از دریفوس تا دیوید میلشتاین: اتهام پایدار به وفاداری دوگانه یهودی - نظر

در 7 اکتبر، در حالی که یهودیان سراسر جهان برای بزرگترین قتل عام مردم ما از زمان هولوکاست سوگوار بودند، زهران ممدانی، شهردار نیویورک، نتوانست حتی یک روز آن را به ما بدهد. در آن او در مراسم تشییع حضور یافت، اظهارات توخالی کرد، سپس به جلسه بعدی خود رفت.

برای بخش‌هایی از پایگاه خودش، حتی آن حضور کوتاه در یک مراسم یادبود بسیار زیاد بود، و آنها به حضور او اعتراض کردند. صبح روز بعد، 8 اکتبر، نیویورک تایمز تحقیقات طولانی‌ای را درباره دیوید میلشتاین، مشاور ارشد مایک هاکبی سفیر ایالات متحده در اسرائیل منتشر کرد. من در طول سال‌ها کارهای موفق زیادی را تماشا کرده‌ام، و این یکی از نگران‌کننده‌ترین آنهاست. تایمز گفت که با 15 مقام آمریکایی مصاحبه کرده است. هر یک از آنها ناشناس هستند. از 9 دیپلمات سابق، که ناشناس نیز هستند، برای بررسی زمینه مورد مشورت قرار گرفتند.

معدود افرادی که در پرونده صحبت می کنند، یک سفیر سابق و یک سناتور دموکرات هستند و هیچ کدام از آنها چیزی را که شخصا میلشتاین دیده است، توصیف نمی کند. در دولتی به اندازه دولت ما، یک خبرنگار همیشه می تواند افراد ناشناس را بیابد که مایل به گفتن چیزهای ناخوشایند در مورد کسی هستند. آن منابع ممکن است در سمت چپ باشند. آنها ممکن است در سمت راست بنشینند. هرکسی که از اتحاد عجیب افرادی که از اسرائیل متنفر هستند پیروی کرده باشد، می‌داند که آنها را می‌توان در هر دو طرف یافت. اتهام اصلی این است که دیوید گزارش‌های سفارت را قبل از رفتن به واشنگتن بررسی و اصلاح کرده است.

خود مقاله اعتراف می کند که بررسی و اصلاح آن گزارش ها بخشی از کار او است و مشاوران سیاسی سفرای قبلی نیز همین کار را کردند. بنابراین اتهام به این نتیجه می رسد: او کار خود را با دیدگاهی انجام داد که تایمز دوست ندارد. اتهام وفاداری دوگانه در مقاله ذکر شده است که او واشنگتن را ترک کرد تا در یشیوا اورشلیم تحصیل کند. از خانواده او یاد می کند. او را به عنوان چهره ای آشنا در محافل حامی اسرائیل توصیف می کند. پیام این است که این مرد به قدری یهودی است، بیش از حد فداکار، و آنقدر به اسرائیل نزدیک است که نمی توان به منافع آمریکا اعتماد کرد. ما برای آن اتهام نامی داریم.

این قدیمی‌ترین اتهام علیه یهودیان در زندگی عمومی است: وفاداری دوگانه. هاکابی گفته است که به دیوید اطمینان کامل دارد و او را مردی با صداقت بی عیب و نقص می‌خواند. او در پاسخ به تایمز این داستان را قاطعانه رد کرد. من شهرت دیوید را می‌دانم و با سفیر موافقم. اینجا مرد جوانی است که در کاپیتول هیل خدمت می‌کرد و به دو دولت خدمت می‌کرد و کار خود را صرف تقویت اتحاد بین آمریکا و نزدیک‌ترین دوستش در خاورمیانه کرده است. او یک وطن پرست آمریکایی است.

