از شما می‌خواهم که دیگران را ترغیب کنید تا بخش «SNL» درباره داریو آمودی را تماشا کنند

من هیچ مخالفتی با حرفه شریف نوشتن پست های وبلاگ در صبح یکشنبه در مورد قسمت شب قبل شنبه شب ندارم. من در زمان خود بسیاری از چنین پست های وبلاگ را ویرایش کرده ام، در حالی که عموما در عمق فکر می کنم که SNL عمدتا ارزش وقت گذاشتن مردم را ندارد.

با این حال، اگر شما فردی هستید که حماسه هوش مصنوعی را دنبال می‌کنید، بخش SNL از شب گذشته درباره بازی داریو آمودی با بازی جین ویکلین در نقش آمودی ارزش دیدن دارد. من تا آنجا پیش می روم که بگویم قسمتی که بر عذاب آمودی تمرکز دارد خوب است. در یک لحظه، خواننده، من خندیدم.

احتمالا از لحن من می توانید حدس بزنید که اگر من در ستاد نویسندگی در Saturday Night Live بودم (و دلایل خوبی وجود دارد که من این کار را نمی کنم) به طور متفاوتی درباره این موضوع صحبت می کردم. نمی توانم بگویم که عاشق ساختاری هستم که در آن مایکل چه به عنوان یک مرد مستقیم عمل می کند و سعی می کند آمودی را وادار کند تا برخی نکات مثبت عقل سلیم را در مورد هوش مصنوعی بیان کند. من همچنین نمی توانستم به این خودپسندی که در آن آمودی مانند صحنه گلوم علیه اسمیگول در ارباب حلقه ها: دو برج در تضاد است، اکتفا کنم. من به نوعی شک دارم که او واقعا این همه متناقض باشد.

باز هم، من خنده دار نیستم، و دیدن روال آمودی که توسط یک فرد واقعا بامزه تحریک می شود، آرامش بخش است. "هوش مصنوعی یک سلاح نیست. یک ابزار است. ابزاری برای ساختن سلاح، و من از شما می‌خواهم که از من بخواهید متوقف شوم،" یک جمله خوب است، و این احساس را در من ایجاد کرد که - برای لحظه‌ای کوتاه - یک قطره عقل در گفتگوی عمومی پیرامون هوش مصنوعی وجود دارد.