استعفای باربل بس، دوران سخت سیاست آلمان را روشن می کند

برای لحظه ای کوتاه، احساس همدردی آرام در عرصه سیاسی اغلب نابخشودنی برلین احساس می شود: صبح روز دوشنبه، باربل بس، وزیر کار آلمان و یکی از رهبران سوسیال دموکرات های چپ میانه (SPD) استعفای خود را از تمام پست های دولتی و حزبی اعلام کرد. این سیاستمدار 58 ساله دلیل تصمیم خود را یک تراژدی شخصی ذکر کرد: باس در بیانیه ای نوشت: پس از مرگ دختر ناتنی ام، متوجه شدم که برای رفع غم و اندوه خود به زمان نیاز دارم.

بس همچنین نوشت که انتقادات مداوم از سوی احزاب محافظه کار حاکم، اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) و اتحادیه سوسیال مسیحی (CSU) در تصمیم وی برای کناره گیری نقش داشته است. او در بیانیه خود نوشت که مجبور شده است "به این نتیجه برسد که حملات علنی علیه من، متأسفانه از درون صفوف شریک ائتلافی ما، در این زمان سخت شخصی به شدت ادامه یافت."

وزیر کار اخیرا مسئول اجرای تغییرات پیچیده در سیستم بازنشستگی عمومی آلمان - از جمله افزایش سن بازنشستگی - بود و برخی از سیاستمداران محافظه‌کار از او خواسته بودند که پروژه را بیش از این به تعویق نیندازند.

بر اساس گزارشی در روزنامه Süddeutsche Zeitung، به نظر می‌رسد که یک نکته به‌ویژه برای او سنگینی کرده است: در طی یک جلسه توجیهی غیرقابل ضبط با روزنامه‌نگاران، فریدریش مرز، صدراعظم CDU، ظاهرا از سرعت تلاش‌های او انتقاد کرد، علی‌رغم اینکه می‌دانست که او در حال انجام یک تراژدی شخصی است.

آیا بس آنقدر تحت تأثیر فشارهای شخصی و سیاسی قرار گرفت که ترجیح داد به جای ادامه دادن به آنها کناره گیری کند؟

میرکو لیفکه، محقق مؤسسه مطالعات رسانه و ارتباطات در گروه علوم سیاسی و اجتماعی در دانشگاه فرای برلین، به دویچه وله گفت که بی عدالتی و سختگیری همیشه بخشی از سیاست بوده است. با این حال، او افزود: "آنچه من فکر می کنم جدید است، پتانسیل تشدید و سرعتی است که رسانه های اجتماعی به بحث عمومی آورده اند. همراه با آن، انگیزه ای برای بازیگران فردی برای اتخاذ مواضع رادیکال تر است."

احساسات و سرعت نیروی محرکه هستند، در حالی که رسانه های اجتماعی هر دو را تقویت می کنند. پیامد دیگر این است که به سختی فضایی باقی مانده است که سیاستمداران بتوانند با اطمینان صحبت کنند. گفته می‌شود که مرز در جریان یک جلسه توجیهی که محتوای آن برای انتشار در نظر گرفته نشده بود، اظهارات انتقادی از بس کرد.

بنا بر گزارش ها، وی خاطرنشان کرد که باس به سختی در انظار عمومی قابل مشاهده است و از ارائه پیشنهادهای خود ناکام بوده است، اگرچه صدراعظم از شرایط شخصی رهبر SPD آگاه بوده است.

سخنگوی Merz از تایید یا رد این حساب خودداری کرد، اما در آن زمان این اظهارات مدت ها بود که وارد حوزه عمومی شده بود. همانطور که لایفک می گوید: "این به طور موثر به یک مدل تجاری تبدیل شده است که اطلاعاتی را که قرار است محرمانه باقی بماند و در نتیجه جلب توجه کند."

فلیکس بانازاک، یکی از رهبران حزب چپ میانه سبز آلمان، اهل همان شهر باس، دویسبورگ، در ایالت نوردراین-وستفالن است و سال هاست که رهبر سابق SPD را می شناسد.

او به دویچه وله گفت: «سختی و بی رحمی چیز جدیدی در سیاست نیست. اما اگر نمی‌خواهیم مردم را خسته کنیم، هنوز باید راه دیگری برای انجام کارها پیدا کنیم.»

