استفاده اجباری از رسانه های اجتماعی با تمایل به نزدیکی اما ترس از اتکا به دیگران مرتبط است

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بر اساس مطالعه‌ای که در 21 اکتبر 2026 در مجله PLOS One توسط کریس بیورنسن و آلن هاربا از دانشگاه لانگ‌وود در ایالات متحده منتشر شد، استفاده اجباری از رسانه‌های اجتماعی ممکن است با میل شدید برای اطمینان خاطر در میان افرادی که می‌ترسند به دیگران تکیه کنند و در تعاملات رو در رو شرکت کنند، مرتبط باشد.

تمایل ذاتی به ایجاد و حفظ پیوندهای عاطفی صمیمانه در طول زندگی جزء اساسی طبیعت انسان است. سبک های دلبستگی شامل انواع ایمن، مضطرب، اجتنابی و ترسناک است. دلبستگی ایمن با درجه بالایی از اعتماد در روابط نزدیک همراه است، در حالی که دلبستگی مضطرب با میل شدید به نزدیکی اما نگرانی شدید در مورد در دسترس بودن افراد مهم مشخص می شود.

از سوی دیگر، دلبستگی اجتنابی با ترجیح فاصله عاطفی مشخص می شود و دلبستگی ترسناک با میل شدید درونی برای نزدیکی رابطه همراه با سطح بالایی از ترس از پیامدهای منفی احتمالی اتکا به دیگران همراه است.

اضطراب دلبستگی و اجتناب ممکن است راهبردهای مختلفی را برای مدیریت ناامنی های خودشیفته ترویج دهد. در حالی که خودشیفتگی بزرگ اغلب با دلبستگی اجتنابی همراه است، خودشیفتگی آسیب پذیر بیشتر با دلبستگی مضطرب مرتبط است.

خودشیفتگی بزرگ با برونگرایی بالا و نیاز شدید به تحسین همراه با فقدان همدلی مشخص می شود. خودشیفتگی آسیب پذیر نیز با نیاز بالا به تحسین مشخص می شود، اما این با تمایل به خجالتی بودن، احساس شرم غالب در مورد نیاز شدید به دیگران و حساسیت مفرط به انتقاد خیالی همراه است.

در مطالعه جدید، بیورنسن و هاربو رابطه بین سبک‌های دلبستگی، خودشیفتگی و استفاده مشکل‌ساز از رسانه‌های اجتماعی را مورد بررسی قرار دادند – استفاده تکانشی و اجباری که برای بالا بردن خلق و خوی فرد، علی‌رغم پیامدهای منفی طراحی شده است. 555 شرکت‌کننده بزرگسال که از رسانه‌های اجتماعی و اپلیکیشن‌های جمع‌سپاری انتخاب شده بودند، یک پرسشنامه آنلاین 76 موردی را تکمیل کردند.

نتایج نشان داد که سطوح گزارش‌شده استفاده مشکل‌ساز از رسانه‌های اجتماعی در میان افراد دارای سبک دلبستگی ایمن کمترین بود، با افزایش سطوح گزارش شده توسط افراد دارای سبک‌های دلبستگی اجتنابی، مضطرب و ترسناک.

خودشیفتگی آسیب‌پذیر همچنین با سطح بالاتری از استفاده مشکل‌ساز از رسانه‌های اجتماعی همراه بود، به طور بالقوه برای جلب توجه رابطه‌ای که دستیابی به آن در زندگی واقعی دشوار است. در مقابل، خودشیفتگی بزرگ به طور قابل توجهی با استفاده مشکل ساز از رسانه های اجتماعی مرتبط نبود.

به گفته محققان، محدودیت های مطالعه شامل فقدان شواهد برای روابط علی بین متغیرها است. علاوه بر این، نمونه به شرکت‌کنندگان آمریکایی محدود شد، بنابراین نتایج ممکن است در بین جمعیت‌ها تعمیم پیدا نکند.

با این حال، مطالعه جدید بر اساس تحقیقات گذشته با بررسی نقش‌های بالقوه خودشیفتگی آسیب‌پذیر و دلبستگی ترسناک به‌عنوان همبستگی‌های استفاده مشکل‌ساز از رسانه‌های اجتماعی است. این نتایج که برای محققان، پزشکان و برنامه‌های پیشگیری کاربرد عملی دارد، نشان می‌دهد که افرادی که هم اضطراب دلبستگی و هم اجتناب از دلبستگی را نشان می‌دهند، ممکن است سعی کنند نیازهای رابطه را از طریق این رفتار ناسازگار برآورده کنند.

نویسندگان می‌افزایند: «ما دریافتیم بزرگسالانی که یا به روابط بین فردی خود اعتماد دارند یا از دیگران دورتر هستند، تمایلی به استفاده مشکل‌ساز از رسانه‌های اجتماعی (استفاده اجباری، تکانشی، مخرب از رسانه‌های اجتماعی) ندارند.

با این حال، بزرگسالانی که بیشتر در مورد روابط بین فردی خود مضطرب یا ترس دارند، تمایل دارند سطوح بالاتری از خودشیفتگی پنهان یا آسیب پذیر و همچنین سطوح بالاتری از استفاده مشکل ساز از رسانه های اجتماعی داشته باشند.

دلبستگی، خودشیفتگی بزرگ و آسیب پذیر، شایستگی بین فردی، و استفاده مشکل ساز از رسانه های اجتماعی: تحلیل نمایه پنهان، PLOS One (2026). DOI: 10.1371/journal.pone.0359569

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →