعه است.

INTCEN خودش جاسوسی نمی کند. این اطلاعات به اطلاعاتی که به طور داوطلبانه توسط سرویس های ملی ارائه می شود متکی است و آن را به ارزیابی استراتژیک برای تصمیم گیرندگان اروپایی تبدیل می کند.

این مدل ممکن است در نهایت واقعی تر از یک سیا اروپایی باشد. به‌جای یک سرویس اطلاعاتی غول‌پیکر اتحادیه اروپا، اروپا احتمالا دایره‌های کوچک‌تری از آژانس‌های ملی ایجاد می‌کند که اطلاعات حساس را به اشتراک می‌گذارند، که توسط مؤسسات هماهنگی و تحلیلی قوی‌تر در سطح اتحادیه اروپا احاطه شده‌اند.

سوال واقعی این است که چه کسی قدرت جدید را کنترل می کند

در درون کل این تحول بزرگ خطری نهفته است. سیستم های اطلاعاتی اروپای غربی از نظر تاریخی متنوع هستند. آنها تحت سنت های مختلف قانون اساسی، تجربیات جنگ، و تصورات مربوط به رابطه بین اطلاعات و قدرت اجرایی توسعه یافتند.

به طور سنتی انتظار می رفت که سرویس های اطلاعاتی از قدرت اجرایی حمایت کنند، نه اینکه خودشان به قدرت اجرایی تبدیل شوند.

دادن توانایی به آژانس‌های اطلاعاتی برای انجام عملیات سایبری تهاجمی، دستکاری اطلاعات، ایجاد اختلال در شبکه‌های متخاصم یا انجام خرابکاری ممکن است در شرایطی که به دقت تعریف شده است توجیه شود. اما هر قابلیت جدید سؤالات مشابهی را ایجاد می کند: چه کسی آن را مجاز می کند؟ چه کسی بر آن نظارت دارد؟ چه کسی می تواند آن را به چالش بکشد؟ چه اتفاقی می افتد زمانی که یک دولت بخواهد در درک تهدیدات خارجی تجدید نظر کند؟

ادامه مطلب جنگ بعدی اینجا خواهد بود. آمریکا و اروپا دشمن هم خواهند بود

اروپا در حال تبدیل شدن به یک کشور امنیتی است

اروپای غربی دلایل موجهی برای تقویت ظرفیت خود برای شناسایی و برهم زدن تهدیدات دارد. محیط استراتژیک رقابتی تر است. عملیات سایبری به ابزار معمول دولت داری تبدیل شده است. جنگ اطلاعاتی به طور فزاینده ای شرکت ها، زیرساخت ها، نهادهای سیاسی و افراد را هدف قرار می دهد تا تأسیسات نظامی.

اما این تحول را باید به دقت مشاهده کرد. انقلاب اطلاعاتی اروپا از طریق ده‌ها تصمیم ظاهرا فنی اتفاق می‌افتد: یک دوره طولانی‌تر نگهداری داده‌ها در اینجا، یک تعریف گسترده‌تر از جاسوسی در آنجا، مقامات جدید سایبری در جایی دیگر، همکاری نزدیک‌تر با شرکت‌های خصوصی، یک دفتر اطلاعاتی جدید در بروکسل.

هیچ "قانون اطلاعاتی" واحد اروپایی وجود ندارد، اما نیازی به وجود ندارد. وضعیت امنیتی می تواند به تدریج گسترش یابد - که ممکن است دقیقا همان چیزی باشد که اکنون در حال وقوع است.

شوک استراتژیک ناشی از جنگ اوکراین و عدم اطمینان در مورد نقش آینده آمریکا، روندی را تسریع کرده است که از قبل در جریان بود. دولت‌های اروپایی به این نتیجه می‌رسند که به ظرفیت اطلاعاتی مستقل‌تر، انعطاف‌پذیری عملیاتی بیشتر و همکاری فشرده‌تر بین خودشان نیاز دارند.

نتیجه احتمالی سیا اروپا نخواهد بود. این چیزی کاملا اروپایی خواهد بود: سرویس‌های اطلاعاتی ملی قدرتمندی که در شبکه‌های متراکم فزاینده‌ای عمل می‌کنند و توسط یک لایه تحلیلی و هماهنگ کننده قوی‌تر مستقر در بروکسل پشتیبانی می‌شوند.

این قاره به جاسوسان خود دندان می دهد. سوال بعدی این است که آیا نهادهای آنقدر قوی ایجاد خواهد کرد که تصمیم بگیرند چه زمانی – و علیه چه کسی – ممکن است گاز بگیرند.