از دست ندهید: بارش شهابی، گلوله های آتشین و ابرماه آسمان شب نوامبر را روشن می کند.

نوامبر 2026 مملو از رویدادهای آسمانی است که ارزش تماشا را دارند، از شهاب‌های درخشانی که در آسمان می‌آیند تا رویارویی خیره‌کننده بین مریخ و مشتری. فضاپیمای وویجر 1 ناسا نیز به نقطه عطف فوق‌العاده‌ای نزدیک می‌شود، در حالی که یک ابرماه خیره‌کننده ماه را به پایان خواهد رساند.

سه بارش شهابی فرصت‌های متعددی را برای گرفتن ستاره‌های در حال تیراندازی فراهم می‌کند، از جمله گلوله‌های آتشین گاه به اندازه‌ای درخشان که به‌طور چشمگیری در برابر آسمان شب برجسته شوند. در همین حال، دو سیاره از قابل تشخیص ترین سیاره های منظومه شمسی درست قبل از طلوع خورشید به طور غیرعادی نزدیک به هم ظاهر می شوند.

گویی این کافی نبود، دورترین فضاپیمای بشریت در حال رسیدن به نقطه ای است که سیگنال های رادیویی از زمین برای رسیدن به یک روز تمام طول می کشد.

این چیزی است که ناسا توصیه می کند در ماه نوامبر مراقب آن باشید.

سه بارش شهابی می تواند آسمان نوامبر را روشن کند

نوامبر به تماشاگران آسمان چندین فرصت می دهد تا شهاب ها را در تاریکی ببینند. اولین فرصت‌ها از ناحیه تورید جنوبی و شمالی، دو بارش شهابی مرتبط که با فاصله حدود یک هفته به بالاترین سطح فعالیت خود می‌رسند، به دست می‌آیند.

توریدهای جنوبی در حوالی 5 نوامبر به اوج خود می رسند و پس از آن توریدهای شمالی در حدود 12 نوامبر. نام هر دو بارش از صورت فلکی برج ثور گرفته شده است، جایی که به نظر می رسد شهاب های آنها با مشاهده از زمین سرچشمه می گیرند.

هیچ کدام از دوش ها به ویژه پربار نیستند. حتی در شرایط عالی، هر یک معمولا تنها حدود پنج شهاب در ساعت تولید می کنند. با این حال، Taurids به دلیل تولید گهگاه گلوله های آتشین چشمگیر، شهاب های فوق العاده درخشان که می توانند حتی یک شب نسبتا آرام آسمان نگری را به یاد ماندنی کنند، شناخته شده اند.

لئونیدها فرصت دیگری را در اواخر ماه فراهم می کنند. بهترین دوره‌های تماشای آن‌ها در ساعات اولیه صبح 17 و 18 نوامبر، به ویژه پس از ناپدید شدن ماه در زیر افق، انتظار می‌رود. در شرایط ایده آل، ناظران می توانند تقریبا 15 شهاب در ساعت را ببینند، اگرچه تعداد واقعی به طور کلی کمتر خواهد بود.

برای بهترین شانس برای مشاهده شهاب ها، به جایی دور از نورهای روشن شهر سفر کنید. حدود 30 دقیقه به چشمان خود اجازه دهید تا به تاریکی عادت کنند، سپس به جای تمرکز بر یک منطقه کوچک، بخش وسیعی از آسمان را تماشا کنید.

بارش شهابی تنها دلیل بیرون رفتن قبل از سحر نیست. در 15 و 16 نوامبر، مریخ و مشتری یک جفت چشم نواز در آسمان جنوب شرقی ایجاد خواهند کرد.

این دو سیاره تنها حدود 1.2 درجه از هم جدا شده اند، کمی بیشتر از عرض ظاهری دو ماه کامل که در کنار یکدیگر قرار گرفته اند.

مشتری درخشان تر از این دو خواهد بود و شناسایی آن را نسبتا آسان می کند. در همان نزدیکی، مریخ با ظاهر متمایل به قرمز مشخص خود متمایز خواهد شد.

برای لذت بردن از دید نیازی به تلسکوپ یا دوربین دوچشمی نیست. هر دو سیاره باید به راحتی با چشم غیر مسلح تحت شرایط دید مناسب قابل مشاهده باشند.

اگرچه آنها از منظر زمین بسیار نزدیک به نظر می رسند، اما مریخ و مشتری با فواصل بسیار زیادی در فضا از هم جدا هستند. نزدیکی ظاهری آنها صرفا نتیجه موقعیت آنها در امتداد خط دید ما است.

تماشای سیارات در چندین صبح متوالی یکی دیگر از ویژگی های جالب حرکت آنها را آشکار می کند. آنها به تدریج به نظر می رسند که به هم نزدیک تر می شوند قبل از اینکه موقعیت هایشان تغییر کند و دوباره شروع به جدایی کنند.

وویجر 1 به نقطه عطف فوق العاده ای در اعماق فضا می رسد

در حالی که ماه نوامبر چیزهای زیادی برای رصد در آسمان زمین ارائه می دهد، چیزی به همان اندازه قابل توجه در فراتر از سیارات در حال رخ دادن است.

فضاپیمای وویجر 1 ناسا در حال رسیدن به فاصله تاریخی یک روز نوری از زمین است و به اولین جسم ساخته شده بشر تبدیل می شود که تا این حد از سیاره ما سفر می کند.

روز نوری مسافتی است که نور در ۲۴ ساعت از فضا طی می کند. از آنجایی که سیگنال‌های رادیویی با سرعت نور حرکت می‌کنند، پیامی که از زمین ارسال می‌شود به یک روز کامل نیاز دارد تا در آن فاصله به وویجر 1 برسد.

اگر فضاپیما فورا پاسخی ارسال کند، سیگنال بازگشت 24 ساعت دیگر طول می کشد تا برسد. این بدان معناست که حتی سریع ترین ارتباط رفت و برگشت ممکن نیز تقریبا به 48 ساعت نیاز دارد.

این نقطه عطف نشان می دهد که وویجر 1 از زمان ترک زمین چقدر مسافت را طی کرده و برقراری ارتباط با یک فضاپیما که در حال کاوش در چنین مناطق دوردستی از فضا است چقدر چالش برانگیز شده است.

برای درک جهت فعلی فضاپیما، به صورت فلکی Ophiuchus، که به عنوان مار حامل نیز شناخته می شود، نگاه کنید. وویجر 1 در آن جهت کلی در فضا حرکت می کند، بسیار فراتر از هر چیزی که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده باشد.

ناسا این دستاورد را در 17 نوامبر با فعال سازی Shine Bright برای Voyager's Light-Day جشن می گیرد و از مردم دعوت می کند تا این دستاورد خارق العاده در اکتشاف فضا را جشن بگیرند.

ابرماه نوامبر یک نمایش سه ماهه آسمانی را آغاز می کند

آخرین نقطه برجسته تماشای آسمان در 24 نوامبر می رسد، زمانی که یک ابرماه کامل به آسمان عصر طلوع می کند.

ابرماه زمانی اتفاق می‌افتد که ماه کامل با دوره‌ای که ماه در مدارش نسبتا نزدیک به زمین است، مصادف شود. از آنجایی که ماه یک مسیر کمی بیضوی را دنبال می کند تا یک دایره کامل، فاصله آن از سیاره ما در طول ماه تغییر می کند.

وقتی یک ماه کامل در نزدیکی بخش نزدیک‌تر آن مدار رخ می‌دهد، می‌تواند تا حدودی بزرگ‌تر و درخشان‌تر از یک ماه کامل متوسط ​​به نظر برسد. اگرچه تفاوت واقعی است، اما اغلب به اندازه کافی ظریف است که ناظران اتفاقی ممکن است بلافاصله متوجه آن نشوند.

رویداد نوامبر به ویژه قابل توجه است، زیرا شروع یک توالی از سه ابرماه متوالی است. دیگری در دسامبر دنبال خواهد شد و سومی در ژانویه خواهد آمد.

برای داشتن منظره ای به یاد ماندنی، ناسا توصیه می کند که در حوالی غروب خورشید در 24 نوامبر، زمانی که ماه کامل طلوع می کند، به سمت افق شرقی نگاه کنید.

ماه ممکن است زمانی که برای اولین بار در نزدیکی افق ظاهر می شود، به طور غیرعادی عظیم به نظر برسد. با این حال، بیشتر این تاثیر دراماتیک ناشی از یک پدیده بصری آشنا به نام توهم ماه است.

این اثر نوری باعث می‌شود که ماه در زمانی که نزدیک به افق است بزرگ‌تر به نظر برسد تا زمانی که در بالای سر قرار دارد، حتی اگر اندازه ظاهری واقعی آن تغییر بسیار کمی داشته باشد. این توهم می تواند در هر ماه کامل رخ دهد، نه فقط در یک ابرماه.

با سه بارش شهابی، یک جفت سیاره نزدیک، یک نقطه عطف تاریخی وویجر 1، و آغاز یک سری ابرماه، نوامبر دلایل زیادی برای نگاه کردن و کاوش در آسمان شب ارائه می دهد.

مواد ارائه شده توسط آزمایشگاه رانش جت ناسا. توجه: محتوا ممکن است برای سبک و طول ویرایش شود.

دانشمندان زنگ خطر را به صدا در می آورند زیرا سرطان روده بزرگ کاهش 20 ساله را معکوس می کند

یک کلید مخفی برای مبارزه با سرطان می تواند سیستم ایمنی بدن انسان را افزایش دهد

یک بیماری ویرانگر، عرضه شکلات جهان را تهدید می کند - اما دانشمندان ممکن است پاسخ آن را پیدا کنند

محققان کشف کردند که زمین ممکن است 4.5 میلیارد سال پیش آب خود را ساخته باشد