اسب فن لایت دوبلین در خطر انقراض مضاعف کشف شد

کشف سومین بازمانده اسب فن لایت دوبلین، این بار در رینگسند، ممکن است مرا متقاعد کند که این گونه را از فهرست در معرض خطر حذف کنم. اما همانطور که خواننده Conall (نام خانوادگی پنهان) - که آن را پیدا کرد - نشان می دهد، این امر زودرس خواهد بود.

او هشدار می دهد: «این نمونه خاص را می توان در خطر انقراض مضاعف در نظر گرفت، زیرا خانه برای فروش است.»

مطمئنا همینطور است. و با توصیف املاک Bath Avenue به عنوان "مسکونی دو طرفه ویکتوریایی متعلق به دهه 1870"، نمایندگان املاک می گویند که نیاز به "نوسازی و نوسازی کامل در سراسر کشور دارد".

بنابراین من برای اسب می ترسم: یک نمونه غیر معمول از این ژانر به این دلیل که هر چهار سم روی زمین دارد.

به نظر می رسد که این با آنچه سئوماس اوسالیوان در مقاله خود در سال 1917 درباره این موضوع گفت، در زمانی که اسب فنلایت سفید یکی از ویژگی های کلاسیک دوبلین گرجستان بود، مغایرت دارد: اینکه مجسمه همیشه یک پای جلویی برآمده داشت، گویی در انتظار دستور شارژ کردن بود.

برعکس، او در اسطوره‌سازی دوران کودکی‌اش، بدون شک تحت تأثیر داستان اویسین و تیر نان اگ، تصور می‌کرد که اگر این لشکر اسب‌های اشغالگر سم را رها کنند، تغییر بزرگ یا وحشتناکی بر شهر غلبه می‌کند.

شاید در سناریوی خوشبینانه تر، جلوی بلند شده «نماد آن بلاتکلیفی در هدف، آن درک بی اثر از چیزهای روی زمین بود، که سرزمین مادری او را قرن ها پشت سر دیگر کشورهای مدرن رها کرده بود، و برپایی آن سیگنالی برای رها شدن یک نیروی بزرگ و دیرینه در مقابل شخصیت ملی بود.

این مسئولیت بسیار زیادی است که روی یک مجسمه صرف می شود. اما هر اتفاقی که وقتی اسب در خیابان باث پا گذاشت، قبلا به وضوح اتفاق افتاده است. اکنون بیشتر نگران این هستم که فروش خانه سیگنالی برای انتشار نیروی بزرگ و طولانی مدت بازسازی باشد، که ممکن است جایی برای مجسمه اسب قدیمی نباشد.

مشاهده دیگری از اسب فن لایت دوبلین که کمتر خالدار است

ذکر مونتو، منطقه سابق چراغ قرمز دوبلین، هفته گذشته خاطراتی را برای خواننده کورک از روزهای طولانی گذشته، زمانی که او یک سرباز پیاده در لژیون مری بود، تداعی کرد.

سیل خاطرات به خاطر سردرگمی او در مورد اینکه مونتو کجاست یا بود و اشاره من به نزدیکی آن به پل Loopline Bridge (پلی که از خیابان Amiens از ایستگاه کنونی Connolly می گذرد) باعث شد.

زیرا به نظر می رسد تا زمانی که او به مبارزه با رذیله پیوست، خط مقدم از طریق Loopline در سراسر لیفی تا اسکله های جنوبی را دنبال کرده بود و در آنجا در سایه پل های دیگر عمل می کرد.

به هر حال، ایمیل او یادآوری است که، اگرچه لژیون و بنیانگذار آن فرانک داف معروف بود که مونتو را در سال‌های اولیه استقلال ایرلند بستند، نبرد در آن زمان و بعد همه یک طرفه نبود.

خبرنگار من یک «پسر جوان و تأثیرپذیر» بود که یکی از دوستان او را متقاعد کرد که به سازمان بپیوندد (به گمان او) دون لاوغایر، از آنجا که گاه به گاه به دوبلین حمله می‌کردند: «وقتی دعا نمی‌خواندیم و از خدا التماس می‌کردیم که اشتباهات جهان را اصلاح کند، دو نفر از ما مأمور شدیم که شهر را به داخل اتوبوس ببریم. تجارت خود را مانند آن زمان در خطوط تاریک پشت ایستگاه قطار خیابان تارا انجام می دادند.

"یک شب ما به چیزی نزدیک شدیم که در آن زمان به نظرمان خانمی مسن بود که در سایه ها کمین کرده بود تا سعی کنیم او را متقاعد کنیم که راهش را اصلاح کند. پاسخ او این بود که به من گفت "پسرم، پیش مادرت برو." او فکر می کند ممکن است به او گفته باشد که این تنها راهی است که می تواند برای خانواده اش غذا روی میز بگذارد. این "مطمئنا برای من منبع فکری بود و باعث شد به تصویر بزرگتر نگاه کنم".

یک شب دیگر، او و رفیقش را به خیابان بنبرب فرستادند، جایی که به لطف پادگان عظیم رویال (اکنون کالینز) قبل از مونتو به عنوان یک منطقه چراغ قرمز وجود داشت، و در مقیاس کوچکتر تا قرن گذشته ماندگار شد.

گشتی در مونتو، منطقه معروف چراغ قرمز دوبلین بزنید

دیگر نمی ماند: اکنون تنها پژواک چراغ قرمز در آنجا خط قرمز Luas است که در امتداد خیابان در امتداد بین ایستگاه اسمیتفیلد و هیستون سرعت می گیرد.

کار میسیونرهای Dún Laoghaire در خیابان Benburb خوشایندتر بود، اما موفقیت آمیزتر نبود: "ما با دو خانم جوان گفتگوی عالی داشتیم و همچنین خنده خوبی داشتیم. آنها به ما گفتند که نمی توانند با کار کردن در هیچ چیز دیگری سبک زندگی خود را تحمل کنند."

هیچ تغییری حاصل نشد، یا حداقل در میان زنان چنین نبود. در پایان ایمیل خواننده آمده است: "ما برای آنها شب خوب و موفقی آرزو کردیم و با اتوبوس شماره 8 به خانه رفتیم. فکر می کنم این بخشی از آموزش من در مورد زندگی و پایان رابطه من با لژیون مری بود."