از پارتی چای بوستون تا عکس العمل دوربین گله، 250 سال نه گفتن آمریکایی ها

شورش مردمی علیه پلاک‌خوان‌های خودکار یا ALPR در سراسر ایالات متحده شتاب بیشتری گرفته است.

ALPR ها دوربین هایی با هوش مصنوعی هستند که از تمام وسایل نقلیه عبوری عکس می گیرند. سیستم‌های دوربین، جزئیات را به نقاط داده تبدیل می‌کنند که توسط هر کسی که به اطلاعات دسترسی دارد قابل جستجو است.

امروزه بیش از 130000 ALPR در خیابان های ایالات متحده وجود دارد. و بیش از 5000 سازمان مجری قانون از دوربین‌های تولید شده توسط یک سازنده به نام Flock Safety استفاده می‌کنند که می‌گوید دوربین‌های آن به سازمان‌های مجری قانون کمک کرده است تا مجرمان را شناسایی و دستگیر کنند و جرایم را کاهش دهند.

اما برخی از اعضای آن ادارات پلیس از داده های جمع آوری شده توسط ALPR سوء استفاده کرده اند. یک افسر پلیس در کانزاس در آوریل 2023 به دلیل استفاده از دوربین Flock برای تعقیب همسرش به 18 ماه زندان محکوم شد. یک افسر پلیس فلوریدا در مارس 2026 به دلیل استفاده از داده های جمع آوری شده توسط ALPR برای تعقیب زنی که قبلا در تلویزیون مورد آزار و اذیت قرار داده بود، اخراج و دستگیر شد. و فعالان در اکتبر 2021 علیه ادارات پلیس کالیفرنیا به دلیل به اشتراک گذاری غیرقانونی اطلاعات جمع آوری شده از ALPR با آژانس های خارج از ایالت و فدرال، از جمله اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده، شکایت کردند.

به دلیل اعتراض عمومی، شهرهای سراسر ایالات متحده قراردادهای خود را با Flock رد کرده و لغو کردند. در سپتامبر 2026، وزارت حمل و نقل فلوریدا مجوزهای ALPR را در سیستم بزرگراهی خود لغو کرد.

این برای فرونشاندن واکنش فزاینده بر روی دوربین ها کافی نبوده است. در حداقل 36 ایالت، مخالفان این فناوری به جای اینکه منتظر ورود دولت‌های محلی بمانند، اوضاع را به دست گرفته‌اند و ALPR را تخریب کرده یا آسیب می‌رسانند.

به عنوان یک مورخ انقلاب آمریکا، من شباهت هایی را بین شورش آمریکایی ها علیه ALPRs و عقب راندن مخرب و اغلب خشونت آمیز استعمارگران به حکومت بریتانیا در اواخر قرن 18 می بینم.

اگر جشن‌های تابستان امسال به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد تأسیس کشور نتوانستند میهن‌پرستی گسترده را القا کنند، انقلاب دو حزبی فزاینده علیه ALPR نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها روحیه شورشی خود را کاملا از دست نداده‌اند.

استعمارگران دردسرساز

از همان ابتدا، استعمارگران انگلیسی آمریکای شمالی خاری در چشم دولت بودند. علیرغم امیدهای بریتانیا مبنی بر اینکه سرمایه‌گذاری در مستعمرات آمریکا می‌تواند انگلستان را غنی کند، این سرمایه‌گذاری‌ها نشان داد که پرهزینه‌تر از سودآوری آنهاست. استعمارگران بیشتر تقصیر را به دوش می کشند.

هنگامی که پارلمان بریتانیا قوانینی را برای تنظیم تجارت در دهه 1660 تصویب کرد، مستعمره نشینان در سراسر دریای شرقی به جای پیروی، به قاچاق روی آوردند.

بازرگانان و مصرف‌کنندگان آمریکایی ترجیح می‌دهند که مستقیما با همتایان مستعمره‌نشین انگلیسی و بازرگانان مستعمره‌های فرانسه و هلند تجارت کنند تا اینکه این تجارت توسط وزیران لندن کنترل شود.

دولت بریتانیا توانایی کمی برای اجرای قانون داشت.

بریتانیا عقب نشینی می کند

این در سال 1763 تغییر کرد، پس از اینکه نیروهای بریتانیا امپراتوری فرانسه را با هزینه هنگفتی از آمریکای شمالی شکست دادند. نخست‌وزیر جدید، جورج گرنویل، یک سری اصلاحات را رهبری کرد که هدف آن وادار کردن مستعمره‌نشینان به پرداخت هزینه حفاظت نظامی خود بود.

بسیاری از آمریکایی ها اغلب بر این باورند که انقلاب به عنوان یک شورش علیه مالیات های بالاتر آغاز شد. اما اکثر اصلاحات انجام شده از لندن در واقع مالیات ها را کاهش داد تا کالاهای قاچاق جذابیت کمتری داشته باشد.

آنچه استعمارگران واقعا از آن رنجیده بودند، نفوذ فزاینده دولت امپراتوری در زندگی آنها بود.

