استاندارد دوگانه سازمان ملل در قبال اسرائیل ورشکستگی اخلاقی آن را برملا می کند - عقیده

سازمان ملل متحد برای کمک به ملت‌های جهان برای مقابله با وحشت جنگ، نسل‌کشی، فقر و جهل تأسیس شد. با این حال، وقتی صحبت از اسرائیل به میان می‌آید، نهادهای آن طوری رفتار می‌کنند که انگار باید جهان را از دست دولت یهود نجات دهند. سازمانی که ادعا می‌کند از اخلاق جهانی سخن می‌گوید، معیارهای اخلاقی یکسانی را برای همه اعمال نمی‌کند.

وقتی حقوق بشر به ابزاری انتخابی تبدیل می‌شود، عدالت جای خود را به سیاست می‌دهد و نادیده گرفتن ریاکاری غیرممکن می‌شود. گسترش پایگاه داده سازمان ملل از شرکت‌های مرتبط با شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری، مشکل را نشان می‌دهد و طبق گزارش‌های منتشر شده، فهرست به‌روزرسانی‌شده شامل 214 شرکت است. پایگاه داده یک قضاوت جنایی نیست و این شرکت‌ها نباید اشتباه می‌کردند.

با این وجود، گنجاندن آنها مهمات برای کمپین های بایکوت فراهم می کند. هرکسی که معتقد است این فشار فقط به اسرائیلی ها آسیب می زند، باید بپرسد که چه اتفاقی برای معیشت کارمندان فلسطینی می افتد. مشکل بسیار فراتر از یک لیست واحد است. بند 7 در دستور کار شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، بحث دائمی را منحصرا برای اسرائیل و سرزمین های فلسطینی محفوظ می دارد. در سپتامبر 2024، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با 124 رأی موافق در برابر 14 قطعنامه ای را تصویب کرد که در آن خواستار پایان دادن به حضور اسرائیل در این سرزمین ها ظرف مدت یک سال شد. عزم سازمان ملل در مقابله با اسرائیل متفاوت است.

نادیده گرفتن تضاد بین عزم نشان داده شده در قبال اسرائیل و درماندگی در مقابله با دیکتاتوری ها. اکثریت عددی گواهی مشروعیت اخلاقی نیست. روسیه، که به اوکراین حمله کرد، و چین، که اویغورها را سرکوب می کند، دارای کرسی های دائمی و حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل هستند. این نشان دهنده شکاف بین قدرت سیاسی و اقتدار اخلاقی است. یک سابقه شرم آور در سال 1975 ایجاد شد، زمانی که قطعنامه 3379 مجمع عمومی اعلام کرد که صهیونیسم نوعی نژادپرستی است.

چایم هرتزوگ، سفیر وقت اسرائیل در سازمان ملل و بعدها رئیس جمهور آن، در حین سخنرانی خود قطعنامه را پاره کرد. این قطعنامه در سال 1991 لغو شد، اما وسوسه انکار حقوق ملی یهودیان از طریق رأی گیری بین المللی از بین نرفت. هرتزوگ درک می کرد که اکثریت آرا نمی تواند یک سند مهر و موم شده توسط سازمان ملل را ذاتا عادلانه کند. در طول سخنرانی نخست وزیر بنیامین نتانیاهو، نمایندگان کشورهایی که خود با اتهامات جنایات جنگی و نسل کشی مواجه شده بودند، به طور خودنمایی از سالن خارج شدند.

این ماهیت دو رویی این سازمان را نشان داد. امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه، که اعتماد بسیاری از رای دهندگان خود را از دست داده است، در جستجوی قربانی برای حمله است و در عین حال به شهروندان مسلمانی که به آرای آنها نیاز دارد متوسل می شود. برای دستیابی به این هدف، او به رسمیت شناختن کشور فلسطین را به عنوان یک پیشرفت دیپلماتیک معرفی می کند. اما اعلام یک کشور جایگزینی برای ارائه راه حل امنیتی نیست.

مکرون باید از خود بپرسد که چه کسی از کنترل این کشور پیشنهادی توسط یک سازمان تروریستی جلوگیری می‌کند. ظاهرا تشکیلات خودگردان فلسطین بر کرانه باختری حکومت می‌کند، اما حماس به عنوان یک سازمان تروریستی در آنجا به فعالیت خود ادامه می‌دهد که حملاتی علیه اسرائیل انجام می‌دهد. دقیقا به همین دلیل است که اظهارات ماکرون توخالی است و در آزمون واقعیت در صحنه شکست می‌خورد.

