از سرزنش اسرائیل به خاطر تصمیمات آمریکا دست بردارید

شکست میان‌دوره‌ای آمریکا یک گزاره خارق‌العاده را زنده کرده است: اینکه قدرتمندترین کشور جهان به نحوی تحت الحمایه یکی از وابسته‌ترین متحدان خود است. شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره منظره‌ای شگفت‌انگیز ایجاد کرده است: تشکیلات سیاسی یک ابرقدرت جهانی که به طور فزاینده‌ای خود را قربانی یک جنگ کوچک و وابسته به ایران نشان می‌دهد و رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، متحد خاورمیانه‌ای را که به آمریکا وابسته است، نسبت می‌دهد. بازنگری در رابطه آمریکا با اسرائیل

در همین حال، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، در روز انتخابات اعلام کرد که نزدیک به 4 میلیارد دلار کمک نظامی سالانه به اسرائیل پایان می یابد، تا حدی به این دلیل که حمایت از اسرائیل به یک مسئولیت سیاسی تبدیل شده است. روایت آشنا در حال افزایش است: نخست وزیر بنیامین نتانیاهو آمریکا را به جنگ کشاند، اسرائیل نفوذ نامتناسبی بر واشنگتن اعمال می کند و آمریکایی ها بهای آن را پرداخت می کنند.

ایالات متحده دارای نیرومندترین دستگاه نظامی و اطلاعاتی جهان همراه با اهرم اقتصادی عظیم و ظرفیت بی‌رقیب برای قدرت‌نمایی است. با این حال، قرار است بر این باور باشیم که کشوری با حدود 10 میلیون نفر که به شدت به حمایت نظامی و دیپلماتیک آمریکا وابسته است، می‌تواند تصمیمات استراتژیک واشنگتن را به نوعی دیکته کند. سرمایه گذار خطرپذیر

او می تواند هوشمندی ارائه دهد، فرصت ها را بیان کند، بر خطرات انفعال تاکید کند و سعی کند مخاطب خود را متقاعد کند. اما یک سرمایه گذار مسئول بررسی های لازم را انجام می دهد و در نهایت تصمیم می گیرد که آیا سرمایه گذاری کند یا خیر. اگر سرمایه‌گذاری متعاقبا سقوط کرد، تصور کنید که سرمایه‌دار خطرپذیر به شرکای محدود خود توضیح می‌دهد که بنیانگذار او را به سمت سرمایه‌گذاری «کشانده است». اما اقناع مسئولیت را منتقل نمی کند. اسرائیل می تواند ارزیابی های اطلاعاتی و استراتژیک ارائه دهد.

نتانیاهو می تواند یک اقدام را توصیه کند، اما نمی تواند به نیروهای آمریکایی دستور نبرد بدهد. واشنگتن باید به طور مستقل از طریق دستگاه های امنیت ملی خود وضعیت را ارزیابی و ارزیابی کند قبل از اتخاذ چنین تصمیمات پیامد. این تمایز با بررسی توازن واقعی قدرت آشکارتر می شود.

واشنگتن می تواند تحویل تسلیحات را متوقف کند، حمایت دیپلماتیک را لغو کند، همکاری را محدود کند و هزینه های اقتصادی و استراتژیک هنگفتی را بر اسرائیل تحمیل کند. اورشلیم چه ابزارهای مشابهی در برابر واشنگتن دارد؟ تعداد بسیار کمی، اگر وجود داشته باشد. قطر را در نظر بگیرید که منابع گاز طبیعی قابل توجهی دارد، بیش از یک تریلیون دلار سرمایه گذاری داخلی ایالات متحده را متعهد شده است و میزبان یک تاسیسات نظامی بزرگ آمریکایی است.

اینها دارایی های محسوسی برای چانه زنی هستند، اما هیچ کس به طور جدی پیشنهاد نمی کند که قطر سیاست خارجی آمریکا را دیکته کند. در همین حال، اسرائیل به شدت به فناوری نظامی، حفاظت دیپلماتیک و همکاری استراتژیک آمریکا وابسته است. رابطه آن با واشنگتن اساسا نامتقارن است. ادعای فوق العاده این نیست که اسرائیل بر آمریکا تأثیر می گذارد. این است که طرف وابسته به نوعی روابط را کنترل می کند. حمایت آمریکا از اسرائیل لزوما دلیلی بر نفوذ اسرائیل نیست. ممکن است صرفا ترجیحات و همگرایی منافع آمریکا را منعکس کند.

وقتی دو کشور اهداف همپوشانی را دنبال می کنند، همکاری آنها نشان نمی دهد که یکی دیگری را دستکاری کرده است. استنتاج کنترل از توافق به معنای اشتباه گرفتن همبستگی با علیت است. در واقع، استدلال تقریبا غیرقابل ابطال می شود. وقتی واشنگتن از اسرائیل حمایت می کند، ظاهرا کنترل اسرائیل را نشان می دهد. وقتی واشنگتن با اسرائیل مخالفت می کند، فقط محدودیت های این کنترل را نشان می دهد. پس چه شواهدی می تواند این نظریه را رد کند؟ تاریخ نمونه های متقابل مفیدی را ارائه می دهد. دوایت آیزنهاور اسرائیل را برای عقب نشینی از سینا در سال 1956 تحت فشار قرار داد.

باراک اوباما علیرغم مخالفت شدید نتانیاهو بر سر توافق هسته ای ایران مذاکره کرد. نکته این نیست که حمایت اسرائیل هیچ تأثیری ندارد. گاهی اوقات می تواند. نکته این است که روابط ایالات متحده و اسرائیل در یک توازن قوا عمل می کند که به طور عمده به نفع واشنگتن است و به نظر می رسد بسیاری در ایالات متحده به راحتی آن را فراموش کرده اند. جمهوری خواهان در میان نارضایتی از هزینه های زندگی، جنگ ایران، رهبری سیاسی و حکومت داخلی شکست خوردند.

کاهش آن نتیجه پیچیده برای اسرائیل توضیحی ارائه می دهد که هم از نظر سیاسی راحت و هم از نظر فکری تنبل است. و هنگامی که اسرائیل تبدیل به قربانی شکست های آمریکا شود، این روایت در معرض خطر تقویت خود قرار می گیرد. هر سیاست نامطلوب مرتبط با اسرائیل، بدون توجه به اینکه واشنگتن به طور مستقل از آن حمایت کرده است، شواهد دیگری از نفوذ فرضی آن می شود. طنز قابل توجه است: همان فرهنگ سیاسی که حاکمیت، قدرت و استقلال آمریکا را تجلیل می کند، به طور فزاینده ای این تصور را ایجاد می کند که واشنگتن در برابر اورشلیم درمانده است.

کاملا حق دارد در رابطه خود با اسرائیل تجدید نظر کند. می‌تواند کمک‌های نظامی را کاهش دهد، شرایطی را تحمیل کند، استراتژی‌های منطقه‌ای متفاوتی را دنبال کند یا به این نتیجه برسد که تعهدات خاص دیگر در خدمت منافعش نیست. این تصمیمات مستقل خواهد بود. اما یک ابرقدرت نمی‌تواند همزمان ادعای قدرتی بی‌نظیر داشته باشد و هر زمان که عواقب اعمال آن قدرت نامشهود شد، ادعای درماندگی کند. اما در نهایت واشنگتن تصمیم می گیرد.

و اگر تصمیم اشتباهی گرفته باشد، مسئولیت در نهایت به واشنگتن تعلق دارد. توانایی اعمال قدرت بدون پذیرش مسئولیت آن، حاکمیت نیست. این یک عذریه است.