از ورزش های باشگاهی به دلیل هزینه و زمان صرف اجتناب کردم. حالا کاش زودتر شروع میکردم

نویسنده ورزش باشگاهی را برای سه فرزند اول خود در اولویت قرار نداده است. اکنون چهارمین تیم او در یک تیم فوتبال پیشرفت می کند، و او گفت که پشیمان است که در گذشته آنها را جدی تر در نظر نگرفته است. با حسن نیت از جیمی دیویس اسمیت. هزینه های زیاد و تعهدات زمانی باعث شد که از ورزش های باشگاهی و تیم های مسافرتی با بچه های بزرگتر خودداری کنم.

وقتی کوچکترین من شروع به پیشی گرفتن از هم تیمی هایش در لیگ قهرمانان کرد، تصمیم گرفتم به ورزش باشگاهی بپردازم.

او خیلی بیشتر از بازی یاد می‌گیرد و هزینه و تعهد زمانی جدی را ارزشش را دارد. وقتی بزرگ شدم، به ژیمناستیک و اسکیت روی یخ مشغول شدم اما هرگز به تیمی نپیوستم یا تمرین رسمی ندیدم. وقتی بچه دار شدم مخالف نبودم که هر چهار نفری اگر می خواستند ورزش کنند اما در اولویت نبود.

سه بزرگ‌ترین من علاقه گذرا به دو و میدانی نشان دادند، اما هیچ‌وقت چیزی گیر نکرد. ما فوتبال برای بچه های کوچک، تنیس در اوایل دبستان، یک تیم بسکتبال rec که هرکسی می توانست در آن راه برود، و Girls on the Run، یک برنامه غیر رقابتی برای دختران جوان را امتحان کردیم. با این حال، هیچ یک از بچه های کوچکتر من علاقه زیادی به بازی در سطح بالاتر در یک باشگاه نشان ندادند.

من به طور خلاصه به ورزش های باشگاهی نگاه کردم، اما زمانی که متوجه شدم آنها هزاران دلار هزینه دارند و در شب ها و آخر هفته ها به تعهد زمانی گسترده از طرف کل خانواده نیاز دارند، علاقه خود را از دست دادم. این امر به ویژه در مورد تیم های مسافرتی که شامل مربیگری و بازی جدی تری نسبت به تیم های rec هستند صادق است.

من هرگز پشیمان نشدم که بچه هایم را برای امتحانات ثبت نام نکردم تا اینکه پسر کوچکم اشتیاق به فوتبال پیدا کرد و با سر و صدا وارد این ورزش شد. اکنون می بینم که بچه های بزرگترم چه چیزهایی را از دست داده اند و متأسفم که آنها را تشویق نکردم که ورزش های باشگاهی را نیز امتحان کنند.

آیا از فرزندپروری پشیمان هستید؟ به جنیفر بک گلدبلات به آدرس jgoldblatt@insider.com ایمیل بزنید تا تجربه خود را با Business Insider به اشتراک بگذارید.

من با اکراه پسرم را برای یک تیم باشگاهی قراردادم

پسرم در تعطیلات مدرسه فوتبال را شروع کرد. طولی نکشید که او در کلاس مهارت شرکت می کرد و بعد از مدرسه نیز فوتبال بازی می کرد. سپس یک تیم rec آمد. او لذت می برد، اما من احساس نمی کردم پدر و مادری که تیم را رهبری می کند، تجربه مربیگری کافی برای کمک به پیشرفت او داشته باشد. پسرم در حیاط خانه و مدرسه ما سخت تمرین کرد و مهارت هایش خیلی زود از هم تیمی هایش پیشی گرفت. در کلاس چهارم، او خواست تا برای یک باشگاه با یک تیم مسافرتی پیشرفته امتحان کند. او قبلا به این ورزش علاقه داشت و استعداد نشان داد، اما من هنوز قبل از اینکه بگویم بله تردید داشتم.

هزینه ها و برنامه طاقت فرسا باعث شد مکث کنم، و مطمئن نبودم که بخواهم وقتی هنوز خیلی جوان بود، روی یک فعالیت تمرکز کند. با این وجود، من با اکراه مدارک لازم را پر کردم و او را به چندین دور آزمایش بردم. بخشی از من امیدوار بود که او جایگاهی کسب نکند، اما می خواستم به او فرصت درخشش را بدهم. نویسنده گفت که پسرش در حالی که در باشگاه جدید خود بازی می کند، فراتر از این بازی است. با حسن نیت از جیمی دیویس اسمیت. وقتی ایمیلی که به پسرم پیشنهاد حضور در تیم را می‌داد، رسید، با هیجان خودم را شگفت‌زده کردم.

