استرالیا هزینه های ویزای دانشجویی را افزایش می دهد و اسلات های تعطیلات کاری را کاهش می دهد

بزرگترین اشتباه استراتژیک در سیاست این است که به حزب سیاسی دیگر اجازه دهیم شرایط بحث را تعیین کند. این امر به ویژه زمانی صادق است که طرفی که مناظره را تنظیم می کند عمیقا از واقعیت های ساختاری استرالیا بی خبر است و عمدتا توسط یک سری احساسات ارتجاعی هدایت می شود. ظهور یک ملت به عنوان یک نیروی سیاسی بزرگ در استرالیا نه تنها مشکلات عمیقی را برای احزاب لیبرال و ملی ایجاد کرده است، زیرا یک ملت پایه های انتخاباتی آنها را آدمخوار می کند، بلکه دولت فعلی فدرال کارگر را وادار کرده است تا تعدادی تصمیم در مورد برنامه مهاجرت استرالیا اتخاذ کند که به تضعیف ج.

توانمندی های کشور برای آرام کردن کسانی که به سمت یک ملت حرکت می‌کنند، دولت چند هدف آسان را در میان دانشجویان بین‌المللی و تعطیل‌کنندگان شاغل دید تا نشان دهد که در مورد مهاجرت «کاری انجام می‌دهد». نیروی کار هزینه ویزای دانشجویی را با 252 درصد افزایش در مدت کمی بیش از دو سال به بالاترین سطح در جهان رسانده است. همچنین با محدود کردن اعضای خانواده همراه با دانشجویان و نیاز به ویزاهای جدید در هنگام تغییر دوره یا موسسات، ویزای دانشجویی بین‌المللی را تشدید کرده است.

همچنین نیازمندی های ظرفیت مالی و بررسی دقیق نیات متقاضیان را افزایش داده است. برخی از این در پاسخ به مشکلات واقعی در سیستم، یعنی ارائه دهندگان آموزش استثماری است. با این حال، این سرکوب نرخ امتناع حدود یک چهارم از همه متقاضیان را با تمرکز ویژه بر امتناع دانشجویان هندی و نپالی ایجاد کرده است.

همچنین پیامی ناخوشایند برای دانشجویان بین‌المللی ارسال کرده است که درخواست‌ها را دلسرد می‌کند - چیزی که دولت اکنون به آن اذعان کرده است. بخش دانشگاه تاکید کرده است که این اقدامات در طول سه سال حدود 1.4 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت. دانشگاه‌ها استدلال می‌کنند که این محدودیت‌ها یک مدل بودجه شکننده را تهدید می‌کند. دولت‌های فدرال متوالی بودجه‌ای برای آموزش عالی کم کرده‌اند و بودجه واقعی دولت به ازای هر دانشجوی داخلی از سال ۲۰۱۷ حدود ۶ درصد کاهش یافته است.

در نتیجه، دانشگاه‌ها برای کمک به آموزش داخلی و تأمین مالی تحقیقاتی که تحت پوشش کمک‌های دولتی نیستند، به هزینه‌های دانشجویان بین‌المللی وابسته شده‌اند. دانشجویان بین‌المللی اکنون بیش از یک چهارم درآمد دانشگاه را به خود اختصاص می‌دهند و کاهش ثبت‌نام، کاهش برنامه‌های تحقیقاتی، موقعیت‌های علمی و زیرساخت‌ها را تهدید می‌کند. دانشگاه ها هشدار می دهند که این امر ظرفیت تحقیقاتی استرالیا و رقابت بین المللی را تضعیف خواهد کرد. همین پاسخ بداندیشانه به دانشجویان بین‌المللی، تمایل حزب کارگر برای محدود کردن ویزای Working Holiday Maker را نیز هدایت کرده است.

بر اساس تغییرات اعلام شده توسط تونی برک، وزیر امور داخله در ماه سپتامبر، ویزای تعطیلات کاری سال دوم به 45000 مکان محدود می شود که در مقایسه با حدود 57000 نفری که در سال گذشته واجد شرایط بودند، کاهش می یابد. رتبه های سال سوم از حدود 31000 به تنها 5000 کاهش خواهد یافت. طرح Working Holiday Maker توسط استرالیا برای پر کردن کمبود نیروی کار در کشاورزی و باغبانی استفاده شده است، جایی که برداشت فصلی به تعداد زیادی کارگر برای دوره های کوتاه نیاز دارد.

این طرح به جوانان، معمولا از اروپا، آمریکای شمالی و آسیای شرقی اجازه می دهد تا در صورت تکمیل 88 روز کار در یک محیط روستایی یا منطقه ای، ویزای کار سال دوم و سوم را دریافت کنند. این اکنون به یک جزء اساسی از توانایی استرالیا برای تغذیه خود و بازار صادرات کشاورزی آن تبدیل شده است. تعطیل‌کنندگان شاغل شکل بسیار مفیدی از کار را فراهم می‌کنند، زیرا بدون پیوندهای زندگی عمده در استرالیا می‌توانند به سرعت بین مناطق حرکت کنند و برای دوره‌های کوتاهی کار کنند، زیرا محصولات مختلف برای برداشت آماده می‌شوند. این انعطاف پذیری مهم است.

میوه به خصوص نمی تواند منتظر باشد تا نیروی کار در دسترس باشد. غلات هم نمی تواند برداشت کند. هنگامی که محصول آماده برداشت است، مزارع به تعداد زیادی دست در دسترس در کوتاه مدت نیاز دارند. طرح Working Holiday Maker همچنین برای احیای شهرهای کوچکتر و مناطق روستایی که برای حفظ جوانان تلاش می کنند، که تمایل به تعقیب فرصت ها در شهرها دارند، ضروری است. فراتر از این، شرکت کنندگان در این طرح دقیقا همان مهاجرانی هستند که استرالیا باید هدف آنها قرار گیرد - جوان، تحصیلکرده، ماجراجو، و ابتکار عمل.

بسیاری با توجه به کشورهای مبدأ خود این توانایی را دارند که به راحتی در جامعه استرالیا ادغام شوند. حفظ هر چه بیشتر پس از سه سال باید هدف دولت استرالیا باشد. حمایت مداوم یک ملت برای مهاجرت بسیار کمتر - یا "منفی خالص" - یک محیط سیاسی ایجاد کرده است که در آن تعداد مهاجرت به آزمونی برای عزم دولت تبدیل شده است.

دولت کارگری به جای اینکه به مردم توضیح دهد که نرخ زاد و ولد پایین تر از سطح جایگزینی استرالیا همراه با اتکای بسیاری از صنایع به دانشجویان بین المللی یا نیروی کار مهاجر، این امر را غیرمسئولانه می کند، دولت کارگر تصمیم گرفته است که به فرضیه One Nation تسلیم شود. مشکل این است که One Nation از نحوه عملکرد کشور برای ارائه توصیه‌های سیاسی معتبر بی اطلاع است. خود حزب در واقع نمی‌خواهد مسئولیت حکومت را به عهده بگیرد، اما می‌خواهد یک نیروی تحریک‌کننده دائمی باشد، نارضایتی‌ها را تشدید کند و از این امر برای تسلیم کردن سایر احزاب به اراده‌شان استفاده کند.

با این حال، وقتی دولت به چنین حزبی اجازه می دهد تا قواعد بازی را تعیین کند، آنها خودشان از مسئولیت های عملی حکومت جدا می شوند.