استانداردهای روان درمانی ایرلندی در معرض خطر

آقا، - من به گرمی از نامه خوزه کاستیلیو و تام وارناکه از انجمن اروپایی روان درمانی استقبال می کنم (نامه ها، 26 اکتبر). آنها به وضوح این نکته را بیان می کنند که به رسمیت شناخته شدن توسط دولت به عنوان روان درمانگر در ایرلند یک چیز است و داشتن این مدرک در سایر نقاط اروپا کاملا چیز دیگری است.

سؤال آنها از کورو، در مورد اینکه آیا استانداردهای پیشنهادی آن با استانداردهای سایر کشورهای اروپایی مقایسه شده است، منصفانه است.

استانداردهایی که برای ایرلند پیشنهاد شده است، الزام اجباری برای درمان شخصی و نظارت بالینی را حذف می کند و حداقل مدت آموزش را تعیین نمی کند. اینها زیبایی های آکادمیک نیست. آنچه کورو پیشنهاد کرده است بسیار پایین تر از آن چیزی است که همتایان اروپایی ما به عنوان پایه عمل ایمن می دانند.

روان‌درمانگران با افرادی کار می‌کنند که آسیب‌دیده، سوگوار، خودکشی یا در حال بهبودی از سوء استفاده هستند. تمرین‌کننده‌ای که به تجربیات خود نگاه نکرده است یا در حین یادگیری تحت نظارت دقیق قرار نگرفته است، این محدودیت‌ها را در اتاق مشاوره به هزینه مشتری نشان می‌دهد.

می‌پرسم آیا هیچ‌کدام از ما خوشحال می‌شویم که یکی از عزیزانش به درمانگری مراجعه کند که خودش هرگز درمان نکرده است؟ من گمان نمی‌کنم که نه، و معتقدم مردم ایرلند در نتیجه در معرض خطر قابل توجهی قرار دارند.

آیا ما به اندازه کافی از دولت قول نداده ایم که شفای بازماندگان را جدی بگیرد و سپس استانداردهایی را اتخاذ کند که آن را تضعیف کند؟

مقررات باید استانداردها را افزایش دهد، نه اینکه استانداردهایی را که این حرفه سال‌ها از آن حمایت می‌کرده و منتظر اقدام دولت است، پایین بیاورد. ما از کورو و وزیر بهداشت می خواهیم که شواهد مقایسه ای را منتشر کنند و قبل از اعمال این استانداردها به درستی با این حرفه تعامل داشته باشند. - مال شما و غیره

جکی گرینجر،

رئیس IAHIP (انجمن روان درمانی انسانی و یکپارچه ایرلندی)،

مدیر هیئت مدیره ICP (شورای روان درمانی ایرلندی)،

دوبلین 2.