در سال 1767، پارلمان مجموعه‌ای از قوانین را تصویب کرد که به بریتانیا اجازه می‌داد تا درآمد خود را برای پرداخت حقوق فرمانداران، دادستان‌های کل و قضات استعماری افزایش دهد. در همان زمان، پارلمان برای محافظت از مقامات خود، نیروهای خود را به شهرهایی مانند بوستون فرستاد. رقابت برای کار و روابط متشنج با جامعه اغلب به خشونت بین سربازان بریتانیایی و مستعمره‌نشینان منجر می‌شود.

استعمارگران آمریکایی به خشونت روی می آورند

در همان سال، استعمارگران خشمگین در بوستون، نیویورک و فیلادلفیا شروع به تحریم کالاهای بریتانیایی کردند. آمریکایی های برجسته، از جمله بنجامین فرانکلین و جان دیکنسون، این اعتراضات غیرخشونت آمیز را تایید کردند.

اما رهبران رادیکال تر معتقد بودند که استعمارگران باید اقدامات قاطع تری انجام دهند.

در شب 16 دسامبر 1773، اعضای گروه شبه نظامی پسران آزادی نزدیک به 10000 پوند - تقریبا 2 میلیون دلار آمریکا به دلار امروزی - چای خصوصی به بندر بوستون ریختند.

چند هفته بعد، پسران آزادی دوباره حمله کردند. این بار آنها به جان مالکوم، استعمارگر و حامی بریتانیایی حمله کردند و او را با قیر و پر پوشاندند. پنج ساعت او را کتک زدند و در خیابان ها رژه رفتند. موارد مشابهی از تخریب و خشونت در سراسر مستعمرات رخ داد.

اعضای Sons of Liberty تار حامی بریتانیایی جان مالکوم در ژانویه 1774. دی آگوستینی/گتی ایماژ

انگلیسی ها به شدت پاسخ دادند. در می 1774، ژنرال توماس گیج به عنوان فرماندار نظامی جدید مستعمره وارد بوستون شد. او به اصطلاح «اقدامات قهری» را اجرا کرد که بندر بوستون را بسته و دولت محلی را منحل کرد، از جمله اقدامات دیگر.

نظارت نتیجه معکوس می دهد

در اوایل سال 1775، بوستون محاصره شد. حدود 5000 سرباز بریتانیایی با هدایت گیج در خیابان ها پرسه می زدند تا اطلاعاتی درباره پسران آزادی جمع آوری کنند و مخالفان اصلی را دستگیر کنند.

گیج امیدوار بود که نظارت بیشتر بتواند ناآرامی ها را فرو نشاند. اما فقط شهروندان بیشتری را به اردوگاه رادیکال ها سوق داد. در شب 18 آوریل 1775، یک شبکه مجزا از دیده بانان از نظارت بریتانیا طفره رفتند و به طرز معروفی دو فانوس را از برج بالای کلیسای مسیح آویزان کردند. این چراغ‌ها نشان می‌داد که سربازان گیج در حال عبور از رودخانه چارلز هستند، در مسیر خود برای تصرف انبارهای باروت و مهمات استعماری، و رویدادهایی را که انقلاب آمریکا را آغاز می‌کنند، به راه می‌اندازند.

گرت لنگلی، مدیر عامل Flock Safety در پاسخ به مخالفت گسترده با ALPRها، به تاریخ مراجعه کرد. در ژوئن 2026، او پستی را در وب سایت شرکت نوشت و استدلال کرد که مخالفان نقل قول معروف بن فرانکلین در سال 1755 را اشتباه درک می کنند، "کسانی که آزادی اساسی را برای خرید کمی ایمنی موقت رها می کنند، نه لیاقت آزادی و نه امنیت را دارند."

ترافیک در 19 اوت 2026 در سیلور اسپرینگ، مریلند، از کنار یک دوربین پلاک‌خوان خودکار برند Axon در میانه خیابان 16 نزدیک مرز مریلند و ناحیه کلمبیا جریان دارد. تراشه Somodevilla/Getty Images

در مصاحبه ای در آگوست 2026، لنگلی به صنعت خودرو اشاره کرد و خاطرنشان کرد که قانونگذاران به جای ممنوعیت خودروها پس از افزایش تلفات تصادف، کمربند ایمنی و کیسه هوا را اجباری کردند. لنگلی با ترسیم شباهت هایی به بحث معاصر پیرامون ALPR، پیشنهاد کرد آمریکایی ها دوباره ایمنی را در اولویت قرار دهند و امیدوار بود آمریکایی ها مایل به "سازش" در مورد مسائل مربوط به حریم خصوصی باشند.

ساموئل آدامز، یکی از برجسته ترین رهبران پسران آزادی، نظر خود را در مورد سازش داشت. او در ژوئن 1771 نوشت که اگرچه آمریکایی‌ها «در یک شیوه مخالفت با اقدامات خودسرانه با یکدیگر اختلاف نظر داشتند»، اما «در اصول اصلی آزادی طبیعی و قانون اساسی متحد بودند».

آدامز معتقد بود که در صورت تهدید، مستعمره نشینان آمریکایی برای دفاع از آزادی های خود گرد هم می آیند. واضح است که نظر آدامز امروز طنین انداز است.

جی. پاتریک اوبراین، استادیار تاریخ، دانشگاه تامپا

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد