استعمار آلمان در دستور کار در بحث بوندستاگ درباره نسل کشی نامیبیا

گائوب دانیل تیموتئوس فردریک این هفته در ردیف اول گالری بازدیدکنندگان در بوندستاگ نشسته بود. او با کت و شلوار و کلاه، تمام مسیر را از نامیبیا طی کرده بود تا این مناظره پارلمانی را ببیند. برای تقریبا 120 سال، خانواده او منتظر بازگرداندن بقایای انسانی جد خود، کورنلیوس فردریک (گاهی اوقات فردریکز) بودند که مقاومت ناما را علیه حکومت استعماری آلمان رهبری کرده بود و در جزیره کوسه در اولین اردوگاه کار اجباری آلمان درگذشت.

فردریک به نام پدربزرگش و به عنوان عضوی از انجمن رهبران سنتی ناما (NTLA) آنجا بود تا از آلمان "عذرخواهی بی قید و شرط" بخواهد.

در کنار او، با دستکش‌های یونیفرم و سفید، با یک شیر حکاکی شده روی دسته عصای او، رئیس اداره سنتی Ovaherero، رئیس پارامونت Mutjinde Katjiua، نشسته بود. رئیس مجلس شورای اسلامی در سخنرانی قبل از مناظره بوندستاگ گفت: "ما از بوندستاگ می خواهیم که نسل کشی های مرتکب شده علیه مردم اوواهررو و ناما را به صراحت به رسمیت بشناسد."

بسیاری از مردم تعجب می کنند که چرا پارلمان آلمان تاکنون این کار را انجام نداده است - و چرا دولت هنوز عذرخواهی رسمی نکرده است. یک پیش نویس اعلامیه مشترک با نامیبیا وجود دارد که در آن دولت آلمان اذعان می کند که "از دیدگاه امروز، [آن را] نسل کشی می نامند." اما توافقنامه آشتی آلمان و نامیبیا وجود ندارد. شواهد بسیار زیاد است: از سال 1904 تا 1908، امپراتوری آلمان جنگی برای نابودی مردم بومی جنوب غربی آفریقا، از جمله Ovaherero (همچنین به عنوان Herero)، Nama، Damara و San به راه انداخت.

دست کم 100000 نفر کشته شدند و همین تعداد نیز آواره شدند. بسیاری مورد کار اجباری و تن فروشی اجباری قرار گرفتند. تصرفات و مصادره زمین های انجام شده در آن زمان همچنان بر فرزندان آنها تأثیر می گذارد.

یورگن زیمرر، استاد تاریخ در دانشگاه هامبورگ که تحقیقاتش بر آفریقا متمرکز است، گفت که بوندستاگ و دولت اراده ای برای مقابله با این دوران در تاریخ آلمان نداشتند. قطعنامه‌های بوندستاگ درباره نسل‌کشی ارامنه، یکی در مورد هولودومور [در اوکراین]، و دیگری درباره نسل‌کشی علیه ایزدی‌ها [توسط «دولت اسلامی» در عراق] وجود دارد. اما هیچ‌گونه نسل‌کشی علیه هررو و ناما توسط بوندستاگ آلمان به رسمیت شناخته نشده است.» زیمرر به دویچه وله گفت: اگر اراده سیاسی برای انجام این کار وجود داشت، می توانست خیلی سریع اتفاق بیفتد.

حزب چپ سوسیالیست با تهیه پیش نویس قطعنامه ای مبنی بر شناسایی کامل و جبران خسارت با همکاری نمایندگان فرزندان، بحث را در مجلس برانگیخت. هدف: «عدالت ترمیمی». رئیس پارامونت کاتجیوا توافق موجود بین دولت های نامیبیا و آلمان را رد کرده است. او گفت: «کمک های توسعه نمی تواند جایگزین غرامت های جامع شود.

اما وزارت امور خارجه همچنین هشدار داد: "ادعای حقوقی غرامت نمی تواند ناشی از به رسمیت شناختن نسل کشی باشد. نامیبیا و آلمان با این مذاکرات - که در سراسر جهان منحصر به فرد هستند - زمینه جدیدی را ایجاد کرده اند و پیشگام در رویارویی با گذشته استعماری خود هستند."

آندریاس مهلر، دانشمند علوم سیاسی، مدیر مؤسسه آنتون برگستراسر، آن را متفاوت می بیند. او می گوید که طرح دولت شبیه «دیپلماسی دسته چک» است.

به گفته زیمرر، یک محاسبات مالی نیز برای معنای پرداخت غرامت وجود دارد: «اگر ما تعهدی برای ارائه غرامت به خانواده‌های کشته‌شدگان - با توجه به میلیون‌ها قربانی جنگ جهانی دوم، قربانیان آلمانی‌ها - به رسمیت بشناسیم، ما را خراب می‌کرد.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

در توافقنامه ائتلافی دولت کنونی آلمان، بین حزب محافظه کار دموکرات مسیحی (CDU) / اتحادیه سوسیال مسیحی (CSU) و حزب چپ میانه سوسیال دموکرات (SPD)، چهار خط در 144 صفحه وجود دارد که میزان تعهد دولت به آشتی با نامیبیا را خلاصه می کند.

در این متن آمده است: «ما تلاش های خود را برای کنار آمدن با استعمار تشدید خواهیم کرد. "این شامل تحقیقات فراملی در مورد آثار باستانی و استرداد اموال فرهنگی در گفتگو با کشورهای مبدأ می شود. توجه ویژه به ایجاد یک مکان یادبود با وقار و بازگرداندن بقایای انسانی خواهد شد."

اما الکساندر استروه-استکلبرگ، دانشمند علوم سیاسی از دانشگاه بایروث، می گوید که در مقایسه با تلاش های دولت چپ میانه قبلی آلمان برای مقابله با استعمار، "مسئله قابل مشاهده نیست."

زیمرر تندتر است: "من دیگر حتی آن را بن بست نمی نامم. من معتقدم که این دولت در حال عقب نشینی از پیشرفت هایی است که در زمینه افزایش آگاهی از بی عدالتی های استعماری حاصل شده است."

تا آنجا که به نوادگان Ovaherero مربوط می شود، کارهای زیادی باید انجام شود: گمان می رود ده ها هزار بقایای انسانی هنوز در آلمان باشند. نوادگان مستقیم قربانیان - مانند Gaob D. Timotheus Frederick - نسل‌ها برای التیام این زخم‌ها مبارزه کرده‌اند.

در ماه مارس، دولت یک شورای هماهنگی به ریاست وزارت امور خارجه ایجاد کرد که اعلام کرد که دولت نمی‌خواهد به کشورها و جوامع مبدأ دیکته کند که کدام آثار فرهنگی و بقایای انسانی را باید بازپس گیرند، چه اولویت‌هایی را باید تعیین کنند، یا چگونه باید به بازپرداخت‌ها رسیدگی شود.

سراپ گولر، مقام وزارت خارجه، رئیس این شورای هماهنگی، از اقدامات دولت تا کنون دفاع می کند. او با بیان سفرهای رسمی خود - او قبلا به توگو رفته است، و هفته آینده قصد دارد به رواندا و بوروندی سفر کند - ادعا کرد: "هر جا که می روم، به خاطر رویکرد صادقانه و قابل اعتماد ما به گذشته - و همچنین تعهد مصمم ما به آینده ای سرشار از آزادی، امنیت و رفاه، تقدیر می کنم."

زیمرر استدلال می‌کند که آلمان «به عنوان کشوری که نگاهی انتقادی به تاریخ خود دارد و از اشتباهاتش درس می‌گیرد، شهرت پیدا کرده است» که به گفته او، «سرمایه فرهنگی عظیم» را در صحنه جهانی نشان می‌دهد. اما او نگران است که این سرمایه در حال حاضر در حال هدر رفتن است.

به نظر می رسد که استعمار در سیاست یادبود دولت گنجانده نشده است. حتی در پیشنهاد اخیر وزیر دولت فرهنگ ولفرام وایمر برای ایجاد یک مکان یادبود با وقار در برمن، زیمرر تلاشی را برای "به حاشیه راندن جنایات استعماری آلمان" تشخیص می دهد. او خاطرنشان می کند که گروه های قربانی شامل نشده اند و پایتخت های استعماری امپراتوری آلمان - برلین و هامبورگ - نیز باید به مکان های یادبود تبدیل شوند.

نود و پنج درصد از سربازان استعماری از باکنهافن هامبورگ به راه افتادند، از جمله فرمانده لوتار فون تروتا، که دستور نابودی Ovaherero و Nama را صادر کرد. به گفته زیمرر، این واقعیت که یک خانه اپرای جدید - به جای یک مکان یادبود - در باکنهافن ساخته می شود، یک مورد خیره کننده از "هنر شستن تاریخ" است. مهلر همچنین امیدوار است که بحث سازنده ای در مورد مکان های یادبود همچنان برگزار شود و به طور کلی، "مکان های بسیار بیشتری با تاریخ استعماری کنار بیایند."

در همین حال، Gaob D. Timotheus Frederick همچنان خواستار تلاش جمعی برای کنار آمدن با گذشته است: "اجازه دهید به جوامع آسیب دیده ای که توسط ما نمایندگی می شوند فرصت دهیم تا روی میز بنشینند تا بقیه راه را با آنها گفتگو کنند."

این مقاله از آلمانی ترجمه شده است.