در سال 1894، آلفرد دریفوس، یک کاپیتان یهودی در ارتش فرانسه، بر اساس شواهد جعلی به جرم خیانت محکوم شد. در حالی که جمعیت بیرون فریاد مرگ بر یهودیان سر می دادند، علنا از مقامش محروم شد. جرم واقعی او، همانطور که تمام فرانسه در نهایت متوجه شد، این بود که یک یهودی در یک موقعیت قابل اعتماد بود. یک روزنامه نگار جوان از وین به نام تئودور هرتزل آن منظره را تماشا کرد. آنچه او دید او را متقاعد کرد که یهودیان تا زمانی که سرزمینی برای دفاع از خود نداشته باشند آسیب پذیر خواهند ماند.

دو سال بعد، او کتابی را منتشر کرد که صهیونیسم مدرن را راه اندازی کرد. امروز این اسلحه یک داستان روزنامه است که از سوی متهمان ناشناس به هم چسبیده است تا یک نامه جعلی. هدف یکی است: بیرون راندن یهودیان از مواضع نفوذ، و در نهایت از زندگی عمومی، با نشان دادن وفاداری آنها در جای دیگری. تفاوت این است که اکنون ما اسرائیل را داریم. این واقعیت کسانی را که ترجیح می‌دهند جایی برای رفتن نداشته باشیم خشمگین می‌کند.

اسرائیل پاسخی است که هرتزل در پاریس یافت، و این دلیلی است که این همه نفرت متوجه هر یهودی است که آشکارا در کنار آن باشد. من غریزه را درک می کنم. تاریخ هیچ نمونه ای از کارکرد آن را ارائه نمی دهد. اگر اسرائیل وجود نداشت، مردمی که از ما متنفرند، بهانه دیگری پیدا می کردند، همانطور که همیشه داشته اند. اخیرا صدای برجسته‌ای را در یکی از جامعه‌های حسیدی تماشا کردم که علنا در کنار ممدانی بر سر نخست‌وزیر اسرائیل قرار گرفت. آن مسیر از هیچ کس محافظت نخواهد کرد.

وقتی به دنبال یهودی‌ای می‌آیند که از اسرائیل حمایت می‌کند، نمی‌خواهند بررسی کنند که یهودی بعدی چقدر در مورد آن احساس قوی دارد. یهودیان همیشه قناری معدن زغال سنگ بوده‌اند. این مبارزه به خود غرب مربوط می شود: دموکراسی، آزادی، این ایده که مردم می توانند جوامع بهتری را از طریق ایمان، خانواده و مسئولیت بسازند. جنبش هایی که اکنون در سمت چپ افراطی قیام می کنند، که بسیاری از آنها ریشه در ایدئولوژی سوسیالیستی و کمونیستی دارند، هر جا که قدرت را به دست گرفته اند، ویران کرده اند. یهودیان سد راه آنها هستند و اسرائیل نیز همینطور.

به همین دلیل است که حملات برای ما حرف اول را می‌زند. ممدانی در 7 اکتبر به ما نشان داد که غم و اندوه ما برای او چقدر ارزش دارد: چند کلمه توخالی و به سرعت با همان اتهاماتی که او سال‌ها به اسرائیل پرتاب کرده است. تایمز در 8 اکتبر به ما نشان داد که چه اتفاقی می‌افتد، زمانی که یک کارمند دولتی فداکار توسط متهمان بی‌چهره اسرائیل برای جنایت آمریکا در گل و لای کشیده می‌شود.

هرکسی که فریب یک روز همدردی را خورده باشد، توجهی نکرده است. مردان و زنانی که در کنار مردم یهود ایستاده اند، همانطور که میلشتاین تمام دوران حرفه ای خود را انجام داده است، سزاوار بلندترین و عمومی ترین دفاع ما هستند. میلشتاین سزاوار حمایت ماست. تایمز نام، شواهد و زمینه را به خوانندگان خود مدیون است. بقیه ما مدیون وضوحی هستیم که هرتزل بیش از یک قرن پیش در پاریس یافت: امنیت ما به ایستادن در کنار هم، در کنار اسرائیل و بدون عذرخواهی بستگی دارد. نویسنده، مدیر عامل بین المللی آیش، یک جنبش آموزشی جهانی یهودی است.

او قبلا به عنوان مدیر شرق مرکز سیمون ویزنتال خدمت می کرد و در آنجا سرپرستی موزه تساهل در شهر نیویورک را بر عهده داشت.