از ترک بی سر و صدا تا قهوه سرد: مشکل ژنرال Z با کار چیست؟

اگر چشم‌تان را نگاه کنید، ممکن است بتوانید من را ژنرال Z. اوت 1995 صدا کنید: این حداقل یک مورد حاشیه‌ای است، نه؟ «Millennial» اصطلاحی بسیار پربار است، به هر حال – مرتبط با چیزهایی مانند BuzzFeed، فمینیسم «دختربوس»، ممولوژی هولناک اینترنتی («doggo»)، موسیقی نئو فولک (Mumford & Sons) و یک حس بیش از حد فردی از سیاست. با توجه به همه توشه‌های همراه، نه تنها هزاره‌ها از طریق خودشیفتگی خود به انحطاط اجتماعی سرعت بخشیده‌اند، بلکه طعم بدی نیز دارند - چه کسی می‌خواهد بخشی از آن گروه نسلی باشد؟

به نظر می رسد تنها اتهام بدتر «ژنرال Z» باشد. آنها بدتر از قضاوت زیباشناختی ضعیف و لیبرالیسم ذاتی مورد انتقاد قرار می گیرند. برگه اتهام علیه آنها طولانی است: آنها تنبل هستند، اجتماعی ضعیف هستند، نمی توانند بخوانند، آنها در مدرسه بد بودند، در محل کار بدتر بودند، آنها از دموکراسی متنفرند، آنها عاشق برچسب ها هستند، آنها بیش از حد حساس هستند، آنها بیش از حد از تلفن های خود استفاده می کنند، آنها هیچ دوستی ندارند و آنها گیج کننده های خسته کننده هستند. خوب، خوب: مرداد 95؟ بگذارید آن را هزاره بنامیم.

من امروز به این نسل فرضی فکر می کنم، زیرا در حال تماشای یک بحث ویروسی در اینترنت (خیلی ژنرال Z) هستم. چیزی شبیه به این است: یک استخدام‌کننده ویدیویی را در TikTok ارسال کرد که در آن توصیه‌های ساده‌ای برای هر نسل Z در جستجوی شغل ارائه می‌کرد. او گفت: برای مصاحبه قهوه سرد نیاورید. بدیهی به نظر می رسد. در واقع آنقدر بدیهی به نظر می رسد که من تعجب می کنم که از ابتدا لازم بود گفته شود. با این حال، ظاهرا نه. درگیری بزرگی به راه افتاده است: ژنرال Z در دفاع از حق خود برای بردن یک قهوه سرد به مصاحبه پر سر و صدا هستند.

در واقع، حتی ممکن است «توانایی» (نپرس) باشد که چیز دیگری را پیشنهاد کند.

فاکس، مجله نیویورک، گاردین - شما اسمش را می‌برید - این موضوع باعث می‌شود که من بخواهم در گوشه ژنرال Z بایستم. همه چیز واقعا برای آنها دشوار بوده است. شاید آنها نتوانند معاشرت کنند: کووید-19 و قرنطینه ها آسیب بیشتری به دنیا وارد کرده است. من همچنین به گزارش های نفرت انگیز در مورد توانایی های ادبی آنها اعتقاد دارم، اما این والدین آنها بودند که آنها را با رژیم غذایی حاوی تلفن و آی پد بزرگ کردند. آنها واقعا سخت انجام می دهند. اما یک شیفتگی نسبت به جوانان در سال 2026 وجود دارد که واقعا گیج کننده است: چرا آنها نمی دانند چگونه کار کنند؟

قهوه در مصاحبه؟ یک مثال بیهوده، شاید. اما بخشی از یک الگوی رفتاری بزرگتر است. در اوایل این دهه، همه ما با اصطلاح "ترک بی سر و صدا" آشنا شدیم، یا گرایش کارمندان جوان به حضور در دفتر، انجام حداقل ها، دریافت چک حقوقی و هرگز یک دقیقه بیش از ساعات کاری قراردادی. در کنار یک فاجعه بسیار بزرگتر از راه رسید: بیماری همه گیر نیازمند یک سال یا بیشتر کار از خانه بود، اما این عادت باقی ماند. Deloitte گزارش می دهد که 77 درصد از ژنرال Z اگر مجبور شوند تمام وقت در محل کار باشند، به دنبال شغل جدید هستند.

سوابق در مورد روند متفاوت است، و گروه بندی نسل ها به قدری گسترده است که نمی توان کاملا دقیق بود، اما جهت سفر آشکار است.

وقتی در مورد نیاز به حفظ تعادل بین کار و زندگی می شنوم، همیشه تعجب می کنم که چرا هیچ کس متوجه نمی شود که ممکن است فقط به این معنی باشد که باید بیشتر کار کنند. ایرلند درگیر بحران بهره وری داخلی پایین است. در انگلستان، بارکلیز با شورش کارمندانی مواجه است که می‌کوشند تا سه روز در هفته حضور یابند. و این هیچ وحشت اخلاقی یا یک مبارزه ساختگی نیست که به طور کامل آنلاین انجام شود. روانشناس ژان تونگ ثبت کرد که تعداد جوانان 18 ساله آمریکایی که مایل به اضافه کاری بودند در سال 2021 "به طور ناگهانی کاهش یافت" و تا سال 2023، تمایل "به پایین ترین حد خود" رسید.

فهمیدن دلیل آن کار دشواری نیست. شما کار می کنید تا کرایه خانه خود را بپردازید، اما ممکن است هرگز از پس خرید خانه در شهر مورد نظرتان برنگردید. البته برای اضافه کاری پاداشی وجود ندارد. محققان هوش مصنوعی با کمال میل نشان می دهند که ممکن است همه ما ظرف یک دهه به دست این فناوری بمیریم، پس چه کسی روی زمین چنین تلاشی برای رفت و آمد به Barclays در این شرایط انجام می دهد؟ و هیچ‌کدام از اینها برای ذکر حس فضایی جنگ و احساس واقعی تورم نیست.

تحقیقات نشان می دهد که انتظار می رود کار هیبریدی در طی دو سال آینده کمتر انعطاف پذیر شود

اما این بهانه‌ای نیست. کار به خودی خود برای مردم خوب است. هر جامعه یا همگروهی نسلی که به طرز فحاشی آن را رد کند، به زودی این واقعیت را به سختی یاد خواهد گرفت. در سال 2018، گاردین یک "جامعه پس از کار" را تصور کرد. هشت سال بعد، متخصصان فناوری هوش مصنوعی به گونه‌ای صحبت می‌کنند که انگار یک نتیجه‌گیری از پیش تعیین شده است. آنها می پرسند که با این همه وقت آزاد چه خواهیم کرد، اما متوجه نیستند که این سؤالی است که باید با اضطراب همراه باشد، نه امید.

فقط ببینید الان کجا هستیم اگر این درست است که ژنرال Z نمی‌خواهد کار کند، و اتفاقا آن‌ها نیز به‌عنوان مضطرب‌ترین و بدبخت‌ترین نسل تاریخ خود گزارش می‌دهند، آیا ممکن است تعجب کنیم که آیا این چیزها به هم مرتبط هستند؟ مطمئنا احمقانه به نظر نمی رسد که اشاره کنیم که آنها بیماری های همراه هستند. می دانم که تمجید از فضایل کار سخت، قدیمی و شاید مه آلود است. برای دفاع از کدهای ادب حاکم بر دفتر؛ استدلال کنید که رفت و آمد به بارکلیز چیزی بسیار عمیق تر از رفت و آمد به بارکلیز است. من همچنین نمی دانم که آیا از نظر وجودی نیز مهم است؟