استفان ساندهیم بی تردید یهودی بود، اما آیا او یک "زندگی یهودی" داشت؟

زمانی که دانیل اوکرنت برای اولین بار پیشنهاد نوشتن بیوگرافی استفان ساندهیم را برای مجموعه زندگی یهودیان ییل داد، هشداری برای ناشر خود داشت. اوکرنت به یاد می آورد که لیفا در او می گوید: «اگر علاقه مند هستید، دوست دارم درباره ساندهیم بنویسم، اما باید به شما بگویم که او به هیچ وجه و به هیچ وجه از راه دور، یک یهودی تمرین کننده نبود. نسخه خطی "آنها گفتند، "آیا ما می توانیم کمی بیشتر چیزهای یهودی در آنجا داشته باشیم؟" من می توانم همدردی کنم.

نوشتن در مورد یهودیان مشهور و به شدت جذب شده مانند سوندهیم که به نظر می‌رسد یهودی بودن بخش مهمی از هویت خصوصی آنها یا آنچه آنها را به شهرت رسانده است، دشوار باشد. برای مثال، در نوشتن آگهی ترحیم، خطر «ادعا کردن» یهودی بودن فردی به روشی که ممکن است رد شده باشد، یا مجبور کردن زندگی او به روایتی یهودی به روشی که مصنوعی یا اغراق آمیز به نظر می رسد وجود دارد. نه مذهبی، اما به صراحت یهودی و با این حال، اوکرنت استدلال می‌کند که ساندهیم به‌طور مسلم یهودی بود. «من به آن به‌عنوان شکلی از ییدکیت آمریکایی‌شده نگاه می‌کنم: طبیعت، جهان‌بینی‌اش، حس شوخ طبعی‌اش».

اوکرنت هفته گذشته در مصاحبه ای گفت. اوکرنت، روزنامه‌نگار و سردبیر سابق نیویورک تایمز که کتاب‌های قبلی‌اش شامل تاریخچه‌های ممنوعیت و سیاست مهاجرت ایالات متحده است، «استفان ساندهیم: هنر آسان نیست» را به عنوان یک طرفدار بی‌رحمانه نوشت. او به من گفت: "من می خواستم زندگی را از طریق کار و کار را از طریق زندگی درک کنم."

این کتاب شرح دوستی‌ها، رقابت‌ها و شیاطین شخصی را نشان می‌دهد که نقش بی‌نظیر ساندهیم را در موزیکال آمریکایی نشان می‌دهد، از اشعاری که برای «داستان غربی» و «کولی» نوشت تا آهنگ‌ها و اشعاری که برای نمایش‌های متعارفی مانند «Company»، «A Little NightneyS with George Weind» و «S. و در حالی که سوندهیم، که در سال 2023 در سن 91 سالگی درگذشت، یک عمر آن را انکار کرد، اوکرنت به این نتیجه رسید که زندگی و هنر او "به شدت در هم تنیده شده اند" و نمایش های او اغلب زندگی نامه ای هستند. به استثنای تعداد انگشت شماری موزیکال، "همه چیز"

اوکرنت گفت: «دیگر زندگی، احساسات، پیروزی‌ها، شکست‌هایش را منعکس می‌کند.» این شامل «سوئینی تاد» است، داستان اپرا و غم‌انگیز یک آرایشگر دیوانه که مشتریانش را می‌کشد و از آنها به عنوان پای گوشت سرو می‌کند. وقتی جودی پرینس، همسر همکار دیرینه‌اش، به Sondhendheim داستان زندگی او را گفت. موافقت کرد. "او در آن چه دید؟ اوکرنت گفت انتقام.

ساندهیم درک می کرد که کینه ورزی چیست - به ویژه از منتقدان، و هر کس دیگری که برنامه های او را پیشنهاد می کرد بسیار نخبه گرا، خیلی خونسرد یا (و این باعث شد که او به حدی باشد که ترانه ای در مورد آن نوشت) غیرقابل اهانت است. سوندهایم هویت یهودی خود را «بسیار عمیق» توصیف کرد، اما چیزی که تقریبا هرگز در نمایش‌ها یا موسیقی او ظاهر نمی‌شود، موضوع یا شخصیت یهودی است، حداقل به صراحت.

و هنگامی که آنها ظاهر می شوند - به ویژه به عنوان تهیه کنندگان تئاتر در نمایش هایی مانند "کولی" و "خوشحالانه ما در کنار هم می چرخیم" - آنها منعکس کننده اصلی ترین روشی هستند که خود ساندهیم ادعا می کند یهودی بودنش. هنگامی که ابیگیل پوگربین روزنامه نگار برای کتاب 2005 خود "ستارگان دیوید" از او درباره هویت یهودی خود پرسید، سوندهیم گفت: "این بسیار عمیق است. این واقعیت است که بسیاری از افرادی که من در هنر تحسین می کنم یهودی هستند. و هنر به اندازه من به یک دین نزدیک است." آهنگساز آینده در نیویورک بزرگ شد. پدر و مادرش، هربرت و اتا، معروف به فاکسی، در تجارت خیاطی برجسته بودند.

