از نیویورک تا باب المندب
جلسات مجمع عمومی سازمان ملل بسیاری از درخشش خود را از دست داده اند و بسیاری از امیدهایی که زمانی برای آنها سرمایه گذاری شده بود. رهبران میروند تا شرط خود را برای بیداری مشروعیت بینالمللی، هر چند دیر، تمدید کنند. قبل از آن از این پلتفرم بین المللی می روند تا مردم خود را خطاب قرار دهند. اما در واقع روی یک نمایش روابط عمومی که خارج از سالن سخنرانی ها و آرزوها برگزار می شود، شرط بندی می کنند. در قبلی…
جلسات مجمع عمومی سازمان ملل بسیاری از درخشش خود را از دست داده اند و بسیاری از امیدهایی که زمانی برای آنها سرمایه گذاری شده بود. رهبران میروند تا شرط خود را برای بیداری مشروعیت بینالمللی، هر چند دیر، تمدید کنند. قبل از آن از این پلتفرم بین المللی می روند تا مردم خود را خطاب قرار دهند. اما در واقع شرط میبندند که یک نمایش روابط عمومی در خارج از سالن سخنرانی و آرزوها برگزار شود. در دهههای گذشته، رهبران کشورهای کوچک اشکهای کشورهایشان را بر دیوارها نقاشی میکردند
متن اصلی (انگلیسی)
From New York to Bab Al-Mandab
Sessions of the UN General Assembly have lost much of their glow and much of the hope once invested in them. Leaders go to renew their wager on an awakening of international legitimacy, however late. Before that, they go to address their own people from this international platform. But in reality, they are betting on a public relations spectacle taking place outside the hall of speeches and wishes. In previous…