از آنجایی که اسرائیل کمک های مالی خود را مسدود می کند، سیستم مراقبت های بهداشتی کرانه باختری در حال شکست است

بیت جلا، کرانه باختری اشغالی – خلدون عطوان هر روز را در بخش انکولوژی بیمارستان دولتی بیت جلا شروع می کند، بدون اینکه بداند چه موانعی بر سر راهش قرار خواهد گرفت.

به نظر می رسد که ایست بازرسی نبی یونس در هالهول "همیشه بسته است"، بنابراین رئیس بخش انکولوژی روزانه در بیمارستان ماشین خود را ترک می کند و رفت و آمد از هبرون را با تاکسی به پایان می رساند.

او در مورد سفر خود از منطقه ای که اکنون شهرک نشینان در آن فعال هستند، گفت: "به خدا بیش از یک بار آینه را شکسته دیدم. برف پاک کن را شکسته دیدم."

با عبور از مجموعه گیج‌کننده‌ای از دروازه‌ها و پست‌های بازرسی که به میل خود باز یا بسته می‌شوند، نمی‌داند که آیا به بیمارستان می‌رسد، آیا بیمارانش می‌رسند یا داروهای مورد نیاز آنها در قفسه زمانی که آنها می‌رسند، وجود خواهد داشت.

بیت جالا تنها بیمارستان دولتی در استان بیت لحم است که حدود 320000 نفر را در خود جای داده است. عطوان در داخل مطب کوچک و اسپارتان خود تلاش می کند تا با بیماران سرطانی خود که به دلیل از دست دادن قرار ملاقات های حیاتی یا داروهای ضروری مورد نیاز برای شیمی درمانی خود پسرفت کرده اند، عقب نماند.

او به یاد می‌آورد که حتی در جریان انتفاضه دوم، تامین مواد مخدر نیز مشکلی نبود. اکنون، اجتناب ناپذیر است.

او گفت: «همه چیز کوتاه است... هر چه در دسترس باشد، ما می دهیم. "این یک فاجعه است."

منابع مالی تشکیلات خودگردان فلسطین (PA) در سه سال گذشته به دلیل کاهش کمک های بین المللی و اختلال در انتقال دریافتی های مالیاتی اسرائیل سقوط کرده است. اقدامات اسرائیل در کرانه باختری اشغالی از اکتبر 2023، از جمله بستن گسترده جاده‌ها، پست‌های بازرسی و مجموعه‌ای از قتل عام شهرک‌نشینان علیه جوامع فلسطینی، بر اقتصاد نیز تأثیر گذاشته است.

در نتیجه، سیستم مراقبت های بهداشتی کرانه باختری اشغالی به سرعت رو به وخامت است و کارکنان فقط نیمی از حقوق خود را دریافت می کنند، در حالی که PA نمی تواند برای داروهای ضروری پرداخت کند.

در کنار دیگرانی که عصبی در حیاط قدم می زدند، یک بیمار سرطانی مسن از روستایی در استان بیت لحم در ورودی بیمارستان ایستاده بود و با پسرش وزن می کرد که چه کار کند. او گفت: «هر ماه تمام تلاش خود را می کنند، پزشکان و کارکنان نظافت، اما چیزی به آنها ارائه نمی شود.

ایاد دری، پزشک معالج در واحد دیالیز در بیت جالا، گفت: «این داستان نبود پرسنل نیست. او افزود: «کارمند دولت که فقط نیمی از حقوق خود را دریافت می کند، فقط دو یا سه روز در هفته کار می کند، زیرا به اندازه کافی برای تمام ساعات کاری خود کار نمی کند. در نتیجه، بیمارستان فقط موارد اورژانسی را پوشش می دهد.

دری گفت: «در ابتدا [بیماران] [عصبانی] بودند. اما اکنون همه می‌دانند: رنج همه است.

بحران تجهیزات پزشکی در بیت جالا و در سراسر کرانه باختری نتیجه عدم پرداخت مالیات توسط اسرائیل است که برای تشکیلات خودگردان در نظر گرفته شده است، اقدامی که توسط وزیر دارایی اسرائیل بزالل اسموتریچ هدایت می شود.

میلنا انصاری از پزشکان برای حقوق بشر اسرائیل گفت: "این بحران بسیار قابل پیش بینی است و ما شاهد وقوع آن 100 درصد بودیم." میلنا گفت، حتی قبل از شروع جنگ نسل کشی غزه در اکتبر 2023، اسرائیل به طور دوره ای از درآمدهای مالیاتی خودداری می کرد و خزانه وزارت بهداشت را به خطر می انداخت.

به گفته یوسف اوجرا، متخصص داخلی در بیت جالا، درآمدهای توقیف شده بودجه وزارت بهداشت را برای پرداخت به تامین کنندگان پزشکی که اکنون خدمات خود را متوقف کرده اند، کاهش داده است. استقراض مداوم منابع بین بخش های دولتی و خصوصی مراقبت های بهداشتی، کلینیک ها، داروخانه ها و بیمارستان های خصوصی را به شدت تحت فشار قرار داده است.

هشام آمل، انکولوژیست در بیمارستان، گفت که کمبود "یک مشکل قدیمی است، نه یک مشکل جدید"، اما حدود 90 درصد از موارد مهم - بیش از همه برای شیمی درمانی - قبلا وجود داشت. در حال حاضر، حتی ایمونوتراپی و داروهای بیولوژیک نیز وجود ندارد و درمان سرطان بر روی یک زنجیره ناگسستنی اجرا می شود. او گفت: «اگر بیمار یک یا دو جلسه را از دست بدهد، تمام درمان قبل از آن را از دست داده است.

عطوان، پرستار ارشد انکولوژی گفت: «زمانی که برای اولین بار این بخش را به عهده گرفتم، داروها در دسترس بودند. او سپس شروع به فهرست کردن تمام داروهای حیاتی کرد که اکنون برای بیمارانش از دست داده بود. "هیچ پروتکل کاملی وجود ندارد که من داشته باشم."

خلود دویب، مدیر داروسازی بیمارستان، گفت که این وزارتخانه اخیرا موفق به دستیابی به هشت داروی انکولوژی و چهار داروی بیولوژیک شده است که قبلا گم شده بودند. این باید بین یک ماه و نیم تا دو ماه کافی باشد. او گفت، اما بسیاری از داروهای دیگر هنوز در انبار موجود نیستند.

انصاری خاطرنشان کرد: برخلاف غزه، اسرائیل مانع ورود داروها به کرانه باختری نمی شود. مشکل "به شدت" این است که PA پولی برای خرید آنها ندارد. اما او خاطرنشان می کند: «اسرائیل به عنوان یک قدرت اشغالگر، وظیفه قانونی اولیه را برای تضمین مراقبت های پزشکی کافی و دسترسی به جمعیت های اشغالی دارد.

برای تمام کرانه باختری جنوبی کرانه باختری، بیمارستان بیت جالا تنها گزینه عمومی در دسترس برای درمان سرطان و دیالیز است، با بیمارانی که از استان های بیت لحم و الخلیل، بخش هایی از اورشلیم شرقی اشغالی و گاهی اریحا می آیند.

اما با افزایش پست های بازرسی و دروازه های اسرائیل، رسیدن به بیمارستان به یک کابوس تبدیل شده است. دری از یک بیمار دیالیزی از نهالین با قرار ساعت هفت یا هشت صبح که روستایش پلمب شده بود تعریف کرد. دری گفت: «او حدود چهار، پنج ساعت در ایست بازرسی نشست. سپس راه طولانی را طی کرد و از جابا، سوریف، حلهول و الخلیل گذشت و ساعت چهار بعد از ظهر به واحد رسید. یک سفر معمولی حدود 10 مثقال هزینه دارد. دری گفت: «هزینه یک مسیر انحرافی مانند این بیش از 100 مثقال است و برخی از بیماران چهار بار در هفته نیاز به دیالیز دارند.

دویب گفت، در همین حال، انبار مرکزی تدارکات این وزارتخانه در نابلس است - و یک ساعت و نیم رانندگی اکنون می تواند شش تا 10 ساعت طول بکشد که تعطیل شود.

اغلب، بیماران عطوان نیاز به درمان هایی دارند که بین واحد او و بیمارستان آگوستا ویکتوریا در اورشلیم شرقی اشغالی تقسیم می شود. قبل از جنگ، بیماران سرطانی از کرانه باختری به طور معمول مجوزهای پزشکی برای ورود به اورشلیم دریافت می کردند. برخی از درمان ها در بیت جالا هستند، در حالی که برخی دیگر فقط در اورشلیم شرقی در دسترس هستند. اما دیگر هیچ تضمینی وجود ندارد که بیماران بتوانند به اورشلیم برسند. عطوان گفت: «من یک بیمار سرطانی دارم... او منتظر یک ارجاع بود، و هیچ درمانی وجود ندارد، و بعد از این همه دوندگی دوباره، او نیز از نظر امنیتی مردود شد.

منظورم این است که او مجوزی برای رفتن به [آگوستا ویکتوریا] دریافت نمی‌کند؟ قرار است کجا برود؟»

عطوان بیمارانی را به یاد آورد که به دلیل از دست دادن جلسات درمانی دچار نوتروپنی شدند و یکی از آنها خوش شانس بود که به سپسیس مبتلا نشد. "اینها فاجعه هستند."

او مطمئن نیست که دقیقا چند بیمار سرطانی را به دلیل از دست دادن و درمان ناقص از دست داده است. او گفت که بسیاری از بیماران فقیرتر به سادگی به خانه می روند و در آنجا می میرند.

در حالی که ازدحام جمعیت پشت میزهای پذیرش جمع می‌شود و مردم در ورودی بیمارستان منتظر می‌مانند، خستگی عصبی در سالن‌های قدیمی بیمارستان رخنه می‌کند. دری گفت: "مردم واقعا مضطرب هستند. همه می ترسند."

عطوان، که نیمی از حقوق خود را دریافت می کند، برای تامین هزینه رفت و آمد خود از هبرون و کمک به حمایت از دخترانش در دانشگاه تلاش می کند.

عطوان گفت: "بیایید در مورد وضعیت روحی خود صحبت نکنیم - به خاطر خدا شروع به گریه می کنیم." "روحیه ما در پایین ترین حد است ... ما علی رغم خودمان لبخند می زنیم."

در میان بیکاری انبوه و مجوزهای کار به طور سیستماتیک لغو شده است، فلسطینیان بیمار بیشتری به سمت بیمارستان های دولتی رانده می شوند، همانطور که این بیمارستان ها کمتر برای دادن دارند. انصاری افزود: بیمارستان‌ها «کسی را در اولویت قرار می‌دهند که واقعا به آنها پول بدهد».

در بحبوحه کمبود منابع و نیروی انسانی، انباشته های جراحی انباشته شده است. سید ایاد، 22 ساله، اهل العیزاریه، ماه گذشته طی یک تصادف به زمین افتاد و مچ پایش به شدت شکست. با اولویت عملیات جدی، او سه هفته برای یک شکاف منتظر ماند.

او گفت: «آنها به من گفتند 60 نفر منتظر عملیات هستند. یک روز نتوانستیم جراحی را انجام دهیم، زیرا نه دارو، نه مسکن، نه بیهوشی و نه چیزی وجود داشت.»

خلود دویب، که ریاست بخش داروسازی بیت جالا را بر عهده دارد، در حالی که بیماران با مشکلات مالی و سلامتی خود دست و پنجه نرم می کنند، باید بحران بدتر را مدیریت کند. او گفت: "هیچ امنیتی وجود ندارد. ما امنیت سیاسی، بهداشتی یا حتی مالی نداریم."

او مانند یک مرد جوان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس که در مصر پزشکی می خواند، به مواردی فکر می کند. وزارت بهداشت داروی او را از طریق خرید خصوصی تهیه می کرد تا اینکه این شرکت بدون پرداخت هزینه، دارو را متوقف کرد. مادرش به دیدنش آمد. مادر به او گفت: "من می خواهم خانه ام را بفروشم تا بتوانم آمپول پسرم را بگیرم." چون او در مصر است، دور از خانه است، درس می‌خواند و... دیگر نمی‌بیند، راه نمی‌رود.»

دویب در حالی که اشک هایش را دفع می کرد، گفت: «پس، چه می توانم به شما بگویم. "خدایا به مردم کمک کن."

پرسنل پزشکی از این بیم دارند که با تهی شدن تدارکات، سرنوشتی مشابه با همکاران خود در غزه که ربوده شده یا کشته شده اند، داشته باشند.

دویب گفت: «ما می دانیم که هر لحظه ممکن است به عنوان کادر پزشکی هدف قرار بگیریم، فقط به این دلیل که ما پرسنل پزشکی هستیم که به مردم خدمات ارائه می دهیم. ما در این جامعه یک پدر و یک مادر هستیم.»

هیچ کس در بخش های بیمارستان سالخورده پایانی را نمی بیند. دری گفت: «هر چه بیشتر بمانیم، وضعیت بدتر می شود.

ساعت سه بعدازظهر، عطوان باید حرکت کند به این امید که بتواند به باب الزاویه در الخلیل برسد و در آنجا منتظر تاکسی مشترک است.

او گفت: "شاید یک ایست بازرسی برای من وجود داشته باشد، شاید وجود نداشته باشد." با معماهایی که بیمارانش با آن روبرو هستند تفاوت چندانی ندارد. او گفت: «وقتی بیمار مریض می‌شود، اگر دارو موجود باشد، شانس اوست. "ما هیچ آینده ای نداریم. سوگند می خورم: ما آینده ای نداریم."