حمایت اعلام شده او از خلع سلاح حماس باید بر اساس اقدامات قضاوت شود، نه با سخنرانی های ایراد شده از تریبون. پدرو سانچز، نخست وزیر اسپانیا به نام یک معیار اخلاقی سختگیرانه به اسرائیل سخنرانی می کند، اما اسپانیا باید تفتیش عقاید و اخراج یهودیان را به خاطر بسپارد. این تاریخ این مسئولیت را ایجاد می کند که قبل از اهریمن ساختن یهودیان و دولت آنها احتیاط کنیم. او جنگ اسرائیل علیه حماس را "نسل کشی" توصیف کرده است. اگر واقعا این موضع اوست، پس باید کمک کند و به هر فلسطینی از غزه که مایل به انجام این کار است اجازه دهد به اسپانیا نقل مکان کند. کیر استارمر، نخست وزیر بریتانیا نمی تواند این کار را انجام دهد.

اوج گویی که بریتانیا با دستانی پاک به این نقطه از تاریخ رسیده است. کتاب سفید 1939 مهاجرت یهودیان را به شدت محدود کرد در زمانی که یهودیان اروپا به شدت در جستجوی راهی برای فرار بودند. پس از جنگ جهانی دوم، مهاجران یهودی، از جمله بازماندگان هولوکاست، در اردوگاه های بازداشت در قبرس زندانی شدند. گذشته استعماری بریتانیا باید جلوی چشمان استارمر بماند. فروتنی و انتقاد از خود را می طلبد.

در نروژ، داده های رسمی نشان می دهد که برخی از گروه های مهاجر به طور نامتناسبی در میان مظنونان در جرایم جنایی، از جمله تجاوز و غارت، حضور دارند. این محکوم کردن همه مهاجران را توجیه نمی کند. اما از دولتی که به کشورهای دیگر سخنرانی می کند باید انتظار داشت که صادقانه با شکست های خود مقابله کند. ریاکاری به صحنه موسیقی نیز رسیده است.

پخش‌کننده‌های عمومی از اسپانیا، ایرلند، هلند، اسلوونی و ایسلند مسابقه آواز یوروویژن 2026 را به دلیل مشارکت اسرائیل تحریم کردند. موسیقی قرار است مردم را حتی زمانی که مخالف هستند به هم متصل کند. در عوض، این به یک مانع ملی دیگر تبدیل شده است، اعتراضی علیه یک دولت. کنار گذاشتن اسرائیلی ها از صحنه لزوما آشتی یا صلح را پیش نمی برد.

این آموزش می‌آموزد که تحریم‌ها سلاح کسانی است که نمی‌توانند با حقیقت مقابله کنند. هلند قبلا محدودیت‌هایی را برای آوردن محصولات از شهرک‌های اسرائیلی به داخل کشور اعمال کرده است، از جمله در چمدان‌های شخصی. چشم انداز تبدیل شدن یک هدیه یا محصول غذایی به موضوع اجرای مجازات بسیار نگران کننده است. قطر که میزبان رهبری حماس بود، همچنان از جایگاه میانجی برخوردار است.

ایران که سازمان های تروریستی را تأمین مالی و مسلح می کند، به نام عدالت صحبت می کند در حالی که رژیم سرکوبگر آن ده ها هزار شهروند خود را کشته است. عربستان سعودی که از حملات حوثی ها و سایر نیروهای تحت حمایت ایران متحمل شده است، باید به خوبی درک کند که چه کسی منطقه را تهدید می کند. محکوم کردن اسرائیل راهبردی برای مقابله با موشک هایی نیست که به سمت خاک سعودی نیز هدف قرار می گیرند. در آفریقا، هزینه انسانی ضعف نظام بین الملل بارها افشا شده است. سازمان ملل نتوانست از نسل کشی در رواندا جلوگیری کند.

جنایات در دارفور ادامه یافت، جایی که بازرسان سازمان ملل به این نتیجه رسیدند که نسل‌کشی در حال انجام است. سرکوب در ایران نیز محکوم شده است، اما این سوال باقی می‌ماند که چرا این محکومیت‌ها به حمایت مؤثر ترجمه نمی‌شوند. قطعنامه ای که قاتلان را متوقف نکند آرامش کمی به قربانیان آنها می دهد. اسرائیل وظیفه دارد استانداردهای دوگانه رهبران کشورهای عضو سازمان ملل را افشا کند و سیستمی را محکوم کند که به اکثریت سیاسی اجازه انگ زدن به یک کشور را می دهد. تا زمانی که قرار دادن یک شرکت اسرائیلی در لیست سیاه آسان تر از متوقف کردن من باشد.

رهبران، پرچم های کشورهای جهان همچنان بر فراز ورشکستگی اخلاقی این سازمان به اهتزاز درخواهد آمد. نویسنده مدیر عامل رادیو 100fm، کنسول افتخاری و معاون معاونت دیپلماتیک کنسولی و رئیس باشگاه رادیویی آماتور اسرائیل است. او قبلا به عنوان مانیتور برای رادیو ارتش اسرائیل و به عنوان خبرنگار برای NBC News خدمت می کرد.