استارشیپ اسپیس ایکس با استقرار Starlinks قبل از پایان زودهنگام، اولین کار خود را در مدار انجام می دهد

SpaceX Starship و Super Heavy v3 Booster در پرواز آزمایشی 14 ساعته خود از مجتمع پرتاب SpaceX در Starbase، تگزاس، در 28 سپتامبر به پرواز درآمدند.

تگزاس - نسل بعدی موشک استارشیپ اسپیس ایکس علیرغم خاموش شدن غیرمنتظره موتور در اواسط پرواز در 28 سپتامبر برای اولین بار به مدار زمین رسید و اولین دسته از ماهواره های جدید استارلینک را مستقر کرد، اما این ماموریت کوتاه شد و با برخورد کنترل شده و آتشین در اقیانوس آرام پایان یافت.

این وسیله نقلیه 40 طبقه بدون خدمه، متشکل از یک موشک تقویت‌کننده Super Heavy که بالای آن کشتی استارشیپ طبقه بالایی قرار داشت، از سکوی پرتاب خود از مجموعه Starbase SpaceX در امتداد خلیج مکزیک در نزدیکی Brownsville برخورد کرد.

این ماموریت قرار بود 10 ساعت طول بکشد، اما پس از مشکل موتور به سه ساعت کاهش یافت. این موشک که از تگزاس پرتاب شد، چهاردهمین پرواز این موشک از سال 2023 بود، زیرا شرکت ایلان ماسک قصد دارد از اواخر امسال این وسیله نقلیه را به طور معمول به کار گیرد.

تقویت‌کننده Super Heavy، پس از فرودهای سخت برای تقویت‌کننده در دو مأموریت قبلی، مرحله بالایی Starship را پیش از بازگشت به آب‌های خلیج‌فارس برای سقوط با موتور کنترل‌شده به فضا برد.

با رسیدن به فضا، یکی از سه موتور اصلی استارشیپ زودتر از زمان برنامه ریزی شده خاموش شد، اتفاقی که باعث شد سخنگوی اسپیس ایکس، دان هوت، در جریان مستقیم ماموریت شرکت اعلام کند که سفینه قادر به رسیدن به مدار نخواهد بود.

هووت گفت: «تیم درخواست کرده است که در مدار قرار نگیرد.

اما Huot دقایقی بعد پس از به‌روزرسانی مهندسین که تأیید کرد این سفینه همچنان می‌تواند موتوری را که آن را در مدار قرار می‌دهد پرتاب کند، تغییر مسیر داد، که Starship دقایقی بعد با موفقیت انجام داد.

هنگامی که استارشیپ در مدار قرار گرفت، شروع به استقرار 26 ماهواره استارلینک نسل بعدی یک به یک در ارتفاع برنامه ریزی شده 269 کیلومتری کرد.

استارشیپ، که برای پرتاب ماهواره‌های استارلینک اسپیس‌ایکس و حمل مأموریت‌های آینده ناسا به ماه ساخته شده بود، انتظار می‌رفت در طول یک سفر 10 ساعته - طولانی‌ترین آن - قبل از پاشیدن در اقیانوس آرام در غرب شیلی، شش مدار زمین را تکمیل کند.

رسیدن به مدار، معیار اصلی برای هر موشک جدیدی که برای ارسال محموله‌ها به فضا طراحی شده است، یک موفقیت طولانی مدت برای استارشیپ بوده است، که ماسک زمانی پیش‌بینی می‌کرد که در سال 2022 محقق خواهد شد و پس از آن در سال 2023 استقرار ماهواره‌ها انجام خواهد شد.

سفر در 28 سپتامبر از نظر فنی به عنوان چهاردهمین پرواز آزمایشی Starship به حساب می آید. اما با این وجود حامل گروهی از ماهواره‌های اینترنتی جدید Starlink است که به طور بالقوه میلیون‌ها دلار ارزش دارند، اولین محموله مداری Starship.

تحلیلگران تخمین می‌زنند پرتاب ماهواره‌های V3 Starlink جدید اسپیس‌ایکس در 28 سپتامبر برابر با صدها میلیون دلار درآمد پیش‌بینی‌شده برای واحد استارلینک این شرکت، بر اساس ظرفیت مشتری اضافه شده شبکه است که بر نقش اساسی استارشیپ در خدمت به هسته سود شرکت تأکید می‌کند.

به گفته اسپیس ایکس، ماهواره های V3 Starlink در ماموریت 28 سپتامبر می توانند 10 برابر داده های بیشتری را نسبت به مینی سیت های قبلی خود V2 که این شرکت 20 یا 30 راکت را در یک زمان با اسب کار فالکون 9 پرتاب می کرد، اداره کند.

ماسک به دنبال ایجاد صورت فلکی ماهواره‌ای پهنای باند خود با سرعتی سریع‌تر، می‌خواهد V3 با ظرفیت بالاتر را در دسته‌های 60 عددی در هر پرتاب به محض شروع عملیات معمول استارشیپ به فضا پرتاب کند، هدفی که او اکنون قصد دارد اواخر سال 2026 به آن برسد.

اولین حضور برنامه ریزی شده استارشیپ در مداری نیز سه ماه پس از انتشار عمومی اسپیس ایکس با یک IPO بی سابقه در ژوئن انجام شد که آن را به ششمین شرکت بزرگ ایالات متحده از نظر ارزش تبدیل کرد و ماسک را که شرکت را در سال 2002 تأسیس کرد، به اولین تریلیونر جهان تبدیل کرد.

ناو موشکی نقره‌ای رنگ و باله‌ای برای دستیابی به جاه‌طلبی‌های ماسک برای کاهش هزینه‌های پرتاب، گسترش گسترده تجارت Starlink و استقرار هزاران مرکز داده هوش مصنوعی مداری در فضا، کلید خواهد بود.

Starship همچنین قرار است نقشی محوری در برنامه Artemis ناسا ایفا کند، برنامه ای که هدف آن بازگرداندن فضانوردان به سطح ماه برای اولین بار از سال 1972 و ایجاد حضور طولانی مدت در ماه به عنوان پله ای برای اکتشاف نهایی انسان در مریخ است.

یکی از اهداف حیاتی برای چهاردهمین سفر استارشیپ، زنده ماندن از پرواز برگشت آن به زمین است، که با شلیک دور مدار یک موتور رپتور در فضا شروع می‌شود و دقیقا زاویه‌دار کردن وسیله نقلیه برای ورود مجدد به اتمسفر.

فرود کنترل‌شده نهایی فضاپیما به گونه‌ای طراحی شده است که با یک مانور رانشگر به اوج خود برسد تا وسیله نقلیه را به صورت عمودی بچرخاند تا در حالت دماغه به سمت دریا برخورد کند. در حالی که ماموریت‌های آینده از استارشیپ می‌خواهد تا یک تاچ داون مشابه را در خشکی در تگزاس انجام دهد، برخلاف امیدهای قبلی ماسک، هیچ بازیابی فضاپیما برای آخرین پروازش برنامه‌ریزی نشده است. رویترز