«از مونه و مانه تا پول»: موزه برلین فروشنده‌ای را به تصویر می‌کشد که امپرسیونیسم را به یک حس بین‌المللی تبدیل کرد.

سه زن به تماشاگران «Cassirer: Breakthrough of Impressionism» در Alte Nationalgalerie برلین به تماشاگران خوش آمد می‌گویند: «خانم لا لا» (1879) ادگار دگا، «لیز با چتر» اثر پیر آگوست رنوار (1867)، و «مکس اسلووگ» در سال 1901، پرتره دختر کازانیر متعلق به کازیر متعلق به ماکس اسلووگ. دو نقاشی فرانسوی، یکی آلمانی، و هر سه نقاشی به پل کاسیرر، دلال برلینی که با آوردن امپرسیونیسم به آلمان، از جمله آثار بسیاری که اکنون در مجموعه‌های Nationalgalerie هستند، نسبت داده می‌شوند. و با حمایت از هنرمندان آلمانی که پیشرفت‌های آوانگارد را پیش بردند.

خیلی وقت‌ها سعی می‌کنیم بازار هنر را از موزه جدا کنیم، گویی مجموعه‌های معتبر هنرهای متعارف را می‌توان جدا از پولی که با آن خریده‌اند و شرایطی که در آن فروخته می‌شوند، نگهداری کرد. این نمایشگاه و کاتالوگ همراه آن آشکارا سازوکارهایی را که هنر از طریق آن مرزها را درنوردیده و دست به دست می شود، ردیابی می کند. امپرسیونیسم از آکادمی‌های هنری و مجموعه‌های دولتی به‌عنوان داوران ذوق به سوی مجموعه‌داران و منتقدانی که در بازار خصوصی فعالیت می‌کردند، چرخش کرد و دلال‌ها را برای موفقیت نهایی جنبش ضروری ساخت.

کاسیرر که کمتر از همکار فرانسوی و همتای فرانسوی خود پل دوراند روئل شناخته شده بود، فروشنده اصلی امپرسیونیسم فرانسوی در آلمان در اواخر قرن بیستم بود (خود دوراند روئل گفت که کاسیرر منحصرا مسئول رساندن نقاشی های گروه به سراسر راین بود).

ماکس اسلوگت: پرتره سوزان ایمه کاسیرر، 1901. الیور زیبه، برلین

در قرن نوزدهم، هنر فرانسه غالب شد: این هم مزیت و هم بحث نهایی گالری کاسیرر بود. فروشنده نقاشی های خارجی را هم به کلکسیونرهای خصوصی و هم به مجموعه های عمومی برلین در زمانی که دولت برای ترویج سبک ملی آلمانی کار می کرد، فرستاد. کاسیرر ابتدا Kunstsalon را به همراه پسر عمویش برونو در سال 1898 تأسیس کرد، اما آن دو به زودی از هم جدا شدند و کاسیرر در سال 1901 فعالیت‌ها را بر عهده گرفت. گالری کاسیرر که در منطقه شیک Tiergarten واقع شده بود، فضای داخلی مجللی داشت که توسط معمار Art Nouveau هنری ون د ول طراحی شده بود.

در آن جا، او نقاشی هایی را با چیدمان های نسبتا یدکی و تک ردیفی در زمانی که آویزهای سرتاسری به سبک سالنی مد بود، به نمایش گذاشت.

کاسیرر علاوه بر دگا و رنوار، مونه، مانه، سزان و ون گوگ و همچنین هنرمندان غیر فرانسوی از جمله ادوارد مونک را به نمایش گذاشت. او این کار را برای عشق به هنر و همچنین برای سود انجام داد: همانطور که یک کاریکاتور معاصر از گالرییست با کنایه می گوید: «از مونه و مانه تا پول». کاسیرر در تاریخ هنر آموزش دیده بود و آثار مونه اولیه را به نمایش گذاشت، مانند شیشه هلو در سال 1866 در گالری ملی آلته، نقاشی که محدودیت و محتوی یک شیشه میوه را با یک میز مرمری رسا متعادل می کند.

در همان نمایشگاهی که طلوع خورشید (1872) رادیکال‌تر Impression نشان داده شد، گنجاندن زندگی‌های بی‌جان اولیه به کاسیرر اجازه داد تا یک تبار برای جنبشی بسازد که حامیانش می‌توانستند دنبال کنند. رسوایی بزرگ مانه، Dejeuner sur l’herbe 1863، نیز در Kunstsalon به نمایش درآمد، اگرچه خریدار پیدا نکرد.

نمایی از نمایشگاه 2026 "Cassirer و پیشرفت امپرسیونیسم" در Alte Nationalgalerie، برلین. عکس دیوید فون بکر

یکی از استراتژی‌های کاسیرر، نمایش مکرر آثار فروخته نشده به‌عنوان راهی برای عادت دادن عموم به سبک‌های جدید بود، استراتژی که در آن زمان به بزرگترین نمایشگاه ون گوگ در سال 1914 با 151 اثر منجر شد. تنها 2 اثر ون گوگ در نمایشگاه فعلی Nationalgalerie به نمایش گذاشته شده است که بر شکاف بین آنچه کاسیرر نشان داد و آنچه دولت می خواست جمع آوری کند تأکید دارد. بلوار کلیشی اثر ون گوگ (1887)، که در سال‌های 1905 و 1908 در گالری کاسیرر به نمایش گذاشته شد، با سقف‌های پوشیده از برف اثر امپرسیونیست آلمانی کورت هرمان (1908/09) طنین‌اندازی می‌کند که در نزدیکی آویزان است.

هر دو صحنه شهری با رنگ‌های زنده تزیین شده‌اند، که دلیلی برای تأثیر زبان فرانسه بر هنر آلمان است.

افزایش نفوذ فرانسه برای کادری از هنرمندان آلمانی که برای دفاع از دیدگاه ملی‌گرای محافظه‌کار کار می‌کردند، مشکل‌ساز بود. در سال 1911، کارل وینن، نقاش منظره، «اعتراض هنرمندان آلمانی» را علیه هجوم آثار فرانسوی نوشت و 140 امضا جمع آوری کرد، که کاسیرر به عنوان بخشی از «پاسخ به اعتراض هنرمندان آلمانی» که توسط هنرمندانی که بیشتر با انترناسیونالیسم، واسیلی ماردینسکی و فرانسیسکی همدل بودند، پاسخ داد.

سه سال قبل، رئیس گالری ملی، هوگو فون تشودی، به دلیل دستیابی به هنر فرانسوی از طریق کاسیرر برکنار شده بود، زیرا قیصر ویلهلم دوم به طور فزاینده‌ای بر مجموعه‌های ملی تسلط داشت و ترجیح می‌داد ناسیونالیسم آلمانی را ترویج کند: این تلاش برای محدود کردن موزه‌ها از نمایشگاه به اهداف میهن‌پرستانه نشان می‌دهد که موزه‌ها در ایالات متحده امروز به شدت ناخوشایند هستند.

ادگار دگا: نوازندگان ارکستر، 1872. © موزه استدل، فرانکفورت آم ماین

داستان کاسیرر با خودکشی در میان مراحل طلاق به طرز غم انگیزی به پایان رسید. اما میراث او برای هنر آلمان، نه تنها در آثار به نمایش درآمده، بلکه در نشان دادن شایستگی شفافیت بیشتر در شکل‌گیری مجموعه‌های موزه‌ای و انگیزه‌های گفته‌شده و ناگفته‌ای که آنها را شکل می‌دهد، به وضوح وجود دارد.