استفاده از زمین و شدت مدیریت بر مناسب بودن زیستگاه ها برای حیات وحش در اروپا تأثیر می گذارد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بر اساس تحقیقات جدید در مورد گونه‌ها در سراسر اروپا، گونه‌های مهره‌دار معمولی و گسترده‌ای مانند روباه، ممکن است در شهرها و شهرها زیستگاه مناسب‌تری نسبت به مناظر وسیع‌تر پیدا کنند، در حالی که گونه‌های کمیاب‌تر - که در مناطق کوچک‌تر زندگی می‌کنند - به نظر می‌رسد که زیستگاه‌های مختلفی را دوست دارند.

این مطالعه که توسط دانشگاه ساری، موسسه تحلیل سیستم های کاربردی (IIASA) در اتریش و موزه تاریخ طبیعی انجام شد، مناسب بودن زیستگاه را برای 229 گونه مهره داران زراعی و جنگلی در سراسر اروپا مدلسازی کرد. محققان دریافتند که یک قطعه زمین برای چه استفاده می‌شود و به چه شدتی آن زمین کشاورزی یا مدیریت می‌شود، هر دو برای حیات وحش مهم هستند - اما با تفاوت‌های مهم بین گونه‌ها.

گونه هایی که قبلا مردم را تحمل می کنند، از جمله بسیاری از پرندگان و پستانداران گسترده، به نظر می رسد که در مقایسه با گونه های کمیاب تر و تخصصی تر، که می توانند با تغییر مناظر از بین بروند، به طور نامتناسبی از تشدید استفاده از زمین سود می برند.

محققان از مدل‌های توزیع گونه‌ها - تکنیکی که معمولا برای داده‌های اقلیمی استفاده می‌شود - برای آزمایش اینکه چگونه استفاده از زمین و شدت کاربری زمین بر احتمال وقوع یک گونه در سراسر محدوده اروپایی آن تأثیر می‌گذارد، استفاده کردند. مطالعات در مقیاس بزرگ از این نوع معمولا تأثیرات تغییرات آب و هوایی بر تنوع زیستی را آزمایش می کنند، بنابراین محققان روش جدیدی را برای تمرکز بر تأثیرات استفاده از زمین ایجاد کردند.

شدت کاربری زمین به طور گسترده نشان دهنده میزان مدیریت سنگین زمین است - برای مثال، زمین های زراعی با شدت بالا، شامل ماشین آلات، کود و آفت کش بیشتری نسبت به زمین های زراعی با شدت کم است، در حالی که جنگلداری با شدت بالا به معنای چرخه برداشت سریع تر و کاشت درخت یکنواخت تر است. این مدل ها 123 پرنده، 86 پستاندار و 20 خزنده و دوزیستان را پوشش دادند.

به طور کلی، نوع کاربری زمین معمولا تأثیر بیشتری بر تناسب زیستگاه نسبت به شدت مدیریت آن زمین داشت. با این حال، برای گونه‌های زراعی، زمین‌های زراعی کم‌شدت و علفزار تا حدودی مناسب‌تر از معادل‌های با شدت بالا هستند. برای گونه‌های جنگلی، شدت استفاده از زمین بیشترین تأثیر را بر تناسب زیستگاه برای گونه‌های گسترده داشت، که تمایل داشتند از تشدید سود ببرند.

در مقابل، زمین شهری برجسته بود - مناسب ترین زیستگاه برای بسیاری از گونه ها بود.

پروفسور زوئی ام. هریس، مدیر مرکز محیط زیست و پایداری در دانشگاه ساری، گفت: «نتایج ما نشان می‌دهد که گونه‌هایی که قبلا شهرهای ما را به اشتراک می‌گذاشتند - به نظر می‌رسد که مناطق شهری مناسب‌تر از گونه‌های کمیاب‌تر و تخصصی‌تر با دامنه‌های کوچک‌تر هستند.

«این بدان معنا نیست که ساخت و ساز در حومه شهر برای حیات وحش خوب است. این بدان معناست که گونه‌هایی که ما باید بیشتر نگران آن باشیم، گونه‌های کمیاب‌تر و تخصصی‌تر هستند که به چیزی کاملا متفاوت از منظره اطراف خود نیاز دارند."

سوفی تاج، که این تحقیق را در طول دوره دکترای خود در دانشگاه سوری در IIASA رهبری کرد، گفت: "ما امیدواریم که این امر بتواند به حفاظت از تنوع زیستی اتحادیه اروپا کمک کند، به ویژه به دستیابی به اهداف مقررات احیای طبیعت برای حفاظت از زمین های کشاورزی و پرندگان جنگلی کمک کند.

به عنوان مثال، یافته‌های ما به شواهدی اضافه می‌کند که کاهش شدت مدیریت زمین‌های زراعی و علفزار، یا احیای آب و زیستگاه‌های تالاب بیشتر، به‌ویژه برای پرندگان مزرعه مفید است. کاهش شدت جنگل‌داری می‌تواند به گونه‌های خاص، به ویژه متخصصان جنگل‌های نادرتر، کمک کند.»

سوفی جین تاج و همکاران، اثرات کاربری منطقه‌ای و شدت کاربری زمین بر تنوع زیستی مهره‌داران در سراسر اروپا با استفاده از مدل‌های توزیع گونه‌ها، بوم‌شناسی منظر (2026) شناسایی شد. DOI: 10.1007/s10980-026-02379-y

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →