از اواسط قرن بیستم، 300 یخچال طبیعی از غرب آمریکا ناپدید شده است

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Andrew Zinin

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

از یک هواپیما، بیشتر یخچال‌های طبیعی کوه راکی غرب مانند تکه‌های کوچک سفید به نظر می‌رسند که در چشم‌انداز ناهمواری که توپوگرافی چین‌خورده است، قرار گرفته‌اند. رنگ سفید پوشش برف است و در پایین تر می توانید یخ خالی خاکستری-آبی را ببینید.

در اواسط قرن بیستم، بیش از 1450 یخچال طبیعی را می‌توان در مجاورت ایالات متحده یافت، که 217 مایل مربع (562 کیلومتر مربع) در شش ایالت غربی را پوشش می‌دادند. امروز، بررسی جامعی که من و همکارانم اخیرا در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر کردیم، نشان می‌دهد که مساحت کل آنها 35 درصد کاهش یافته است و آنها همچنان در حال کوچک شدن هستند، شاید سریع‌تر.

کمی بیش از 300 یخچال ناپدید شده اند، بسیار بیشتر از آنچه من پیش بینی می کردم.

آنهایی که زنده مانده اند نشان می دهند که یخچال های طبیعی کوهستانی با افزایش دمای جهانی چقدر آسیب پذیر شده اند. جایی که یخچال‌ها هزاران سال پیش گستره وسیعی از کوه‌های غربی را پوشانده بودند، بیشتر یخچال‌های طبیعی باقی‌مانده در کوه‌های راکی ​​و سیرا نوادا کوچک هستند و در مکان‌های حفاظت‌شده توپوگرافی یافت می‌شوند.

وقتی مردم به یخچال‌های طبیعی فکر می‌کنند، معمولا جریان‌های یخی عظیمی را با کوه‌های یخی در حال زایش از جلو تصور می‌کنند، مانند آنچه در آلاسکا یا گرینلند خواهید دید. در 48 ایالت پایین، به استثنای چند یخچال بزرگ در واشنگتن، آنها بسیار کوچکتر هستند.

ما دریافتیم که مساحت متوسط ​​یخچال حدود یک دهم مایل مربع (حدود یک چهارم کیلومتر مربع) است. مساحت بزرگترین یخچال طبیعی که در کوه رینیر واشنگتن یافت شده است، حدود 4.3 مایل مربع (11.24 کیلومتر مربع) است.

من از اینکه متوجه شدم یخچال های طبیعی در کوه های راکی ​​- آنهایی که در کلرادو، مونتانا و وایومینگ هستند - و در سیرا نوادا در کالیفرنیا به دلیل موقعیت منحصر به فردشان در چشم انداز وجود دارند که تا حدودی آنها را از آب و هوای کمتر مساعد منطقه ای ایزوله می کند، شگفت زده شدم.

یخچال های طبیعی کوه های راکی ​​باقی مانده در طاقچه های سایه دار زندگی می کنند که کمتر در معرض تابش مستقیم آفتاب قرار دارند و برف اضافی ناشی از ریزش بهمن به دست می آید. اگر این یخچال‌ها در معرض آفتاب بیشتر و تجمع برف کمتری قرار می‌گرفتند، احتمالا اصلا وجود نداشتند.

ما متوجه شدیم که سریع‌ترین نازک شدن یخچال‌ها در کوه‌های بیرتوت-آبساروکا در رشته کوه‌های راکی ​​در جنوب مونتانا هستند، جایی که یخچال‌ها سالانه حدود 1.5 فوت (حدود نیم متر) از ضخامت یخ خود را از دست می‌دهند.

داستان در واشنگتن متفاوت است، جایی که یخچال‌های طبیعی در کوه رینیر و کوه بیکر بسیار بزرگ‌تر هستند، تابستان‌های خنک‌تری دارند و بارش برف بسیار بیشتری می‌بارد. اگرچه آنها نیز در حال کوچک شدن هستند، اما این کار را با سرعت بسیار کمتری انجام می دهند، حدود نیم فوت یخ (15 سانتی متر) ضخامت در سال. مساحت یخچال های طبیعی در کوه رینیر به تنهایی از منطقه یخچال های طبیعی در همه ایالت های دیگر بیشتر است.

در واشنگتن، به طور کلی، هر چه بالاتر بروید، از دست دادن یخچال های طبیعی کمتری خواهید یافت. این منطقی است. در ارتفاعات بالاتر خنک تر است. اما در منطقه کوه راکی، روند مشابهی وجود ندارد، که نشان می‌دهد بازماندگان یخچال‌های طبیعی هستند که به مزایای توپوگرافی محلی بستگی دارند.

در مطالعه‌ای که چند سال پیش انجام شد، من و همکاران یخچال‌های طبیعی در شبه‌جزیره المپیک واشنگتن را الگوبرداری کردیم و متوجه شدیم که بیشتر آنها تا سال 2070 تحت روندهای آب و هوایی کنونی ناپدید خواهند شد. این نشان می‌دهد که یخچال‌های طبیعی در جاهای دیگر احتمالا خیلی عقب نیستند.

المپیک آسیب پذیر است زیرا در ارتفاعات کمی به اقیانوس آرام نزدیک است. سایر یخچال های واشنگتن، به ویژه در کوه رینیر و کوه بیکر، احتمالا پس از 2100 زنده خواهند ماند، اما چقدر دیگر یک سوال باز است.

اهمیت اصلی یخچال‌ها تأمین آب برای اکوسیستم‌های مرتفع آلپ است. یخچال‌های طبیعی در اواخر تابستان تا حدی ذوب می‌شوند و آب خنک را برای ماهی‌های سازگار با سرما و سایر حیات‌های رودخانه‌ای فراهم می‌کنند. آنها منبع آبی را فراهم می کنند که در غیر این صورت در اواخر تابستان خشک، پس از ناپدید شدن برف فصلی، زمانی که منطقه باران زیادی نمی بارد، وجود ندارد.

در حالی که یخچال‌های صخره‌ای در درجه اول برای اکوسیستم‌ها در این نقطه مهم هستند، یخچال‌های واشنگتن نیز به تولید انرژی آبی کمک می‌کنند.

یک خطر مهم نیز با یخچال های طبیعی در آتشفشان های شیب دار رشته کاسکید که از کالیفرنیا تا واشنگتن امتداد دارد مرتبط است. مورن های تشکیل شده توسط این یخچال ها بزرگ هستند که تا حدی به دلیل سنگ های آتشفشانی بسیار فرسایش پذیر زیر یخ است. رسوبات یخی متحرک باعث فرسایش سنگ ها شده و پیش بندهایی در انتهای پایین یخچال ها تشکیل می دهند. وقتی یخچال‌ها عقب‌نشینی می‌کنند، سنگ‌های انباشته‌شده را به‌عنوان مورن‌های شیب‌دار پشت سر می‌گذارند که دیگر توسط یخ مستقر نیستند.

جریان آب زیاد ناشی از باران یا ذوب یخچال‌های طبیعی می‌تواند مورین‌ها را زیر پا بگذارد، باعث رانش زمین و ایجاد جریان‌های زباله‌ای شود که به سمت پایین کوه‌ها حرکت می‌کنند. این اتفاق در سال 2006 در کوه هود و کوه رینیر رخ داد و تعدادی از بزرگراه ها را مسدود کرد. با عقب نشینی یخچال های طبیعی، شاهد وقوع این اتفاق بیشتر خواهیم بود.

کوچک شدن و از بین رفتن نهایی همه این یخچال ها بر اکوسیستم های سراسر غرب و همچنین آبراه هایی که انسان ها و حیات وحش به آن تکیه می کنند تأثیر می گذارد.

اندرو جی. فونتین و همکاران، از دست دادن وسیع یخچالهای طبیعی در همسایگی ایالات متحده، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (2026). DOI: 10.1073/pnas.2600941123

اطلاعات مجله: مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.