اروپا در حال سوختن است آمریکایی ها نمی توانند اجازه دهند همین اتفاق در اینجا بیفتد | نظر

در 17 اکتبر، بیش از نیم میلیون شهروند فرانسوی در راهپیمایی مسالمت آمیز بر سر هزینه های زندگی و مدارس شکست خورده راهپیمایی کردند. تا شب، تالار شهر لیموژ، که از دو جنگ جهانی جان سالم به در برده بود، پوسته ای در حال دود شدن بود. نزدیک به 2400 نفر دستگیر شدند. حدود 1000 افسر پلیس و آتش نشان مجروح شدند و حداقل 3000 کسب و کار غارت یا آسیب دیدند. ماشین های بی شماری سوختند. آنچه به عنوان یک اعتراض عمومی آغاز شد، به بحران نظم عمومی و هشداری برای کل غرب تبدیل شد.

فرانسه و اروپا قبلا شاهد اعتراضات بوده اند. اما با گسترش این اعتراضات به فراسوی مرزهای فرانسه، یک سوال نگران‌کننده مطرح می‌شود: چه اتفاقی می‌افتد وقتی جنبش‌های رادیکال سازمان‌یافته از نارضایتی‌های مشروع برای تضعیف نهادهایی که یک جامعه آزاد را ممکن می‌سازند، سوء استفاده می‌کنند؟ این فرسایش اعتماد تمدن به توانایی آن برای دفاع از خود است.

رهبران فرانسه زنگ خطر را به صدا در می آورند. سباستین لکورنو، نخست وزیر، به پارلمان گفت که گروه های چپ افراطی یک "طرح شورش" را دنبال کرده اند و سرویس های اطلاعاتی نشان می دهد که شبکه هایی به دنبال ایجاد بی نظمی در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده هستند. امانوئل مکرون، رئیس جمهور، فعالان چپ افراطی را مسئول حمله به پلیس و ساختمان های عمومی دانست. وزیر کشور او اعتراف کرد که مقامات "کنترل خود را در شهرهای بزرگ از دست داده اند".

اعتراض مسالمت آمیز یک حق دموکراتیک است. اما زمانی که گروه‌های رادیکال و اسلام‌گرای سازمان‌یافته و همچنین بازیگران خارجی از نارضایتی‌های عمومی برای حمله به مجریان قانون، تخریب مشاغل و تضعیف نهادها سوء استفاده می‌کنند، پیامدهای آن فراتر از مخالفت‌های مشروع است. ارعاب است.

چه کسی این حملات را تامین مالی می کند؟ گزارش های اخیر در مورد 54 سازمان درگیر در تظاهرات فرانسه نشان می دهد که فقط 16 سازمان دانشجویی یا گروه های جوانان بودند. بقیه احزاب سیاسی، گروه های کمونیستی و اسلام گرا، سازمان های طرفدار انقلاب و سایر سازمان های مدافع فراملی و داخلی بودند. هر گونه ارتباط بین این گروه ها و خشونت باید از طریق شواهد ثابت شود. با این حال، شهروندان شایسته شفافیت هستند تا بدانند چه زمانی شبکه های سازمان یافته علیه مجری قانون و نهادهای غربی بسیج می شوند.

کنشگری مدرن اغلب از طریق لایه‌هایی از واسطه‌ها و سازمان‌های غیرانتفاعی که منابع مالی را مبهم می‌کنند، عمل می‌کند.

در میان چهره‌هایی که شبکه‌های مالی آن‌ها مورد بررسی قرار گرفته‌اند، نویل روی سینگهام، غول فناوری است که عملیات سیاسی جهانی او با اتهامات مرتبط با حزب کمونیست چین مواجه است. سینگهام به سازمان غیرانتفاعی Tricontinental کمک مالی می کند که رهبر آن ویجی پراشاد علنا از اعتراضات حمایت کرد. BreakThrough News، یکی دیگر از رسانه های مرتبط با سینگهام، آنها را تقویت کرد.

این ارتباطات به طور قطعی ثابت نمی‌کند که این گروه‌ها خشونت اخیر را هدایت کرده‌اند، اما مطمئنا باید مورد بررسی قرار گیرند، زیرا نشان می‌دهد که دامنه آنها جهانی است.

تکثیر این سازمان‌های رادیکال با بودجه خوب در داخل کشور نیز پیامدهایی دارد. تعدادی از سازمان‌های مترقی جهانی پولدار نیز برای آزار و اذیت ماموران اداره مهاجرت و گمرک (ICE) و کسب‌وکارهای محلی که از طریق حمایت از جنبش طلوع آفتاب به آن‌ها خدمت می‌کنند، کمک مالی می‌کنند. Sunrise آشکارا استفاده از فشار مالی علیه هتل هایی را که ماموران ICE را در خود جای داده اند، توصیف کرده است. افرادی که بهای آن را می پردازند، کارگران هتل ها، صاحبان مشاغل و آمریکایی های عادی هستند که سعی در امرار معاش دارند.

انقلابیون مارکسیست، اسلام گراها و رژیم های متخاصم با غرب ممکن است اشتراکات چندانی نداشته باشند، اما آنها در تضعیف نهادهای غربی و تعمیق شکاف های اجتماعی علاقه دارند. همکاری آنها، در جایی که اتفاق می افتد، مستحق تحقیق و پیگرد قانونی است - نه دست دادن.

دولت ترامپ این چالش را در قالب تمدنی ترسیم کرده است. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، در سخنرانی در آتن در 7 اکتبر از "thumos"، مفهوم یونانی شور، قدرت، شجاعت و غرور استفاده کرد. او هشدار داد که بدون آن، کشورها "اراده خود را برای مبارزه، تلاش و بقا" از دست می دهند. در کنفرانس امنیتی مونیخ در فوریه، او نسبت به "پاک کردن تمدن" هشدار داد. معاون رئیس جمهور جی.

در نوامبر 2025، وزارت امور خارجه چهار گروه چپ افراطی اروپایی را به عنوان سازمان های تروریستی خارجی معرفی کرد.

با این حال، آمریکایی ها برای پیش نمایش نیازی به نگاه به اروپا ندارند. در تابستان 2020، شورش های سازماندهی شده شهرهای آمریکا را درنوردید. مناطق پلیس سوختند، مشاغل کوچک ویران شدند و جوامع متحمل خسارات پایدار شدند. بسیاری از مشاغل متعلق به افرادی بود که معترضان ادعای دفاع از منافع آنها را داشتند. این رویدادها نشان داد که وقتی خشونت کنترل نشده باشد، نظم عمومی با چه سرعتی بدتر می شود.

انتخاب برای آمریکایی ها روشن است: آیا باید جامعه مدنی شکوفا را حفظ کنند یا اجازه دهیم که القائات و افراط گرایی آن را از بین ببرد. این امر مستلزم تامین مالی شفاف سیاسی، اجرای قوانین، حمایت از اعتراضات مدنی و مسالمت آمیز و پاسخگویی در قبال خشونت است.

سوسیالیسم و ​​افراط گرایی رادیکال با مردم به عنوان ماده خام یک جنبش رفتار می کنند. معیشت یک مغازه دار یا حقوق یک کارگر هتل به قیمت قابل قبولی برای قدرت تبدیل می شود. «اول آمریکا» از فرض مخالف شروع می‌شود: شهروند اول است، نه علت.

E Pluribus Unum فراتر از یک شعار ملی است. این یک تعهد مشترک به کشوری است که در آن افراد آزاد می توانند بدون ترس از حکومت اوباش کار کنند، خانواده بزرگ کنند، عبادت کنند، پیشرفت کنند و مخالفت کنند.

شورش در فرانسه یک هشدار است. یک تمدن یک شبه فرو نمی پاشد. وقتی رهبران بی نظمی را بهانه می کنند، نهادها عقب نشینی می کنند و شهروندان اراده دفاع از آنچه را که نسل ها ساخته اند از دست می دهند، ضعیف می شود. یک انتخاب برای آینده ما در دسترس است - یک جامعه مدنی توخالی و ناکارآمد که در اثر ارعاب یا تعقیب عظمت از طریق انبوه تمدنی درگیر شده است. من دومی را انتخاب می کنم.

چاد ولف به عنوان رئیس امنیت داخلی و سیاست مهاجرت و رئیس ابتکار نیمکره غربی در AFPI فعالیت می کند. او سرپرست سابق وزارت امنیت داخلی ایالات متحده در دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.