استفاده مایکل اولری از کلمه «متجاوزان» باید رایان ایر را نگران کند

در نوامبر 2010، ایرلندی تایمز سرمقاله‌ای را با عنوان «برای این بود؟» منتشر کرد. این قطعه دولت آن زمان تحت رهبری فیانا فایل را به خاطر رساندن کشور به لبه ورشکستگی مورد انتقاد قرار داد و عنوان آن اشاره مستقیمی به شعر WB Yeats در سپتامبر 1913 بود - یک گواهی نامه اصلی که در برابر نابودی آرمان گرایی و میهن پرستی در ایرلند پایانی است.

نکته کلیدی در سرمقاله این بود: «ما اکنون حاکمیت خود را به کمیسیون اروپا، بانک مرکزی اروپا و صندوق بین‌المللی پول تسلیم کرده‌ایم».

اعصاب فیانا فایل و رهبر آن زمان، برایان کوئن، مدیر آن زمان را به هم زد. و بر اساس گزارش‌های آخر هفته، هنوز هم بر اساس زندگی‌نامه جدید گری مورفی به نام برایان کوئن: آناتومی یک تاوئیچ، گفته می‌شود که کوئن از پذیرش شرح وقایع به‌عنوان تسلیم خودداری می‌کند.

رئیس سابق دولت در پاسخ گفت: "کاری که ما انجام دادیم این بود که خود را تحت یک دوره انضباط مالی قرار دهیم که رعایت آن به نفع خودمان بود، زیرا ترویکا تنها راه دسترسی به پول مورد نیاز برای حفظ عملکرد کشور بود."

البته کوئن از نظر فنی درست است. تصمیم برای واگذاری نظارت بر سیاست های مالی خود به شخص دیگری، از بسیاری جهات، عمل نهایی حاکمیت است. دولت کوئن انتخاب هایی داشت. مشکل این بود که هیچ کدامشان خوب نبودند.

قابل درک است که کوئن باید برای دفاع از آنچه که از شهرتش باقی مانده است، به چنین تنهایی تکیه کند، اما مشکل واقعی او این است که به نظر می رسد هیچ کس با او موافق نیست و به او اهمیت نمی دهد.

مایکل اولری، مدیر اجرایی بمب‌افکن رایان ایر، در حالی که در استفاده مناسب از کلمه تجاوز به عنف به شدت خلوت می‌کند، با مشکل مشابهی مواجه می‌شود. اولری در جدیدترین اقدام تبلیغاتی خود، رقبای خود را به "تجاوزگران متجاوز" تشبیه کرد و پیش بینی کرد که مسافران آنها به زودی متوجه این موضوع می شوند و به رایان ایر روی می آورند.

او همچنین می‌توانست پیش‌بینی کند که اشاره به تجاوز جنسی در همه زمینه‌ها خوب نخواهد بود. راشل موروگ، مدیر اجرایی مرکز بحران تجاوز جنسی دوبلین، هشدار داد: "بدون شک، سخنان افراد برجسته می تواند به بی اهمیت جلوه دادن و تحمل خشونت جنسی در جامعه ما کمک کند. و برای بسیاری از بازماندگان تجاوز، شنیدن سخنان او عمیقا آزاردهنده و خشمگین خواهد بود."

او به اولری چند آموزش حساسیت ارائه داد. اگر او قبول می‌کرد، موروگ می‌توانست بلیت بفروشد و یک شبه به هدف جمع‌آوری کمک سالانه‌اش برسد. اولری نپذیرفت و با این استدلال که "من قطعا جنایت تجاوز جنسی را آنطور که شما به اشتباه ادعا می کنید بی اهمیت تلقی نکردم."

او افزود که در آن زمان موضع خود را در مورد تجاوز جنسی روشن کرد. او گفت: "از من پرسیده شد که نظر من در مورد تجاوز چیست و پاسخ دادم که این یک جنایت فجیع است." "من نمی توانستم واضح تر باشم.

من کاملا واضح هستم که هیچ سخنان من نمی تواند جنایت شنیع تجاوز جنسی را بی اهمیت جلوه دهد.»

شما هنوز در تعجب هستید که چطور می‌تواند برای اولری اینقدر واضح باشد که در هنگام صحبت با رقبای خود به این جنایت شنیع اشاره‌ای به این جنایت فجیع نکرده است، با این حال برای بقیه ما روشن نیست.

شاید، فقط شاید، بحثی در مورد اهمیت زمینه وجود داشته باشد. این امر در شرایط جوی فعلی کمی نادیده گرفته می شود. مطمئنا فرهنگ لغت من به من می گوید که تعریف گسترده تر از کلمه تجاوز جنسی شامل تصرف، حمل یا نقض چیزی است. اما اگر این استدلال اولری باشد، او در قلمرو کوئن است.

با این حال، این حق او باقی می ماند که استدلال کند که مرجع مضر نبوده است.

در نهایت، این هیئت مدیره رایان ایر است که تصمیم بگیرد آیا چنین اظهاراتی برای مدیر اجرایی یک شرکت هواپیمایی که هزاران زن را استخدام می کند و به تازگی بسته دستمزدی دریافت کرده است که ارزش آن بیش از 150 میلیون یورو است، مناسب است یا خیر.

جالب اینجاست که زنان به خوبی در هیئت مدیره حضور دارند و نیمی از مدیران را تشکیل می دهند. امبر راد، وزیر کشور سابق بریتانیا که بارها علیه خشونت علیه زنان صحبت کرده است، در هیئت مدیره حضور دارد. الیزابت کوستینگر نیز در هیئت مدیره حضور دارد. او عضو سابق پارلمان اروپا و عضو کمیته حقوق زنان و برابری جنسیتی پارلمان اروپا است.

چهار زن دیگر در هیئت مدیره این شرکت هواپیمایی - رویزین برنان، امر دالی، جینانه لاغراری لابی و آن نولان - چهره‌های تجاری معتبری هستند.

حتی اگر تصمیم بگیرند به اولیری پاس بدهند - همانطور که به نظر می رسد - حداقل باید نگران باشند که او اکنون باید آنقدر محکم ضربه بزند تا تبلیغات شوکه کننده ای ایجاد کند که به آن مشهور است. ممکن است شاهد اوج اولری بوده باشیم.