بانازاک همچنین همکارانش در SPD را مسئول می‌داند: «این واقعیت که بربل بس با درک بسیار کمی از وضعیت شخصی خود از درون صفوف شریک ائتلاف مواجه شد و ظاهرا هیچ‌کس در SPD حاضر نبود پا پیش بگذارد، از او دفاع کند و او را از خط آتش خارج کند، به سادگی نشانه خوبی نیست.»

بانازک افزود: «این ساده لوحانه است که وانمود کنیم که حملات به یک مرد به روشی مشابه رخ داده است.

لایفک موافق است: «زنان سیاستمدار در معرض درجه فوق‌العاده‌ای از زن‌ستیزانه و آزار جنسی قرار می‌گیرند و با سطحی از قرار گرفتن در معرض عموم مواجه می‌شوند که کاملا جدید است.»

بحث در مورد نحوه برخورد با بس و اندوه او به زودی برخی از ویژگی های حملاتی را که قبل از استعفای او انجام شده بود به خود گرفت. مانوئلا شوسیگ، نخست‌وزیر حزب سوسیال دموکرات در شمال شرقی ایالت مکلنبورگ-وسترن پومرانیا، حملات CDU/CSU را "غیر انسانی" توصیف کرد و انتقاد شدید بسیاری از سیاستمداران محافظه‌کار را برانگیخت. مرز در عین حال علنا از استعفای بس ابراز تاسف کرد و برای او آرزوی موفقیت کرد.

از نظر لیفکه، این فقط جنبه دیگری از احساسی شدن فزاینده سیاست است. او استدلال می‌کند که وقتی یک سیاستمدار تصمیم به کناره‌گیری می‌گیرد، ابراز نگرانی عمومی اغلب بسیار شدیدتر از گذشته است و از همه طرف می‌آید: «این یک نمای نگرانی است. "یک چیزی تشریفاتی و تقریبا انعکاسی در مورد آن وجود دارد. مردم این گونه واکنش نشان می دهند زیرا آنها روند اصلی دیگری را دنبال می کنند: عاطفه سازی."

حملات به بس تنها نمونه ای از لحن تند فزاینده بحث های سیاسی است. توبیخ های رسمی در بوندستاگ به ویژه از زمانی که حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان (AfD) در سال 2017 وارد پارلمان شد، به شدت افزایش یافته است. استعفاهای پرمخاطب نیز به تیتر اخبار تبدیل شده است، از جمله استعفای کوین کونرت، دبیرکل سابق SPD.

کونرت در سال 2024 به دلایل سلامتی از سمت خود کناره گیری کرد. با این حال، در آوریل 2025، او به روزنامه Die Zeit گفت که دائما از جانب افراط‌گرایان راست افراطی احساس خطر کرده است. او گفت که بحث‌های سیاسی نشان‌دهنده «عدم احترام فزاینده به دیدگاه‌های کسانی است که متفاوت فکر می‌کنند».

لایفکه اشاره می کند که سیاستمداران زمانی موفق به حفظ دو شیوه ارتباط متمایز شدند: یکی عمومی و دیگری خصوصی. "وقتی به نسل های قبلی سیاستمداران فکر می کنید، چیزی که به ذهن می رسد فاصله ای است که آنها حفظ کرده اند، فقدان نسبی نمایش عاطفی. برای مثال هلموت اشمیت را در نظر بگیرید. او آشکارا از چیزهایی که بر سر او فرو ریخته بود غصه نمی خورد. حداقل، آن را علنی نشان نداد." هلموت اشمیت، از SPD، از سال 1974 تا 1982 صدراعظم بود.

لیفکه استدلال می‌کند: «امروزه، سیاستمدارانی مانند بربل بس از ترسیم داستان‌های زندگی خودشان سود می‌برند، وقتی می‌گویند: «من از یک پس‌زمینه‌ی طبقه‌ی کارگر آمده‌ام و راهم را بالا بردم». این می تواند به نفع آنها باشد، اما همچنین باعث می شود که آنها به عنوان افراد بسیار بیشتر دیده شوند و بسیار آسیب پذیرتر شوند."

بس که از سال 2021 تا 2025 رئیس مجلس بوندستاگ بود، قصد دارد کرسی پارلمانی خود را حفظ کند. احتمالا اکنون زندگی برای او آرام‌تر می‌شود، در حالی که دیگران در کانون توجه قرار می‌گیرند، هم در ملاء عام و هم شاید در خلوت.