اسرائیل آینده را نمی توان نادیده گرفت: اپوزیسیون باید با کشوری که امیدوار است رهبری کند صحبت کند - نظر دهید

اپوزیسیون اسرائیل باید توضیح دهد که چگونه قصد دارد کشوری را که امیدوار است رهبری کند، اداره کند. بحث در مورد مشارکت سیاسی اعراب پس از انتخابات روز سه‌شنبه این سوال را فوری می‌سازد، اما مدت‌ها پس از پایان مذاکرات ائتلافی باقی خواهد ماند. درخواست یائیر گولان، رئیس دموکرات‌ها در روز چهارشنبه برای تشکیل دولتی با مشارکت شهروندان عرب، این موضوع را مورد توجه قرار داد. او استدلال کرد که رای داده شده در تیره همان وزنی را دارد که در گیوات شموئل داده شده است.

شهروندان عرب را نمی توان به عنوان شرکای بالقوه تنها زمانی مورد نظر قرار داد که رای آنها ضروری باشد، در حالی که گفتگوی سخت تر در مورد جایگاه آنها در کشور به یک انتخابات دیگر موکول می شود. گزارش های صبح پنجشنبه در مورد دخالت مشکوک خارجی، از جمله ادعای کمک مالی قطر، این گفتگو را پیچیده می کند. قاضی نوام سولبرگ، رئیس کمیته مرکزی انتخابات، از شین بت (آژانس امنیتی اسرائیل) خواست تا در مورد تامین مالی خارجی مشکوک و رشوه خواری انتخاباتی تحقیق کند. این ظن ها نیاز به تحقیق دارند.

با این حال، حتی اگر تأمین مالی غیرقانونی ثابت شود، این رفتار با رأی‌دهندگان عرب به‌عنوان مشارکت‌کنندگان در اعمال خلاف را توجیه نمی‌کند. مسئولیت باید از طریق شواهد مشخص شود. شهروندانی که به طور قانونی رای خود را به صندوق می اندازند، هنوز مدیون پاسخ سیاسی هستند. دولت بعدی چه چیزی به شهروندان عرب خود مدیون است؟ این اتهامات می تواند احزاب مخالف را کمتر تمایلی به در نظر گرفتن هرگونه ترتیبات وابسته به احزاب عرب داشته باشد، حتی قبل از اینکه بازرسان مشخص کنند چه اتفاقی افتاده است.

اما بستن گزینه ائتلاف، این سوال اساسی را بی پاسخ می گذارد: این رهبران چگونه می خواهند آینده ای مشترک با شهروندان عرب بسازند؟ شهروندی برابر مستلزم توافق با هر حزب یا تضمین جایگاه کسی در دولت نیست. احزاب می توانند بر سر امنیت، هویت ملی و شرایط یک ائتلاف عمیقا اختلاف نظر داشته باشند. تلقی کردن خود مشارکت اعراب به عنوان رد صلاحیت، موضوع دیگری است. زبان «اکثریت یهودی» زمانی نگران‌کننده می‌شود که نشان می‌دهد رای برخی از شهروندان مشروعیت می‌دهد و برخی دیگر مشروعیت نمی‌دهند.

تاریخ یهود، آسیب‌های روحی و نیاز به یک خانه ملی بسیار واقعی است. آنها این تمایز را با شهروندی برابر سازگار نمی کنند. اینجاست که بحث باید فراتر از دولت بعدی حرکت کند. آنچه از رهبری خواسته می شود توانایی پرداختن به حال اسرائیل و در عین حال آماده سازی برای جامعه ای است که در حال تبدیل شدن است. امنیت ضروری است. ترومای جنگ، آموزش و خدمات اجتماعی که مردم برای بازسازی زندگی خود به آن نیاز دارند نیز همینطور است. یک دولت نمی تواند این نیازها را به تعویق بیندازد.

