استنفورد به تازگی متوجه شده است که چگونه صخره های مرجانی در حال مرگ را به "بازیابی سریع و کامل" هدایت کند.

بنابراین، مهم است که تقریبا 84.4 درصد از صخره‌های مرجانی جهان در طول آخرین موج گرمای بزرگ دریایی از ژانویه 2023 تا سپتامبر 2025، در مقایسه با پوشش مرجانی در دهه 1950، از سطوح سفید شدن تنش گرمایی رنج می‌برند. اساسا، مرجان‌ها هنگام افزایش دما، همزیست‌های جلبکی را از بین می‌برند، نوعی از فیتوپلانکتون‌های تک سلولی که به عنوان داینوفلاژلات شناخته می‌شوند.

این صخره‌های مرجانی که به حال خود رها می‌شوند، می‌توانند (اگر خوش شانس باشند) به آرامی شرکای ضروری خود را از داینوفلاژلات‌هایی که در محیط‌های دریایی در حال حرکت هستند دوباره جمع‌آوری کنند – اما اغلب اوقات این جوان‌سازی ارگانیک تدریجی برای نجات صخره‌ها از مرگ حتمی بسیار آهسته اتفاق می‌افتد.

فیورنزا میشلی، بوم‌شناس دریایی از مرکز راه‌حل‌های اقیانوسی دانشگاه استنفورد، توضیح می‌دهد: «مرجان‌های سفید شده اغلب یک علت گم‌شده در نظر گرفته می‌شوند، زیرا بهبودی پس از موج گرما بسیار آهسته است، اگر اصلا اتفاق بیفتد.

اما به لطف مطالعه جدیدی که این چهارشنبه در مجله Science Advances منتشر شد، یک خبر خوب وجود دارد: بوم شناسان دریایی در استنفورد کشف کرده اند که مرجان های سفید شده را می توان از طریق تماس با یک همسایه مرجانی سالم، که (مانند یک همسایه خوب) جلبک های فتوسنتزی و همزیست خود (Symbiodiniaceae) را با همتایان خود به اشتراک می گذارد، احیا کرد.

میشلی، یکی از نویسندگان این مطالعه، به مجله نیچر گفت: «این نتیجه جدید باورنکردنی - که بازیابی سریع و کامل در مرجان های سفید شده امکان پذیر است - می تواند راه حل هایی را القا کند که در نهایت ممکن است مقیاس پذیر باشند.

استفان پالومبی، دانشمند تحقیقاتی در ایستگاه دریایی هاپکینز استنفورد در پاسیفیک گروو، کالیفرنیا، اولین کسی بود که سال گذشته به طور تصادفی با ویژگی‌های احیاکننده مرجان‌های همسایه برخورد کرد، زمانی که این پدیده را به طور اتفاقی بین دو نمونه در آزمایشگاه مشاهده کرد. به زودی پالومبی با دنی کالینز، دانشجوی دکترا که با میشلی در استنفورد کار می کرد، همکاری کرد، که کار قبلی او چگونگی گسترش بیماری های میکروبی از مرجانی به مرجان را بررسی کرده بود.

کالینز خاطرنشان کرد: باکتری های مضر از طریق تماس فیزیکی وارد مرجان ها می شوند. کنجکاو بودیم که اگر از تماس برای معرفی مجدد چیزی خوب استفاده کنیم، چه اتفاقی می‌افتد.

کالینز 10 جفت آزمایش مرجانی را از همان گونه Pocillopora damicornis جمع آوری کرد که هر کدام از یک قطعه مرجان سفید شده و یک قطعه مرجان سالم تشکیل شده بود. نیمی از این جفت های آزمایشی لمس شدند، در حالی که پنج جفت دیگر تنها چند میلی متر از هم جدا شدند. این فاصله بسیار زیاد بود. بر خلاف گروه کنترل، مرجان سفید شده در تماس با مرجان سالم تنها در هشت هفته بهبود یافت.

سرعت این اثر، پالومبی را غافلگیر کرد.

پالومبی گفت: هنگامی که جلبک های مفید وارد مرجان های سفید شده می شوند، فقط پخش نمی شوند. آنها سیل می‌آیند و با سریع‌ترین سرعتی که در مرجان‌ها دیده می‌شود شروع به تقسیم می‌کنند.»

در حال حاضر، تنها یک مشکل برای استقرار مرجان های سالم برای احیای رفقای خود در سراسر اقیانوس های جهان وجود دارد. این پدیده تماس شفابخش فقط بین نمونه های مرجانی که از نظر ژنتیکی یکسان هستند کار می کند.

به گفته پالومبی، پروفسور اقیانوس‌ها در مدرسه پایداری دوئر استنفورد، مرجان‌های یکسان از لحاظ ژنتیکی هنگام تماس یکدیگر را تشخیص می‌دهند. اگر بافت‌های آن‌ها از یک کلون باشند، با هم ترکیب می‌شوند. ما چیزی شبیه به آن را در انسان می‌بینیم. اگر اهداکننده دوقلو همسان شما باشد، پیوند عضو اغلب موفقیت‌آمیز است.»

با این وجود، کشف غافلگیرکننده این روش در کنار تکنیک‌های دیگری که حافظان محیط زیست دریایی اکنون به طور فعال دنبال می‌کنند - از جمله انجماد موفقیت‌آمیز و احیای مرجان‌های در معرض خطر نمونه‌برداری شده از هاوایی - می‌تواند به صخره‌های در حال تهدید راه نجاتی را که نیاز دارند ارائه دهد. تماس مرجانی می‌تواند تلاش‌های دیگری مانند پرورش انتخابی مرجان‌های مقاوم در برابر گرما و پرورش نهالستان‌های حفاظت‌شده مرجانی را به‌خوبی انجام دهد.

میشلی گفت: «آنها در را به روی آنچه ممکن است باز می‌کنند و ممکن است منجر به پیشرفتی شود که ما برای تسریع احیای صخره‌ها به آن نیاز داریم.»