از مجرم جوان تا دکتر جوان: "من برنامه ای نوشتم و به آن پایبند بودم"

استیون بیتی یکی از اعضای باند بود و به زودی به عنوان دکتر فارغ التحصیل می شود

استیون بیتی سال های نوجوانی خود را در موسسه مجرمان جوان پولمونت و خارج از آن گذراند، که زمانی توسط فرماندار سابق به عنوان "خشونت آمیزترین زندان اسکاتلند" توصیف شده بود.

او در 16 سالگی پس از تصادف در حالت مستی با یک ماشین دزدیده شده به آنجا فرستاده شد و در طول چهار سال آینده بارها و بارها با افزایش مشارکتش با باندها و خشونت به آنجا بازگشت.

برای استیون، نقطه عطف زمانی بود که او به خاطر نقشی که در یک دعوا داشت، با 23 ساعت حبس در روز و برداشتن تلویزیونش مجازات شد.

وقتی آنها تلویزیون مرا گرفتند، بالاخره این فرصت را داشتم.»

او از خود پرسید - اگر به کاری که انجام می داد ادامه دهد، پنج سال دیگر کجا خواهد بود؟

او می گوید: «اگر آن مقصد را دوست نداشته باشم، باید آن را تغییر دهم.

استیون اعتراف می کند که شروع یک زندگی جدید برای یک مجرم جوان آسان نبود، اما پس از سال ها تلاش، او در آستانه فارغ التحصیلی به عنوان دکتر جوان است.

استیون در ماه ژوئن از دانشکده پزشکی دانشگاه داندی فارغ التحصیل خواهد شد

استیون که اکنون 37 سال دارد، در منطقه هیلینگتون در جنوب غربی گلاسکو بزرگ شد.

پدرش به بیماری دژنراتیو پارکینسون مبتلا بود و مادرش به اسکیزوفرنی پارانوئید و همچنین سرطان مبتلا شد که بعدا در اثر آن درگذشت.

استیون که مراقب هر دو والدینش بود، می‌گوید: «در خانه استرس زیادی داشتم.

او در 15 سالگی مدرسه را ترک کرد و فکر می کند تعداد کمی از معلمانش متوجه شده بودند که او چقدر استرس داشته است زیرا از گفتن این موضوع به آنها "خجالت می کشید".

با نگاهی به گذشته، او به خود "درجه ای از همدردی" می دهد که به دلیل آنچه در خانه با آن سر و کار داشت، در مدرسه آنقدر خوب عمل نمی کرد.

او می‌گوید: «بسیاری از اوقات نمی‌توانستم مدرسه بروم، زیرا تا ساعت سه صبح از والدینم مراقبت می‌کردم.

شورش زندان پولمونت و زندگی به عنوان یک مجرم جوان

مارتین گیسلر و دیوید کوان، خبرنگار امور داخلی اسکاتلند، با استیون بیتی (تصویر) در مورد دوران او در یک موسسه مجرمین جوان، مشکلات پیش روی سیستم زندان و توانبخشی او صحبت می کنند.

استیون می‌گوید دوری از باندها در جایی که او در دهه 1990 و اوایل دهه 2000 بزرگ شد، «غیر ممکن» بود، زیرا «خشونت باندها زیاد بود».

تهدید طلسم در پولمونت او را برای مدتی از دردسر دور نگه داشت، اما پس از تجربه، اثر بازدارنده آن ناپدید شد.

او در داخل خانه دوستان صمیمی پیدا کرد و در ابتدا زندگی در آنجا به آن بدی که او می ترسید نبود. اما او برای کنار آمدن با سر و صدای بی امان به سختی تلاش می کرد، به خصوص زمانی که سعی می کرد بخوابد.

او می گوید: "شما افرادی دارید که به درهای شما لگد می زنند و مدام فریاد می زنند و جیغ می زنند، و مردم ماه ها و گاهی سال ها آنجا هستند."

شما می توانید تصور کنید که این اثر بر روی مغز در حال رشد، سال ها حضور در آن محیط چه می گذارد.

استیون می گوید که زندگی اولیه اش او را در خانه تحت فشار زیادی قرار داده است

در نهایت، استیون تصمیم گرفت زندگی خود را تغییر دهد و سه کاری را که باید انجام می‌داد یادداشت کرد - ترک گلاسکو، ترک نوشیدنی‌ها، و دوری از معاشرت با افرادی که دچار مشکل شدند.

وقتی پولمونت را ترک کرد، فکر می‌کرد که اکثر کارفرمایان به سختی به او اعتماد می‌کنند، بنابراین کسب‌وکار آموزشی شخصی خود را راه‌اندازی کرد. او همچنین یک مبارز MMA برنده جوایز است که به نام دکتر بیتدان شناخته می شود.

کار کردن برای خودش به او این توانایی را داد که پس انداز کند و از گلاسکو خارج شود. اما هدف بلندمدت او پزشک شدن بود.

او از متخصص مغز و اعصاب پدرش الهام گرفته بود، او متوجه شده بود که استیون چقدر می تواند در مورد پارکینسون پدرش بفهمد.

نمرات مدرسه او برای ورود او به دانشکده پزشکی کافی نبود، بنابراین او برای تحصیل در رشته فیزیولوژی در دانشگاه گلاسکو در یک دوره دسترسی در کالج کلوین گلاسکو شرکت کرد.

پس از آن او را وارد دانشکده پزشکی کرد و در ماه ژوئن به عنوان دکتر جوان فارغ التحصیل خواهد شد. او امیدوار است که در جراحی، مغز و اعصاب یا اورژانس تخصص داشته باشد.

استیون طی چند سال در پولمونت و خارج از آن بود

پولمونت هفته گذشته زمانی که مشخص شد اخیرا بدترین شورش زندان را در دهه های اخیر تجربه کرده است، دوباره در اخبار حضور داشت.

در جریان این حادثه که حدود 30 زندانی در آن شرکت داشتند، مأموران زندان از چهار زندان دیگر برای بازگرداندن کنترل فراخوانده شدند.

لیندا پولاک، مدیر اجرایی سرویس زندان اسکاتلند (SPS)، گفت که این نمونه ای از "تنش حباب زا" ناشی از افزایش ازدحام جمعیت است.

استیون می گوید ازدحام بیش از حد می تواند بر فشار داخل زندان بیفزاید.

او می گوید: «به خصوص در زمینه توانبخشی.

کارکنان دیگر ظرفیت توجه به زندانیان را ندارند.»

او می‌گوید عدم توجه می‌تواند باعث شود زندانیان احساس کنند که پشت سر گذاشته شده‌اند و مورد حمایت قرار نمی‌گیرند.

او می گوید که بدون حمایت بعید است که زندگی پس از زندان را ادامه دهند.

استیون می گوید تجارب نوجوانی او را مصمم تر کرده است تا از فرصت هایی که اکنون دارد لذت ببرد.

او می‌گوید: «فکر می‌کنم قدردانی از زندگی دارم که بسیاری از مردم آن را ندارند، زیرا می‌دانم چقدر می‌تواند بد باشد.

زندان‌های اسکاتلند پس از بدترین شورش در یک دهه اخیر "در آستانه" هستند