اما همچنین نمی‌تواند بدون بررسی اینکه چه چیزی حل بحران بعدی را سخت‌تر می‌کند، به هر بحران پاسخ دهد. بحث در مورد سربازی اجباری فوق ارتدوکس (حاردی) نمونه‌ای است. چه کسی اکنون خدمت می کند مهم است. آنچه کودکان سال‌ها قبل از رسیدن به سن سربازی یاد می‌گیرند، پس از آن چه فرصت‌هایی خواهند داشت، و مسئولیت‌های خود را در قبال جامعه بزرگ‌تر درک می‌کنند، همین‌طور است. کتاب راهنمای مؤسسه شورش در اکتبر 2026، با تکیه بر داده‌های وزارت آموزش و پرورش، کودکان حریدی را 25 درصد از کلاس‌های اول ابتدایی و کودکان عرب زبان را 23 درصد دیگر نشان می‌دهد.

اینها بچه هایی هستند که قبلا در کلاس درس هستند. ما لازم نیست 50 سال صبر کنیم تا بفهمیم چرا تحصیلات آنها برای آینده کشور اهمیت دارد. هشدار شورش به پیامدهای ناکامی در ارائه مهارت های لازم برای مشارکت در اقتصاد مدرن به کودکان مربوط می شود. این شکست انتخاب های خود و منابع موجود برای مراقبت های بهداشتی، رفاهی و دفاعی را محدود می کند. دن بن دیوید این ارتباط را بارها در مصاحبه با The Jerusalem Post برقرار کرده است.

رهبران سیاسی باید تا زمانی که این کودکان هنوز در مدرسه هستند، بر اساس آن عمل کنند. آنها همچنین باید بدانند که نه جامعه عرب و نه جامعه حریدی ایستاده است. برای مثال، حزب عمومی هاردی موتی لایتنر، برای گنجاندن ریاضیات و انگلیسی در آموزش حریدی و خدمت به کسانی که تورات را مطالعه نمی کنند، کمپین تبلیغاتی کرد.

ظهور آن نشان می‌دهد که بحث‌های مربوط به کار، تحصیل و مسئولیت در جامعه حریدی نیز در جریان است. رهبران خارج از آن جامعه باید بتوانند این استدلال‌ها را بشنوند بدون اینکه از مردم بخواهند هویت دینی خود را قبل از جدی‌گرفتن کنار بگذارند. همین تمایل برای شنیدن در روابط با شهروندان عرب، که منافع آنها فراتر از سودمندی آنها برای یک بلوک تحت رهبری یهودیان است، مورد نیاز است. چارچوب صهیونیستی که از طریق آن ما درک می کنیم کشور باید با جامعه ای که نسل به نسل تغییر می کند مبارزه کند.

این باعث نمی شود که مشروعیت آن کم شود. این ما را ملزم به بحث در مورد معنای خود مختاری یهودی و شهروندی برابر در زندگی مردمی است که در این کشور سهیم هستند. مسئولیت بر عهده رهبری است، اما رای دهندگان نمی توانند به طور کامل خود را توجیه کنند. سیاستمداران همچنین به آنچه که حامیان خودشان آماده پذیرش آن هستند پاسخ می دهند. ما نمی‌توانیم درازمدت فکر کنیم و در عین حال از شنیدن هر چیزی که درک ما از چه کسی و با چه شرایطی را متزلزل می‌کند، خودداری می‌کنیم. ما باید به تاریخ، پیوند، و هویت خود پایبند باشیم و در عین حال به تاریخ دیگران بپردازیم.

در غیر این صورت، ما به خاموش کردن آتش، پرداخت پول، زندگی و فاصله فزاینده بین خود ادامه خواهیم داد. اپوزیسیون خواستار اداره اسرائیل است. باید توضیح دهد که چگونه قصد دارد در کنار شهروندانی که ممکن است به آرای آنها نیاز داشته باشد اما مشارکت سیاسی آنها را قبول کند، حکومت کند.