استارشیپ در حال تلاش برای انجام کاری است که هرگز در 13 پرواز انجام نشده است

استارشیپ اسپیس ایکس در آستانه یک نقطه عطف بزرگ است زیرا این شرکت برای اولین بار آماده ارسال موشک بزرگ به مدار می شود.

پنجره پرتاب در ساعت 8:15 صبح به وقت شرق دوشنبه 28 سپتامبر باز خواهد شد و به مدت 75 دقیقه باز خواهد بود. دیروز، اسپیس ایکس عکس‌هایی از استارشیپ را که به طور کامل روی سکوی پرتاب در Starbase در بوکا شیکا، تگزاس انباشته شده است، به اشتراک گذاشت و تأیید کرد که در مسیر پرتاب روز دوشنبه، در انتظار تایید مقررات است. مهندسان امروز یک تمرین لباس خیس انجام خواهند داد که به آنها اجازه می دهد تا روش های سوخت رسانی و شمارش معکوس را تمرین کنند و هرگونه مشکل فنی را قبل از پرتاب شناسایی کنند.

پرواز مداری نقطه عطفی برای استارشیپ خواهد بود. این یک مانع کلیدی است که موشک باید قبل از اینکه بتواند قابلیت استفاده مجدد و تجاری کامل و سریع را نشان دهد، برطرف کند. تمام پروازهای آزمایشی قبلی، مسیرهای زیرمداری را طی می‌کردند، اما این بار، استارشیپ قصد دارد در ارتفاع 171 مایلی (275 کیلومتری) بالای زمین پرواز کند و به مدت 10 ساعت در مدار بماند و قبل از اینکه در سواحل شیلی به پایین پرتاب شود، حدود 6 بار دور سیاره بچرخد.

اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، تقویت کننده Super Heavy موتورهای خود را در T-0 مشتعل می کند و Starship را به سمت آسمان منفجر می کند. حدود دو دقیقه پس از بلند شدن، تقویت‌کننده از استارشیپ جدا می‌شود و یک مانور برگردان و پس از آن یک بوست‌بک سوختگی انجام می‌دهد تا بتواند دوباره وارد جو زمین شود تا یک سقوط کنترل‌شده در خلیج مکزیک انجام شود.

پس از جداسازی مرحله و چرخش در آخرین پرواز آزمایشی، تقویت کننده Super Heavy موفق شد برای اولین بار از تمام 33 موتور رپتور خود برای سوختن تقویت کننده استفاده کند. با این حال، در اواخر سوختگی، سه موتور مرکزی آن با یخ مسدود شد و باعث پایان زودهنگام مانور شد. Super Heavy اقدام به سوختن فرود کرد، اما فقط 8 موتور از 13 موتور برنامه ریزی شده دوباره روشن شدند و تقویت کننده در خلیج فارس به شدت سقوط کرد.

برای جلوگیری از نتیجه مشابه در پرواز 14، اسپیس ایکس برخی از سخت افزارهای Super Heavy را برای "بهبود فیلتر کردن موتورها و تغییرات نرم افزاری برای افزایش قابلیت اطمینان نور" تغییر داده است.

بزرگترین هدف Starship رسیدن به مدار خواهد بود. پس از مرحله جداسازی، کشتی اولین سوزاندن درج مداری خود را انجام می دهد و موتورهای خود را برای حدود 19 ثانیه مشتعل می کند تا به سرعت مداری برسد. با سوختن کامل، موتورهای کشتی قطع می‌شوند و اولین سفر خود را به دور سیاره آغاز می‌کنند.

تقریبا 10 دقیقه پس از آن سفر، Starship تلاش خواهد کرد تا 26 ماهواره Starlink V3 را مستقر کند. اینها ماهواره های ساختگی نیستند که در پروازهای آزمایشی قبلی استارشیپ مستقر شده اند، آنها در واقع به عنوان بخشی از ابرصورت فلکی استارلینک به کار خود ادامه خواهند داد و 26 ترابیت در ثانیه به ظرفیت اضافه می کنند. پس از رها شدن از استارشیپ، ماهواره‌ها از نیروی محرکه درونی برای بالا بردن مدار خود استفاده خواهند کرد.

استارشیپ پس از اتمام پرواز 10 ساعته خود، یک ورود مجدد کنترل شده، فرود و فرود در اقیانوس آرام را انجام خواهد داد. آخرین پرواز آزمایشی با شناور بودن کشتی در سطح اقیانوس هند به پایان رسید، جایی که به مدت 24 روز سرگردان بود تا اینکه اسپیس ایکس موفق به بازیابی آن شد. این اولین باری بود که این شرکت تا به حال یک مرحله فوقانی دست نخورده را پس از پرواز بازیابی می کرد و این فرصت به آنها اجازه داد تا تجزیه و تحلیل دقیقی از سپر حرارتی انجام دهند.

بر اساس آن تجزیه و تحلیل، مهندسان بهبودهایی را در سپر حرارتی که در پرواز 14 آزمایش می‌شود انجام دادند. این موارد عبارتند از «مکانیسم‌های نگهدارنده اضافی اضافه شده به کاشی‌ها در مناطقی که به نظر می‌رسد در معرض بالاترین خطر سقوط در هنگام صعود هستند، توجه به مناطقی که اخیرا کشف شده‌اند که مسیرهای جریان را در پشت کاشی‌ها برای پلاسما ارائه می‌دهند، و پرواز چندین نواحی با قابلیت کاشی منحنی بین کاشی‌های منحنی که نشان داده شده است.» اسپیس ایکس.

دو کاشی بازیابی شده از مرحله فوقانی پرواز 13 نیز به کشتی 41 اضافه شده است که نشان دهنده اولین استفاده مجدد از کاشی استارشیپ است.