از اسرائیل دست نکشید با آن بحث کنید - نظر

این هفته در جایی در نیویورک، لس آنجلس یا لندن، یک خواننده یهودی اخبار اسرائیل را بررسی کرد و آهی کشید. یک انتخابات دیگر یک شمارش بی نتیجه دیگر. دور دیگری از نخست وزیری بنیامین نتانیاهو. برای بسیاری از یهودیان دیاسپورا، سه سال گذشته طاقت فرسا بوده است. آنها از اسرائیل در دانشگاه ها، محل کار، و در میزهای شبات خود دفاع کرده اند، اغلب در حالی که با دولت آن مخالف هستند. اکنون آنها به تماشای رأی مجدد اسرائیلی ها می نشینند و تقریبا همان جایی که شروع کرده اند فرود می آیند. وسوسه بالا انداختن دست ها واقعی است. من این وسوسه را درک می کنم.

من همچنین فکر می کنم این یک اشتباه است. از نزدیک بخوانید، این انتخابات به یهودیان دیاسپورا نمی گوید که از اسرائیل دست بکشند. این موضوع چیز بسیار جالب‌تری را به آنها می‌گوید: اسرائیلی‌ها به‌شدت در حال بحث و جدل هستند – و به تعداد بی‌نظیر در یک نسل – بر سر اینکه چه نوع کشور یهودی را می‌خواهند. این دلیلی برای عقب نشینی نیست. این یک دعوت برای قدم گذاشتن است. یک نیمه پیروزی و یک بن بست آشنا ابتدا اعداد، با این هشدار که هنوز مقدماتی هستند. با ناقص بودن شمارش، لیکود با تقریبا 26 کرسی، دوباره بزرگترین حزب است.

بلوک نتانیاهو حدود 53 نفر است که هشت نفر کمتر از 61 مورد نیاز برای حکومت است. اپوزیسیون به رهبری یاشار گادی آیزنکوت با 21 کرسی، حدود 48 کرسی دارد. احزاب عرب تقریبا 19 کرسی دارند. اینها شامل آرای سربازان ارتش اسرائیل، دیپلمات های اسرائیلی در خارج از کشور، پرسنل پزشکی، زندانیان و کسانی است که به دلیل بیماری قادر به رسیدن به مرکز رای گیری خود نیستند. نتایج رسمی در روزهای آینده دنبال خواهد شد. آن را نیمه برد نامید.

لیکود بیشترین آرا را به دست آورد، اما نتانیاهو این کشور را نبرد. این ششمین انتخابات از سال 2019 بود و بار دیگر مردم اسرائیل تقریبا به وسط تقسیم شدند. آن الگو دیگر تصادفی ریاضیات انتخاباتی نیست. پیام است. اسرائیلی ها در مورد آنچه می خواهند سردرگم نیستند. آنها چیزهای مختلف می خواهند، و آنها را بدجوری می خواهند. این هرگز فقط در مورد بی بی از خارج از کشور نبود، سیاست اسرائیل می تواند مانند همه پرسی برای یک مرد به نظر برسد. نتانیاهو مطمئنا تیر برق است.

اما او را از تصویر خارج کنید، طوفان همچنان وجود خواهد داشت. اسرائیلی ها بر سر مسائلی که هر جامعه ای را از هم جدا می کند، اختلاف نظر دارند. اول دین و دولت است. کشوری که در حال جنگ است، که نیروهای ذخیره آن صدها روز از 7 اکتبر خدمت کرده اند، هنوز در حال بحث است که آیا مردان جوان حریدی (فراتردوکس) باید در این بار سهیم باشند. به عنوان کسی که خودم ماه های زیادی را در وظیفه ذخیره گذرانده ام، می توانم به شما بگویم که این یک سوال انتزاعی سیاست نیست. مسئله انصاف است که به استخوان می رسد. دومی کنترل و تعادل است.

تلاش برای بازنگری قضایی در سال 2023 صدها هزار نفر را به خیابان ها آورد و اختلاف اساسی حل نشده باقی مانده است. چه کسی دولت را بررسی می کند؟ نقش مناسب دادگاه ها، دادستان کل و کمیسیون تحقیق دولتی چیست؟ اینها سؤالات قانون اساسی در کشوری بدون قانون اساسی است. سومین سؤال ممکن است عمیق ترین باشد: دیدگاه های لیبرال و سنتی رقیب از دولت.

یهودی بودن و دموکراتیک بودن اسرائیل چه معنایی دارد و وقتی آنها با هم برخورد می کنند کدام کلمه منجر می شود؟ لیبرال های سکولار، صهیونیست های مذهبی، حریدیم ها، یهودیان سنتی و شهروندان عرب همگی پاسخ های متفاوتی می دهند. نتانیاهو در مرکز این خطوط گسل قرار دارد. او آنها را خلق نکرده است و رفتن نهایی او آنها را نخواهد بست. لیوان نیمه خالی و نیمه پر اجازه دهید در مورد نیمه خالی لیوان صادق باشم. به احتمال زیاد نتانیاهو بیشتری بدست خواهیم آورد.

او بزرگترین حزب را رهبری می کند، تا زمانی که دولت جدید سوگند یاد نکند، نخست وزیر باقی می ماند و هیچ کس نباید توانایی او را برای یافتن راهی برای رسیدن به 61 دست کم بگیرد. اگر مذاکرات ائتلاف با شکست مواجه شود، اسرائیل ممکن است به سمت انتخابات هفتم، با نتانیاهو همچنان در دفتر نخست وزیری پیش رود. اکنون نیمه پر لیوان است. در چهار سال گذشته، نتانیاهو با یکی از تندروترین ائتلاف های تاریخ اسرائیل حکومت کرد، ائتلافی که ایتامار بن گویر وزیر امنیت ملی و بزالل اسموتریچ وزیر دارایی کلیدهای آن را در دست داشتند.

آن کلیدها دیگر به خودی خود در را باز نمی کنند. احزاب راست و حریدی با هم از اکثریت برخوردار نیستند. برای حکومت، نتانیاهو به فردی از خارج از آن اردوگاه نیاز دارد و هرکسی که ائتلاف را تکمیل کند، اهرم قابل توجهی برای کشاندن آن به سمت مرکز خواهد داشت. این یک تغییر معنادار است. اسرائیلی ها اکثریت ائتلاف راست افراطی در حال خروج را تمدید نکردند. اما آنها اکثریت را به هیچ کس دیگری واگذار نکردند. اسرائیلی‌ها مالکیت صهیونیسم خود را در دست می‌گیرند. نشانه دلگرم‌کننده دیگر این است که یهودیان دیاسپورا باید بیشتر مراقب آن باشند. میزان مشارکت به 77.7 درصد رسید که بالاترین میزان از سال 1999 بود.

ده ها هزار اسرائیلی مقیم خارج از کشور برای رای دادن به خانه های خود رفتند. این یک جامعه ناامید نیست. این مردمی هستند که بر این باورند که نتیجه مهم است. آنچه اسرائیلی‌ها واقعا درباره آن بحث می‌کنند، معنای خود صهیونیسم است. معترضانی که زمانی پرچم را به جناح راست واگذار کردند، اکنون در هر تجمعی پرچم را تکان می دهند. صهیونیست های مذهبی می پرسند که جنبش آنها در فراسوی شهرک ها چه بدهی به کشور دارد؟ برخی از حریدیم ها بی سر و صدا می پرسند که آیا جامعه آنها می تواند جدا از دولتی بماند که از آن محافظت می کند؟

شهروندان عرب در تعداد بیشتری رای می دهند و می پرسند که آیا هرگز شریک قانونی تلقی می شوند یا خیر. هیچ کدام از اینها راحت نیست. همه اش سالم است مردمی که به شدت در مورد پروژه ملی خود بحث می کنند، مردمی هستند که هنوز به آن اعتقاد دارند. این پیام برای یهودیان دیاسپورا نیز هست. شما مجبور نیستید از هر دولت یا تصمیم اسرائیل برای سرمایه گذاری در آینده اسرائیل دفاع کنید. آن را نقد کنید. آن را به چالش بکشید. باهاش ​​بحث کن اما در بحث بمان. اسرائیلی ها از اسرائیل دست برنداشته اند و شما نیز نباید.