پس از غلبه بر شوک استیکر و سردرگمی خود در مورد نحوه عملکرد ورزش های باشگاهی، کارت اعتباری خود را تحویل دادم و دقیقا همان طور که همه در آن حضور داشتیم. من برای پسرم لباس های چندگانه خریدم و برنامه پیچیده ای را با شوهرم انجام دادم تا پسرمان را به تمرینات و بازی های دور و نزدیک ببرم.

یاد گرفتم که ورزش های باشگاهی مزایایی را ارائه می دهند که بسیار فراتر از آموزش بهتر است

از زمانی که بیش از یک سال پیش به یک تیم باشگاهی ملحق شد، پسرم همانطور که انتظار می رفت در فوتبال پیشرفت فوق العاده ای داشته است. در حالی که او ممکن است هرگز به هدف خود یعنی بازی در جام جهانی نرسد، اکنون با دقت پاس می دهد و به طرز تحسین برانگیزی از توپ دفاع می کند.

در مدت کوتاهی، متوجه شدم که چگونه مزایای یک ورزش باشگاهی بسیار فراتر از مربیگری بهتر است. حداقل سه بار در هفته، از کناری نگاه می‌کنم که پسرم با مهربانی جهت و اصلاح می‌کند. آماده بودن برای پیشنهادات برای بهبود مهارت جدیدی است که من می‌بینم که به سایر بخش‌های زندگی هم سرایت می‌کند، چه ایده‌هایی درباره سازماندهی تکالیفش باشد یا یک رویکرد بهتر برای تمیز نگه داشتن اتاقش.

علاوه بر این، اگرچه من عاشق دیدن شادی پسرم در هنگام پیروزی تیمش هستم، او به آرامی اما مطمئنا یاد می گیرد که باخت ها را بهتر مدیریت کند. او به جای اینکه فورا مانند گذشته ناراحت شود، اکنون در مورد کارهایی که می توانست متفاوت انجام دهد صحبت می کند. گاهی اوقات، او می پذیرد که تیمش به سادگی بدشانسی آورده است یا اینکه یک داور ناعادلانه برد را دشوارتر از آنچه باید می کرد، ساخته است. من می بینم که این مهارت ها به بخش های دیگر زندگی او سرایت می کند، زمانی که همه چیز مطابق با او پیش نمی رود.

او همچنین با ناملایمات، بازی در سرما و باران، مقابله با دردها و گاهی بازی با هم تیمی هایی که چندان دوست ندارد، کنار آمده است. این به او اهمیت عبور از شرایط ناخوشایند و یافتن راهی برای کنار آمدن با همه را آموخته است. من همچنین دیده ام که پسرم از طریق همکاری و کار گروهی، از تمایل به ستاره شدن در تیم به سمت بخشی از چیزی بزرگتر از خودش تغییر می کند. بعلاوه، عضویت در یک تیم، گروه جدیدی از دوستان را در خارج از مدرسه ایجاد کرده است.

ورزش باشگاهی یک قربانی است، اما یکی از مواردی است که ای کاش برای بچه های بزرگترم هم درست می کردم

با گذشت بیش از یک سال از سفر ورزشی باشگاهی ما، تنها حسرت من این است که زودتر شروع نکردم و به فرزندان بزرگترم فرصت‌هایی را ندادم که کوچک‌ترینم اکنون دارد. من می‌دانم که ارائه این تجربه به پسرم چه امتیازی است، چیزی که بسیاری از خانواده‌ها به دلیل هزینه‌ها و تعهد زمانی نمی‌توانند از عهده آن برآیند.

گاهی اوقات از اینکه باید تمام تعطیلات آخر هفته خانواده‌ام را حول بازی‌های فوتبال برنامه‌ریزی کنم و در بسیاری از شب‌های هفته احساس عجله می‌کنم، افسوس می‌خورم، اما برنامه‌ای برای توقف ندارم و دوباره این کار را با تپش قلب انجام می‌دهم. وقتی آخر هفته می گذرد و نمی توانم بازی پسرم را تماشا کنم، خودم را شگفت زده کرده ام. من هیجان زده هستم که ببینم سفر ورزشی باشگاهی پسرم او را به کجا می برد و چه درس های دیگری در این راه خواهد آموخت.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید