استرالیا پیشنهاد برای کرسی شورای امنیت سازمان ملل را آغاز کرد

هفته گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل، آنتونی آلبانیز، نخست وزیر استرالیا رسما کمپین استرالیا را برای کرسی غیردائمی شورای امنیت 2029-2030 آغاز کرد. استرالیا آخرین بار در سال‌های 2013-2014 یکی از کرسی‌های غیردائم را در اختیار داشت، دوره‌ای از ژئوپلیتیک که اکنون به نظر می‌رسد یک دوره کامل دورتر است، نه فقط بیش از یک دهه. با توجه به اینکه اکنون وارد دوره جدیدی از روابط بین‌الملل شده‌ایم که بسیار نامطمئن‌تر است، کانبرا تصمیم گرفته است که برای کمک به شکل‌دهی محیط جهانی، یک صندلی پشت میز داشته باشد.

آلبانیز در ارائه پیشنهاد خود استدلال کرد که درگیری های خارجی - و درگیری های احتمالی - به طور فزاینده ای بر امنیت، اقتصاد و شیوه زندگی استرالیا تأثیر می گذارد. یک کرسی در شورای امنیت به استرالیا نقش مستقیمی در مذاکره قطعنامه ها، پاسخ به بحران های بین المللی و شکل دادن به رویکرد سازمان ملل در قبال چالش های امنیتی نوظهور می دهد. همچنین فرصتی برای تقویت روابط دیپلماتیک استرالیا در داخل و خارج از اقیانوس هند و اقیانوس آرام فراهم می کند.

محور اصلی کارزار استرالیا تعهد این کشور به نظم بین المللی است که به جای اعمال قدرت به تنهایی، توسط قوانین اداره می شود. استرالیا به عنوان یک قدرت متوسط، علاقه زیادی به حفاظت از حاکمیت کشورهای کوچکتر و اطمینان از حل و فصل اختلافات بین المللی از طریق دیپلماسی به جای اجبار دارد. این اصول پس از تهاجم روسیه به اوکراین و بی توجهی چین به UNCLOS در دریای چین جنوبی آشکار شده است.

استرالیا می خواهد از کرسی شورای امنیت برای حمایت از قوانین بین المللی، جلوگیری از درگیری و تقویت نهادهایی استفاده کند که به کشورها اجازه می دهد آینده خود را بدون تسلط قدرت های بزرگتر تعیین کنند. این جهان بینی ممکن است عجیب به نظر برسد. واضح است که سه عضو از پنج عضو دائم شورای امنیت - روسیه، چین و ایالات متحده - در حال حاضر علاقه ای به رعایت قوانین بین المللی ندارند. انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در آوریل 2027 ممکن است یک رهبر جدید ایجاد کند که به همین ترتیب به قدرت محدود کننده قوانین بین المللی مشکوک است.

آرمان هایی که استرالیا به دنبال حمایت از آنهاست ممکن است در میان قدرتمندترین اعضای شورای امنیت حمایت کمی پیدا کند. آیا این اقدام استرالیا را برای کرسی شورای امنیت بیهوده می کند؟ مطمئنا آن چیزی که استرالیا دوست دارد به آن دست یابد را دشوارتر می کند. اما اکنون به جای یک ایده آلیسم یا نوستالژی برای دوره قبلی ژئوپلیتیک، عملگرایی خاصی در کانبرا وجود دارد.

این کشور تا جایی که می تواند با محیط جهانی کار خواهد کرد زیرا به نفع منافع استرالیا است. عملی ترین پاسخ به این دوره جدید این است که به سادگی در اتاق هایی باشید که تغییرات در آن رخ می دهد. استرالیا می خواهد در نحوه واکنش جهان به تهدیدات نوظهور که فراتر از درگیری نظامی سنتی است، تأثیرگذار باشد. امنیت سایبری، هوش مصنوعی و فناوری‌های دیجیتال به سرعت در حال توسعه، آسیب‌پذیری‌های جدیدی ایجاد می‌کنند که نیازمند پاسخ‌های جهانی است. بسیاری از سازمان ملل

موسسات برای رسیدگی به چنین چالش‌هایی طراحی نشده‌اند، و استرالیا نقشی را در کمک به شکل‌گیری چگونگی تکامل این موسسات می‌بیند. علاوه بر این، جاه طلبی استرالیا نیز این است که صدایی برای کشورهای جزیره اقیانوس آرام باشد. یک کرسی در شورای امنیت بستر دیگری را فراهم می کند که از طریق آن نگرانی های مشترک کشورهای مجمع جزایر اقیانوس آرام، به ویژه رابطه بین تغییرات آب و هوا و امنیت بین المللی را پیش ببرند.

استرالیا قبلا امنیت اقیانوس ها و اقلیم را به عنوان اولویت های دوره آینده خود شناسایی کرده است، و اذعان دارد که افزایش سطح آب دریاها، تخریب محیط زیست و ناامنی منابع چالش های جدی برای کشورهای منطقه نزدیک خود ایجاد می کند. با این حال، مهمترین دلیل برای به دست آوردن کرسی شورای امنیت، کسب اطلاعات بیشتر درباره نحوه تفکر و چانه زنی اعضای مخل پنج نفر دائمی خواهد بود.

برای کشوری که محیط استراتژیک آن به طور فزاینده ای توسط این اختلالات شکل می گیرد، بهترین مسیر برای ناوبری موفق، دانستن هر چه بیشتر در مورد چگونگی تغییر جهان از طریق منافع، نگرش ها و ایدئولوژی های قدرت های بزرگ است. زمانی که استرالیا آخرین بار بیش از یک دهه پیش در شورای امنیت نشست، نقش آن صرفا کمک به تقویت نظمی بود که از حمایت گسترده و به ویژه حمایت ایالات متحده برخوردار بود. اگر استرالیا در بازگشت به شورا در سال 2029 موفق شود، شرایط بسیار متفاوتی خواهد داشت.

موضع استرالیا در حال حاضر این است که نمی تواند در این دوره از تغییرات عمده ژئوپلیتیکی، نظاره گر باشد. بازگرداندن دنیایی راحت‌تر به استرالیا بعید به نظر می‌رسد، اما اطمینان از اینکه استرالیا می‌تواند تا حدودی تأثیر بگذارد، زیرا قوانین در حال بازنویسی هستند، اکنون حیاتی است.