استفاده بهینه از زندگی شهری برای افراد مسن: 3 اسطوره تحرک ناشناخته

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Andrew Zinin

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

پیری اغلب با اتکا به دیگران، از دست دادن استقلال و بی تحرکی همراه است. اما این مفاهیم ساده‌گرایانه تنوع تجربیات افراد را با افزایش سن می‌پوشاند و همچنین می‌تواند به سیاست‌ها و مداخلات نامناسب منجر شود - یا حتی به اشکال صریح سن‌گرایی.

به عنوان یک مدرس برنامه ریزی شهری در دانشگاه مونترال École d'urbanisme et d'architecture de paysage (مدرسه برنامه ریزی شهری و معماری منظر)، معتقدم مهم است که اسطوره های مربوط به افراد مسن در شهر را به چالش بکشیم.

تحقیقات در برنامه ریزی شهری و مطالعات شهری نشان می دهد که تحرک با کهولت سن متوقف نمی شود. در عوض، دگرگون شده است، سازگار است و می‌تواند خلاقیت و انعطاف‌پذیری سفرها و شبکه‌های زندگی مردم را منعکس کند.

این ایده که بازنشستگی نشانه شروع یک زندگی ایستا و کندتر است، گمراه کننده است. توقف کار قطعا می تواند به معنای کناره گیری از زندگی اجتماعی، داشتن تعهدات کمتر و تماس اجتماعی کمتر باشد. اما در بسیاری از موارد، بازنشستگی به معنای مشارکت در فعالیت‌هایی است که با دقت بیشتری انتخاب می‌شوند و ارزش عمیق‌تری دارند. بازنشستگی کناره گیری نیست بلکه سازماندهی مجدد اولویت ها و فعالیت ها در راستای علایق و ارتباطات اجتماعی در حال تحول است.

وقتی بازنشستگان از محدودیت‌های حرفه‌ای رها می‌شوند، بسیاری زمان خود را به سمت فعالیت‌های اوقات فراغت، کار داوطلبانه، سفر یا صرفا طیف متنوع‌تری از فعالیت‌های روزانه هدایت می‌کنند. داشتن اوقات فراغت به برخی از بازنشستگان اجازه می دهد تا تحرک خود را افزایش دهند، چه با پیاده روی بیشتر، دوچرخه سواری و بازدید بیشتر از مکان های عمومی.

گردش‌ها ممکن است با افزایش سن و پایان سفرهای کاری کمتر تکرار شوند یا مسافت‌های کوتاه‌تری را طی کنند، اما اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. بنابراین نزدیکی به مغازه‌ها، خدمات مراقبت‌های بهداشتی یا فضاهای سبز برای حفظ یک سبک زندگی فعال نقش اساسی دارد.

به دور از وقفه در تحرک، پیری می تواند آن را تغییر دهد. اگرچه مطالعات به یک روند نزولی کلی در شاخص‌های خاص اشاره می‌کنند، اما عمدتا تغییری در روش‌های سفر افراد نشان می‌دهند.

مردم الگوهای سفر خود را با توجه به سلامتی، ترجیحات و منابع موجود در منطقه تطبیق می دهند. وقتی مناطق از نظر اقتصادی کمتر می‌شوند یا مغازه‌ها از محله‌ها به حاشیه بزرگراه‌ها نقل مکان می‌کنند، افراد مسن باید بیشتر سفر کنند. بنابراین ما شاهد یک انطباق خلاقانه از شیوه های زندگی هستیم تا یک «سکون». تحرک روزانه، چه برای مسافت های کوتاه و چه طولانی، ستونی از استقلال، رفاه و ارتباط اجتماعی باقی می ماند.

این ایده بر اساس یک دیدگاه اغلب ساده‌گرایانه از الگوهای حرکتی افراد مسن است. برای اکثر افراد مسن در جوامع غربی، اتومبیل آنها صرفا یک وسیله حمل و نقل نیست. آنها مظهر هویت، شیوه زندگی و آزادی هستند. برای چندین دهه، زندگی روزمره حول خودرو شکل گرفته و ساختار یافته است.

این اشتباه است که فرض کنیم کنار گذاشتن رانندگی به طور طبیعی مردم را به سمت حمل و نقل عمومی سوق می دهد. در حدود سن 75 تا 80 سالگی، بسیاری از مردم به فکر کاهش یا توقف رانندگی هستند، اغلب به دلیل مشکلات سلامتی، کاهش رفلکس یا فشار از جانب عزیزان.

اما این دقیقا زمانی است که استفاده از حمل و نقل عمومی سخت ترین می شود. پیاده روی تا یک ایستگاه، گاهی اوقات انتظار در شرایط آب و هوایی سخت، سوار شدن به وسایل نقلیه، ناوبری در سیستم های فروش بلیط دیجیتال یا برخورد با اتصالات پیچیده، همگی دشواری هستند. زمانی که پیاده روی دشوارتر می شود، این موانع می توانند استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی را به دردسر تبدیل کنند یا حتی آن را غیرممکن کنند.

در نتیجه، تغییر از خودرو به سایر حالت‌های حمل و نقل به دور از خودکار است. فکر کردن به تحرک برای افراد مسن احتمالا به معنای نگه داشتن ماشین در مرکز معادله است، اما به روشی متفاوت.

گزینه‌ها شامل استفاده از خودرو، استخدام راننده، دریافت حمایت از خانواده و دوستان یا استفاده از سیستم‌های حمل و نقل برحسب تقاضا، تاکسی یا شاتل‌های محلی است. ابزارهایی مانند کارگاه‌ها و دوره‌های آموزشی می‌توانند به آشنایی نسل‌های قدیمی‌تر با حمل‌ونقل عمومی مدرن کمک کنند، به طوری که تغییر از «عصر رانندگی» به «عصر بدون خودرو» نشان‌دهنده گذار آرامی است که به تله بی‌حرکتی یا وابستگی تبدیل نمی‌شود.

اکثر افراد مسن در خانه های معمولی (خانه ها یا آپارتمان ها) در جامعه خود زندگی می کنند، نه در خانه های مراقبت تخصصی یا مناسب. ممکن است مردم تشویق شوند که با افزایش سن به محیط‌های مناسب‌تر نقل مکان کنند، با مسکن در دسترس‌تر، محله‌های مرکزی و نزدیکی بیشتر به خدمات، از جمله ویژگی‌های دیگر.

با این حال، در عمل، اکثر افراد مسن ترجیح می دهند در خانه خود بمانند - طبق نظرسنجی ها بیش از 80 درصد - حتی اگر خانه آنها کاربردی نباشد.

این انتخاب به هیچ وجه غیر منطقی نیست. اقامتگاه‌های فردی مفهوم «خانه» را با خاطرات و حس‌های دلبستگی، امنیت و آشنایی با آنها تجسم می‌دهند. ترک این محیط برای فضایی که ظاهرا مناسب تر است می تواند آسیب زا باشد.

علاوه بر این، تطبیق مسکن و محله‌ها اغلب از منظری محدود مورد بررسی قرار می‌گیرد - دوران سالمندی به عنوان یک حالت بی حرکتی و وابستگی. اما بسیاری از افراد مسن می‌خواهند زندگی کاملی داشته باشند و در فضاهای مورد انگ محصور نشوند.

بنابراین، پیری در خانه اغلب به این معنی است که مردم به جای نقل مکان به مکان دیگری، تحرک را انتخاب می کنند. این شامل استفاده از انعطاف پذیری و نبوغ، انطباق عادات سفر و حفظ کنترل بر سبک زندگی آنها است - چیزی که به عنوان "عادی بودن مسکونی" شناخته می شود.

این لزوما به این معنی نیست که حرکت اتفاق نمی افتد. در مقابل، در سنین 75 تا 80 سالگی، زمانی که تحرک دشوارتر می شود، نقل مکان به خانه جدید می تواند یک استراتژی مقابله ای باشد، به ویژه زمانی که به محل اقامت خصوصی یا اجتماعی که برای افراد مسن تر طراحی شده است، نقل مکان کنید. با این حال، برای امکان انتخاب واقعی، باید مجموعه ای از گزینه های مسکن جذاب، فراگیر و مقرون به صرفه در جوامع محلی وجود داشته باشد.

این سه افسانه یک سوگیری مشترک را برجسته می‌کنند: به جای سفرهای فعال و معنادار، به تحرک افراد مسن‌تر فقط به عنوان مجموعه‌ای از نیازهایی که باید برآورده شوند، نگاه می‌کنند. حرکت فراتر از "نیازهای" اساسی به ما کمک می کند تا روی منابع شخصی، ترجیحات و اهدافی تمرکز کنیم که باعث افزایش سن افراد می شود.

رویکرد ما به سالمندی باید فراتر از دسترسی اولیه باشد، که اغلب فضاها را به دسته های سفت و سخت از نیازها کاهش می دهد. درعوض، محیط‌ها باید کاربرپسندی و عاملیت شخصی را تقویت کنند و به افراد مسن قدرت دهند تا تحرک خود را بر اساس اهداف و ترجیحات خود شکل دهند.

طرح‌هایی مانند «شهرهای ۱۵ دقیقه‌ای» یا محله‌های مناسب برای عابر پیاده نشان می‌دهد که تحرک سالمندان بسیار فراتر از مسکن و حمل‌ونقل است – این موضوع مشارکت اجتماعی، شهروندی و کیفیت زندگی است.

مفاهیم سنتی سالمندی مانند «جلوگیری» باید برای عصر دیجیتال به‌روزرسانی شوند، جایی که فناوری، برنامه‌های حرکتی و هوش مصنوعی نحوه ارتباط افراد مسن را با جوامع خود تغییر می‌دهند.

محاسبه طول عمر طولانی‌تر، اهداف در حال تحول و سبک‌های زندگی متنوع نشان می‌دهد که افراد مسن‌تر مشارکت‌کنندگان فعال زندگی عمومی هستند. حمایت از این طیف از تحرک - از پیری در خانه تا فعال ماندن بالا - برای ایجاد جوامع فراگیر ضروری است.

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.