آنها متعلق به معبد امانو-ال، کنیسه برجسته اجتماعی اصلاحات در سمت شرقی بودند. پس از طلاق آنها در زمانی که سونهایم 10 ساله بود، او به همراه مادرش به یکی از حومه‌های پنسیلوانیا نقل مکان کرد، نه چندان دور از اسکار همرستین، ترانه‌سرا، که پدری جانشین و مربی موسیقی شد. هامرشتاین خودش تنها یک چهارم از اصل و نسب یهودی بود، اما به‌عنوان نت‌های اوکرنت، اکنون به‌عنوان یهودیانی که ما می‌دانیم به خلق موسیقی کمک می‌کنند، گنجانده شده است. ساندهیم تا زمان مرگ مرشدش در سال 1960 از همرستین به دنبال مشاور بود.

زمانی که یک Sondheim نوظهور از پیشنهاد نوشتن اشعار "Gypsy" مخالفت کرد و گفت که می‌خواهد آهنگ بسازد و همچنین شعر بنویسد، هامرشتاین او را متقاعد کرد که این فرصتی غیرقابل از دست دادن است که یاد بگیرد چگونه برای یک ستاره بنویسد - در این مورد، اتل مرمن، افسانه برادوی. قبل از آن، دوره ای در مدرسه نظامی وجود داشت، که اوکرنت می نویسد که او عاشق آن بود، و ریاضیات و موسیقی در کالج WASP-y ویلیامز تحصیل می کرد، جایی که این بچه یهودی از یک انجمن برادری گلوله سیاه شده بود.

سوندهایم که هیچ مدرسه مذهبی یا بار میتزوه نداشت، یک بار از هم اتاقی یهودی خود پرسید: "آیا من حتی یهودی هستم؟" اوکرنت به نقل از استیون سوین موسیقی‌شناس می‌گوید: ساندهیم ممکن است «یهودی برای گویم‌ها» باشد، اما نه برای خودش». داستان.” او علاوه بر پرینس، با جول استاین، جان ویدمن، جیمز لاپین و لری گلبارت نمایش‌هایی خلق کرد. اما به نظر نمی‌رسید که سوندهیم به او نزدیک شود.

با جستجوی داستان‌های یهودی، حتی زمانی که دیگران در حال استخراج آثار تاریخی از گذشته یهودی بودند («کمانچه‌باز روی بام»)، تولد اسرائیل («شیر و عسل») و حتی هولوکاست («کاباره»). اوکرنت می‌گوید: «او هرگز نمی‌گفت: «می‌خواهم نمایشی پیدا کنم که مضمونی یهودی داشته باشد»، بیشتر از این که گفت: «من می‌خواهم نمایشی پیدا کنم که مضمون آن گاوچران باشد». "این روشی است که او در مورد کارش انجام داده است." در عوض، داستان ها معمولا از طریق همکاران به او می رسید.

«سوئینی تاد» و «شور»، یکی از آخرین نمایش های او، از جمله استثناها بودند. دیگران تلاش کرده اند سونهایم را در طیف یهودیت قرار دهند. اوکرنت به دوره ای اشاره می کند که در سال 2022 در خیابان 92 Y، "Sondheim and the Torah" برگزار شد. گابریل هویت، محقق تئاتر، در مقاله‌ای در سال 2022، مضامین یهودی را در بسیاری از نمایش‌های خود می‌بیند: «خط بین انتقام و عدالت» در «سوئینی تاد». "مرزهای جامعه" در "شرکت"؛ «انزوای پیامبر» در دهه 1960 شکست «هر کسی می‌تواند سوت بزند». هویت همچنین اشتیاق ساندهیم برای پرورش استعدادهای جوان را با یک خاخام مقایسه می‌کند.

اوکرنت در مورد آهنگسازان و ترانه سرایان جوانی که سوندهایم مربی آنها بودند، می نویسد، از جمله جاناتان لارسون، آدام گوتل، لین مانوئل میراندا و خالقان «ساوث پارک»، تری پارکر و مت استون، که او در طول کارشان روی «کتاب مورمون» آنها را تشویق کرد. آنقدر غرق در یهودیت بود که نیازی به توجه به آن نداشت. اوکرنت، که در سال 2012 نمایشنامه صحنه ای «یهودیان قدیمی جوک می گویند» را خلق کرد، وقتی یهودی بودن ساندهیم را با شوخی متافیزیکی در مورد یک ماهی مقایسه کردم، خندید.

"آب چطوره؟" ماهی پیر از ماهی جوان می پرسد «آب چیست؟» ماهی جوان می گوید. سونهایم، موافق اوکرنت، ممکن است چنان عمیقا در یک محیط یهودی غوطه ور بوده باشد که به ندرت در مورد آن فکر می کرد، یا به خود زحمت می داد که نظریه ای را که به دقت کار شده است، مانند بسیاری دیگر، در مورد اینکه چرا یهودیان در برادوی پیشرفت کردند، ارائه دهد. اذعان کرد. گاهی اوقات، ساندهیم متوجه آب می‌شد.

اوکرنت به یاد می‌آورد که به «موسیقی کوچک شبانه»، اقتباس موفق او از فیلم «لبخندهای یک شب تابستانی» کارگردان سوئدی اینگمار برگمان، افتخار می‌کرد. ساندهیم به ژول فایفر، نمایشنامه‌نویس یهودی گفت: «اما نمی‌دانم واقعا آن را دوست دارم یا نه. "این خیلی گویش لعنتی است."