اروپا طلای خود را برای نگهداری امن در طول جنگ جهانی دوم به ایالات متحده فرستاد. بانک های مرکزی اکنون در حال تغییر ذخایر خود برای دوره جدیدی از عدم اطمینان هستند

اعلام ماه گذشته بانک مرکزی هلند مبنی بر انتقال طلا از آمریکای شمالی به اروپا بر روند توزیع مجدد ذخایر جهانی افزود.

فدرال رزرو نیویورک مدت‌هاست که از طرف دولت ایالات متحده، دولت‌های خارجی، سایر بانک‌های مرکزی و سازمان‌های رسمی بین‌المللی به عنوان حافظ طلا عمل می‌کند. بسیاری از آن در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن وارد شد، زیرا کشورها به دنبال حفظ ذخایر طلای خود در مکانی امن بودند.

ذخایر در اوایل دهه 1970 به اوج خود رسید، اما پس از اینکه ایالات متحده دلار را از استاندارد طلا خارج کرد، به تدریج کاهش یافت و اکنون حدود نیمی از اوج خود است.

قیمومیت ایالات متحده همچنان در حال کاهش است. فرانسه تمام طلای خود را از فدرال رزرو نیویورک بین جولای 2025 تا ژانویه 2026 حذف کرد.

سپس بانک مرکزی هلند، معروف به De Nederlandsche Bank (DNB)، بیش از 78 تن طلا را در نیویورک و هفت تن در کانادا را به لندن منتقل کرد، با اشاره به "افزایش ناآرامی های ژئوپلیتیکی" و نیاز به بهبود "آمادگی در برابر بحران".

رئیس بانک خاطرنشان کرد که وضعیت لندن به عنوان بزرگترین مرکز تجارت شمش در جهان به این معنی است که طلای ذخیره شده در بانک انگلستان در دسترس تر خواهد بود.

اولاف اسلیپن گفت: "ما انتظار داریم که هرگز نیازی به استفاده از آنها نخواهیم داشت، اما باید انعطاف پذیری و آمادگی خود را تقویت کنیم."

با وجود افزایش تنش‌های جهانی اخیرا، بانک‌های مرکزی در سراسر جهان سال‌هاست که ذخایر طلای خود را تغییر داده‌اند و در عین حال به ذخایر خود اضافه می‌کنند.

بر اساس گزارش شورای جهانی طلا، آلمان در سال 2000 930 تن را از لندن به فرانکفورت انتقال داد، سپس 674 تن را از نیویورک و پاریس به فرانکفورت بین سال‌های 2013 و 2017 ارسال کرد.

هلند در سال 2014 122.5 تن را از نیویورک به آمستردام منتقل کرد و اتریش 90 تن را از لندن بین سال‌های 2015 تا 2018 به کشور بازگرداند.

در خارج از اروپا، ونزوئلا 160 تن را از سال 2011 تا 2012 به کشور بازگرداند، در حالی که هند از سال 2023 سرعت انتقال را افزایش داده است.

کریشان گوپول، تحلیلگر ارشد شورای جهانی طلا، ماه گذشته در یک پست وبلاگی توضیح داد که جنبش های طلا به صورت موجی و قبل از اینکه جابجایی یک موضوع ژئوپلیتیکی باشد شروع شده است. اما موج فعلی پیچیده تر است.

او گفت: «ابهامات ژئوپلیتیکی تشدید شده توجه به حوزه قضایی، دسترسی در زمان بحران و قرار گرفتن در معرض زیرساخت های مالی خارج از کشور را افزایش داده است. با این حال، عملیات‌های اخیر فرانسه و DNB نشان می‌دهد که پاسخ لزوما تنها در ذخیره‌سازی داخلی نیست. بانک‌های مرکزی به طور فزاینده‌ای در حال بهینه‌سازی از سه عامل هستند: ریسک نگهداری، دسترسی فیزیکی و نقدینگی بازار.

در واقع، قانونگذاران آلمان و ایتالیا که به ترتیب دارندگان ذخایر طلای دوم و سوم جهان هستند، با اشاره به خصومت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا با اروپا، از جمله تهدیدهای وی برای تصرف گرینلند، خواستار خروج طلای بیشتری از ایالات متحده شده اند.

به نوبه خود، بانک مرکزی آلمان ترس از آسیب پذیری طلای این کشور در نیویورک را رد کرد و گفت که اگر آمریکا اعتماد بازارهای مالی را تهدید کند، به خود آسیب خواهد رساند.

گوپول خاطرنشان کرد که برخی از بانک‌های مرکزی در حال افزایش ذخیره‌سازی داخلی هستند در حالی که برخی دیگر آن را به مکان‌های دیگر در خارج از کشور گسترش می‌دهند، که نشان می‌دهد تنوع نگهداری در اولویت است. وی افزود، جابجایی همچنین به این معنی نیست که بانک‌های مرکزی آماده فروش طلا هستند.

گوپاول گفت: «اما تصویر در حال ظهور تصویری است که امنیت به تنهایی دیگر کافی نیست. برای برخی از بانک‌های مرکزی، طلا باید در دسترس، قابل معامله و توزیع در مکان‌هایی باشد که تحت استرس قابل اعتماد هستند.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد