استیون کینگ تقریبا «کری» را به سطل زباله انداخت. سپس همه چیز را تغییر داد

سپس، در سال 1972، کینگ شروع به سرهم بندی کردن ایده ای در مورد یک دختر نوجوان دردناک بی دست و پا کرد که بی رحمانه توسط همکلاسی هایش مورد آزار و اذیت قرار می گیرد و در خانه توسط مادر متعصب مذهبی اش وحشت زده می شود. وقتی دختر متوجه می‌شود که دارای قدرت تله‌کینتیک است، سرانجام راهی برای مقابله با آن پیدا می‌کند. داستان در مراسم جشن دبیرستان او به اوج خود می رسد، جایی که یک شوخی وحشتناک بی رحمانه شامل یک سطل خون خوک، بهترین شب زندگی او را به یک حمام خون آخرالزمانی تبدیل می کند. نام او کری وایت بود.

اگرچه او در آن زمان راهی برای دانستن آن نداشت، اما کتابی که به تازگی شروع به نوشتن کرده بود، مسیر زندگی او را تغییر داد. و نه فقط او. اقتباس سینمایی کری در سال 1976، سیسی اسپیسک را به یک ستاره با حسن نیت تبدیل کرد، برایان دی پالما اولین موفقیت خود در باکس آفیس را به ارمغان آورد و چیزی را رقم زد که فیلم های ترسناک تقریبا هرگز در آن زمان و اکنون انجام نداده اند: سقوط اسکار. همچنین شروع یکی از پربارترین - و پرسودترین - خطوط لوله در تاریخ سینما است، با داستان های کینگ که بیش از 60 بار برای پرده اقتباس شده است.

پنجاه سال، چندین بازسازی، یک موزیکال بدنام برادوی و یک سری کاملا جدید Prime Video بعد از آن، اثر انگشت خونین کری وایت هنوز به هر کجا که نگاه می کنید وجود دارد.

الهام‌بخش رمانی که تبدیل به کری می‌شود، از چندین جا نشأت می‌گیرد. سال‌ها قبل، کینگ در حالی که به عنوان سرایدار مدرسه کار می‌کرد، رختکن دختران را تمیز کرده بود و متوجه نوارهای بهداشتی نصب شده روی دیوارها شد. او شروع به تصور دختر نوجوانی کرد که اولین قاعدگی خود را زیر دوش تجربه می کند بدون اینکه بفهمد چه اتفاقی برای او می افتد در حالی که همکلاسی هایش با تمسخر پاسخ می دهند. او این تصویر را با علاقه‌اش به تله‌کینزی و خاطراتش از دو دختری که می‌دانست در حال بزرگ شدن و به‌عنوان افراد نافرمان اجتماعی رفتار می‌کردند، ترکیب کرد. کینگ می گوید: «من مورد آزار و اذیت قرار نگرفتم.

من فکر می کنم که هر بچه ای در مدرسه کمی احساس قلدری می کند، اما من نسبت به دیگران کمتر این احساس را داشتم. با این حال، دختران آنقدر خوش شانس نبودند. آنها به طرز وحشیانه‌ای در مورد لباس‌هایشان، درباره موهایشان، فقط به خاطر نداشتن موهبت اجتماعی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. آنها بچه‌های روستایی بودند و واقعا با آنها بد رفتار می‌شد.»

چیزی که به کینگ چسبید، عدم امکان فرار از نقش هایی بود که دبیرستان به آنها محول کرده بود. حتی زمانی که دختران سعی می کردند ظاهر خود را بهبود بخشند، شکنجه گران آنها به آنها اجازه نمی دادند. او می‌گوید: «اگر بعد از کریسمس سعی می‌کردند لباس‌های نو یا چیزی شبیه آن بپوشند، دو برابر بیشتر مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند. "هیچ کس نمی خواست آنها را از جعبه خارج کند." آن مشاهدات دلخراش به پایه احساسی کری تبدیل خواهد شد. گاهی اوقات تنها راه نجات این است که تمام مکان را بسوزانید.

در ابتدا، کینگ این داستان را به‌عنوان یک فروش سریع دیگر به کاوالیر تصور کرد، که در آن زمان آن را «مجله‌ی عمومی» خود می‌نامید. با خودم فکر کردم: «این یک ایده برای یک داستان است: دختری که اولین قاعدگی‌اش می‌شود و از راه دور حرکت می‌کند و تازه به این دختران بازمی‌گردد.» اما تقریبا بلافاصله، او با مشکل مواجه شد. برای یک چیز، او متقاعد نشده بود که به اندازه کافی درباره تجربه زنانه می داند تا افتتاحیه را باورپذیر کند. او در حالی که شروع به خندیدن می کند، می گوید: «من چیزی در مورد رختکن دختران نمی دانستم. من نمی‌دانستم که آیا دستگاه‌های سکه‌ای برای دستمال‌ها وجود دارد یا خیر.

من حتی نمی دانستم به خاطر خدا دستمال ها چیست.» بدتر از آن، داستان از قبل از تعداد کلمات معمول مجله فراتر می رفت و کینگ می ترسید که برای یک داستان کوتاه خیلی طولانی و برای یک رمان خیلی کوتاه باشد. پس صفحات را مچاله کرد و در سطل زباله انداخت.

این ممکن بود پایان کار کری وایت باشد، با این تفاوت که همسر کینگ، تابیتا، دست نوشته دور انداخته شده را کشف کرد، آن را خواند و چیزی را تشخیص داد که شوهرش نمی دانست. کینگ به خاطر می‌آورد: «تابی آن را بیرون آورد و گفت: «می‌دانی، این واقعا خوب است، پس به آن ادامه بده.» او این کار را کرد و طی سه ماه بعد، داستان کوچکی که رها کرده بود به اولین رمان قابل انتشارش تبدیل شد. پنجاه سال بعد، وقتی از کینگ پرسیده شد که چند بار از همسرش برای بازیابی آن صفحات تشکر کرده است، کینگ حتی برای فکر کردن به آن مکث نمی کند: "خیلی."

دست‌نوشته کینگ در نهایت روی میز بیل تامپسون، ویراستار Doubleday که قبلا چندین رمان رد شده کینگ را خوانده بود، قرار گرفت. تامپسون چیزی را در کری دید و نویسنده نامحرم را به نیویورک دعوت کرد. کینگ به سختی می توانست هزینه سفر را تامین کند. مادربزرگش پول نقد بلیط Greyhound را به او داد و او یک شب از مین سفر کرد، بدون اینکه پولی برای هتل داشته باشد. تامپسون او را به ناهار برد، جایی که چندین جین و تونیک در سکه ناشر مصرف شد. کینگ به خاطر می‌آورد: «من خیلی بلیت زدم.

پس از آن، هنگام بازگشت به ترمینال اتوبوس اداره بندر، ناامیدانه گم شد. وقتی بالاخره به خانه رسید، طبیثا پرسید که جلسه چگونه بوده است. او به او گفت: "من فکر می کنم آنها ممکن است کتاب را منتشر کنند."

کری در 5 آوریل 1974 با اولین چاپ متوسط ​​30000 نسخه منتشر شد. با جلد گالینگور این اثر فورا احساسی نداشت (حدود 13000 نسخه فروخت)، اما منتقدان مجذوب این تازه وارد شدند. نیویورک تایمز اطمینان و تخیل رمان را ستود و تشخیص داد که آمیزه‌ای از وحشت ماوراء طبیعی و ظلم نوجوانان، ورود صدایی متمایز را نشان می‌دهد. با این حال، کینگ احساس می‌کرد که دابل‌دی برای تبلیغ کتابش به یکی دیگر از عناوین آن - آرواره‌های پیتر بنچلی - خیلی علاقه دارد.

دی پالما بلافاصله پتانسیل کری را تشخیص داد و فکر کرد که ممکن است به موفقیت تجاری ای منجر شود که Jaws اخیرا به دوستش استیون اسپیلبرگ داده بود. به نوبه خود، کینگ از این انتخاب هیجان زده بود. او Sisters را دیده بود و حسی شبیه به هم داشت. استودیو برای اقتباس از رمان کینگ از لارنس دی. کوهن کتاب را ساده کرد، از جمله اوج آن. در این رمان، کری پس از جشن جشن، بسیاری از شهر خود را ویران می کند.

اما در فیلم، تخریب تا حد زیادی به سالن بدنسازی مدرسه و بازگشت به خانه او محدود می شود، جایی که او در نهایت با مادر غیور خود روبرو می شود. اقتباس کمتر گسترده و صمیمی تر بود.

زمانی که زمان انتخاب فیلم فرا رسید، دی پالما و دوستش جورج لوکاس (که به دنبال استعدادهای جدید برای پروژه خود در حال ساخت بود، که او آن را جنگ ستارگان می نامید) تصمیم گرفتند منابع را جمع آوری کنند و برای هر دو فیلم به طور همزمان تست های بازیگری برگزار کنند. دی پالما یک بار به من گفت: "من و جورج همزمان به دنبال بازیگران جوان بودیم، بنابراین جلسات بازیگری خود را با هم برگزار کردیم." "ما هر دو واقعا امی اروینگ را می خواستیم. جورج او را برای پرنسس لیا می خواست." ویلیام کت، که در نهایت نقش مهمی را در جشن جشن کری به دست آورد، برای لوک اسکای واکر نیز در نظر گرفته شد.

این دو فیلم نمی توانستند متفاوت تر از این باشند، اما برای لحظه ای کوتاه، آنها در یک کهکشان وجود داشتند.

دی پالما در نهایت ایروینگ را در نقش سو اسنل، همکلاسی دلسوز که تلاش می کند تحقیر کری را جبران کند، انتخاب کرد. نانسی آلن در نقش کریس هارگنسن، نوجوانی انتقام‌جو و لوس که برنامه شوخی شب جشن را ترتیب می‌دهد، بازی کرد. جان تراولتا که پیش از این برای مخاطبان تلویزیونی با نقش وینی باربارینو در برنامه Welcome Back, Kotter آشنا بود، نقش دوست پسر کم هوش خود را بازی کرد. دی پالما از نقش مادر کری، پایپر لوری را به خدمت گرفت، نامزد اسکار برای فیلم The Hustler در سال 1961 که بیشتر مدت زمان میانی را دور از هالیوود گذرانده بود.

لوری با شدتی تقریبا اپرایی به هیستری مذهبی شخصیت خود نزدیک می شد.

نقش حیاتی، با این حال، خالی ماند. شاید چون پر نشدنی به نظر می رسید. سیسی اسپیسک، 26 ساله تگزاسی که حداقل 10 سال جوانتر به نظر می رسید، در سال 1973 در فیلم بدلندهای ترنس مالیک، در نوجوانی فراری در مقابل مارتین شین تأثیری فراموش نشدنی بر جای گذاشته بود، اما او به سختی نام آشنا بود.

شوهرش، جک فیسک، طراح تولید، در حال کار بر روی کری بود و او را تشویق کرد تا برای این نقش تست بازیگری بدهد. قرار بود اسپیسک در آخر هفته یک تبلیغ تلویزیونی فیلمبرداری کند که دی پالما از او خواست وارد شود، اما او آن را لغو کرد و در عوض برای تست صفحه نمایش خود حاضر شد. اسپیسک طوری وارد شد که انگار بدترین روز زندگی‌اش را پشت سر گذاشته است. او به موهایش وازلین مالیده بود و یک لباس قدیمی به سبک ملوانی پوشیده بود که مادرش وقتی کلاس هفتم بود درست کرده بود.

او به جای اینکه سعی کند خودش را جذاب کند، خودش را به کسی تبدیل کرد که تقریبا به طرز دردناکی در پوست خودش ناراحت کننده بود. دی پالما منفجر شد.

عکاسی اصلی در مارس 1976 با یک برنامه 50 روزه و بودجه ای که فضای کمی فراتر از نیازهای اساسی باقی می گذاشت، آغاز شد. این تولید از مدرسه‌ای متروکه در ساحل هرموسا برای بسیاری از نمای بیرونی‌اش استفاده کرد، در حالی که فیسک سالن بدنسازی را روی صحنه‌های صوتی هالیوودی ساخت تا در اوج فیلم از بین برود: دنباله‌ای از تعلیق آهسته‌ساز که در خلال جشن کری در دبیرستان اتفاق می‌افتد - آغشته به فوق‌العاده‌ترین صحنه‌ی خون‌آلود و خون‌آزار است. هیچکاک هرگز کارگردانی نکرد.

هنگامی که کری در 3 نوامبر 1976 افتتاح شد، منتقدان به طرز شگفت انگیزی در مورد این سوال که آیا دی پالما یک فیلم ترسناک درخشان ساخته است یا فقط یک فیلم بهره برداری بسیار خوب ساخته است، اختلاف نظر داشتند. در نیویورک تایمز، وینسنت کانبی افراط و تفریط فیلم را بو کشید و استدلال کرد که دی پالما بازیگرانش را تشویق کرده است تا بازی‌های خود را فراتر از حد معقول جلو ببرند. با این حال حتی کانبی نیز نتوانست در برابر بانوی اصلی فیلم مقاومت کند. او با اذعان به اینکه علیرغم احساسات شدید، رنج کری را واقعا تکان‌دهنده کرد، نوشت: «اما شگفت‌انگیز، سیسی اسپیسک است.

اما دیگران، مانند راجر ایبرت شیکاگو سان‌تایمز، مشتاق‌تر بودند. ایبرت این فیلم را «یک فیلم ترسناک کاملا افسون‌کننده» نامید.

کینگ به یاد می‌آورد که تماشاگران تقریبا کاملا سیاه‌پوست بودند و در ابتدا نگران بود که جمعیت علاقه چندانی به داستان او درباره نوجوانی آسیب‌زا یک دختر نوجوان سفیدپوست نداشته باشند. او می‌گوید: «با خودم فکر می‌کردم: «ای مرد، این مخاطب با مشکلات قاعدگی‌اش به این دختر کوچک سفیدپوست اهمیت نمی‌دهد.» اما وقتی فیلم باز نشد، جمعیت به طور فزاینده‌ای متحرک شدند، روی صفحه فریاد می‌کشیدند و واقعا در تعلیق بند انگشت سفید فیلم قرار می‌گرفتند.

سپس صحنه پایانی فرا رسید. پشت کینگ دو مرد به اندازه بازیکنان فوتبال نشسته بودند. وقتی ناگهان دست کری از قبر شکافت، هر دو فریاد زدند و با وحشت یکدیگر را گرفتند. کینگ یکی از مردان را به یاد می آورد که می گفت: "همین است، همین است. او هرگز حق نخواهد داشت." آن زمان بود که کینگ فهمید که فیلم کار می کند. با خودم فکر کردم، "خب، ما ضربه خوردیم."

هنگامی که از کینگ پرسیده شد که چرا کری همچنان تحمل می کند، کینگ گمان می کند که این رضایت اولیه از تماشای بازپرداخت یک مرد ضعیف است. او می‌گوید: «من فکر می‌کنم که این ربطی به پاسخ کودک قلدری دارد. اما قدرت فیلم پیچیده تر از انتقام ساده است. دی پالما فهمید که تماشاگر باید کری را قبل از ترس از او دوست داشته باشد.

قدرتمندترین لحظه فیلم، قتل عام شب پریود یا حتی دست آخری نیست که از آن سوی قبر می‌آید. این حالتی است که در صورت اسپیسک می بیند که تاج گذاری شده است و شاید برای اولین بار در زندگی اش معتقد است که به او تعلق دارد. برای آن لحظه کوتاه و زیبا، همه چیز و همه چیز ممکن به نظر می رسد. سپس خون می ریزد و رویا می میرد. و نیم قرن بعد، ما هنوز نمی توانیم به دور نگاه کنیم.

این داستان در شماره 12 نوامبر مجله هالیوود ریپورتر منتشر شد. برای اشتراک اینجا را کلیک کنید.