استقبال غیرمنتظره: کردهای سوریه به خانه های خود در عفرین بازگشتند

عفرین، سوریه – وقتی دلشاد حمدو وارد خانه ای شد که پدرش 30 سال پیش ساخته بود، جایی برای نشستن نبود. دیوارهای سنگی دست نخورده بودند، اما اتاق ها خالی شده بودند. با این حال، ایستادن در فضای خالی، هنوز احساس آرامش شدیدی در بازگشت به خانه وجود داشت.

حمدو به الجزیره گفت: "من خاطرات زیادی در این خانه با خانواده بزرگم دارم. هیچ چیز شبیه خانه و زمین نیست."

حمدو در اوایل سال 2018 در دوران جوانی از عفرین فرار کرد و در جریان یک حمله نظامی به رهبری ترکیه، موسوم به "عملیات شاخه زیتون"، علیه یگان‌های مدافع خلق (YPG) نیروهای دموکراتیک سوریه که تحت سلطه کردها بودند، گریخت.

در هرج و مرج متعاقب آن، ده ها هزار کرد سوری آواره شدند. املاک خالی در سرتاسر عفرین به زودی توسط سایر آوارگان سوری اشغال شد که بیشتر آنها عرب هایی بودند که از بمباران شدید دولت سوریه به مناطق مخالف در حمص و دمشق فرار می کردند.

برای حمدوس، تبعید به معنای حرکت به سمت شرق بود - از حلب به رقه سوریه و در نهایت به اردوگاه آوارگان در قامشلی.

حمدو به یاد می آورد: «شنیدیم افرادی هستند که به عفرین بازگشته اند و ثبت نام برای بازگشت وجود دارد. ما به آنها گفتیم که می خواهیم به سرزمین خود بازگردیم. ما نمی توانیم اینجا زندگی کنیم. زیرا یک فرد فقط می تواند در خانه و زمین خود استراحت کند و ما در خارج از سرزمین خود بسیار رنج بردیم.

پس از فروپاشی رژیم بشار اسد در دسامبر 2024، دولت انتقالی تازه تاسیس سوریه اعلام کرد که بازگشت امن افرادی را که در سال 2018 از عفرین گریخته بودند را تسهیل می کند.

نیروهای امنیتی داخلی در ماه های آوریل و مه به بازگشت صدها خانواده کرد سوری از حسکه به عفرین کمک کردند.

پدر حمدو پیش از این سفر کرد تا ملک آنها را بررسی کند، اما یک خانواده آواره از حمص را پیدا کرد که در آن زندگی می کردند. به جای رویارویی، برخورد دو خانواده آواره به یک مذاکره آرام ختم شد.

او گفت: "افرادی که در خانه ما زندگی می‌کردند چند ماه مهلت خواستند تا آنها رفتند. بعد از چندین ماه 300 دلار آمریکا به آنها پرداخت کردیم تا خانه را ترک کنند، پول سفر کنند تا بتوانند به حمص برگردند و ما خانه خود را گرفتیم."

پس از آزادسازی سوریه، ما می خواستیم به سرزمین خود بازگردیم. ما هیچ تفاوتی بین اعراب و کردها نمی بینیم و همه ما یک ملت هستیم و ما فقط صلح و امنیت می خواهیم.

دولت انتقالی دمشق به شدت از بازگشت خانواده هایی مانند حمدوس حمایت می کند.

خیر داوود، مدیر منطقه عفرین، گفت که اولویت دولت این است که با نزدیک کردن به افرادی که در کمپ‌ها به سر می‌برند، «به طور کامل خونریزی سوریه را متوقف کند».

داوود با تشریح هیئت‌های دولتی اعزامی به اردوگاه‌ها در شمال شرق، به الجزیره گفت: «دولت تلاش می‌کرد درک کند و با قلبی باز پذیرایی کند. سفر ما به منطقه حسکه تأثیر مثبتی در قلب مردم آنجا ایجاد کرد و این دیدار نتیجه مثبتی در بازسازی مجدد اعتماد داشت.»

آنچه که با یک دوره آزمایشی 400 خانواده آغاز شد، به موجی از حدود 12000 خانواده تبدیل شد که از طریق کاروان های سازماندهی شده دولتی به عفرین بازگشتند.

داوود به اجرای فرمان 13 - قانون انتقالی که حقوق فرهنگی و سیاسی جامعه کرد سوریه را به رسمیت می شناسد - به عنوان مدرکی بر عصر جدیدی بین اعراب و کردها در سوریه اشاره کرد.

اما احکام دولتی برای کسانی که به خانه‌های ویران‌شده بازمی‌گردند، آرامش چندانی ایجاد نمی‌کند.

زینه سیدو سوار بر یکی از کاروان های اخیر که توسط دولت به عفرین بازگشته بود. او به خاطر می‌آورد: «این احساس فوق‌العاده‌ای بود که به ما گفتند: «وسایل خود را جمع کنید، به خانه‌هایتان باز خواهید گشت». "درمان آنها عالی بود."

این شادی لحظه ای که او به ملک خود رسید از بین رفت. خانه چهار اتاقه او تخریب، غارت و تغییر کاربری داده شده بود.

سیدو گفت: «ما رفتیم و دیدیم که خانه ما کاملا ویران شده است. ما متوجه شدیم که خانه گوسفندان شده است، این خانه برای انسان است و نباید خانه حیوانات شود، آیا توجه نکردند که اهل این خانه ها به آنها بازگردند؟

سیدو بدون پولی برای بازسازی، اکنون در یک کمپ آوارگان نزدیک زندگی می‌کند – مکانی که اخیرا توسط کسانی که از رژیم سابق فرار کرده‌اند تخلیه شده است و اکنون دوباره با ساکنان بومی عفرین پر شده است.

او گفت: «هر بار که می‌توانیم چیزی را ایجاد کنیم، مجبور به جابه‌جایی می‌شویم و این چرخه را تکرار می‌کنیم.

در حالی که سیدو احساسات تلخی در مورد بازگشت به خانه دارد تا هیچ چیز را پیدا نکند، او در محاصره خرابه های زندگی قدیمی خود، حاضر به ترک منطقه نیست.

سیدو گفت: "آرزوی من این است که خانواده خود را در خانه و سرزمین خود ایجاد کنیم و این احساس زیبایی است که ما قادر به انجام آن هستیم." "من هنوز امید دارم که این کار را انجام دهم. اگر امید نبود، از ابتدا نمی توانستیم به اینجا برگردیم."