اسرائیل باید احیای جایگاه جهانی خود را بالاتر از سیاست داخلی - عقیده قرار دهد

رهبر بعدی اسرائیل بر سر میز ملی مملو از چالش های حیاتی خواهد نشست: جبهه های باز در غزه، لبنان و سوریه. ایران انتقام جو؛ فرسایش حاکمیت قانون در کرانه باختری؛ تحریم های بین المللی؛ قطبی شدن داخلی و جنایت در بخش عربی. با این حال، برجستگی بالای آنها بزرگترین تهدید است: فروپاشی دیپلماتیک اسرائیل در سراسر جهان، به ویژه در ایالات متحده.

یک احتمال غیر قابل چشم پوشی وجود دارد که دو سال بعد، رئیس جمهور دشمن اسرائیل در کاخ سفید بنشیند و عواقب آن می تواند فاجعه بار باشد. اسرائیل به رهبری نیاز دارد که احیای جایگاه این کشور در جهان - به ویژه در ایالات متحده - را به اولویت اصلی ملی برای دو سال آینده تبدیل کند. فقط سیاست داخلی.» رهبر بعدی اسرائیل باید دقیقا رویکرد مخالف را در پیش بگیرد: سیاست داخلی را با نگاهی مداوم به هر تصمیمی هدایت کند

بر روابط خارجی ما تأثیر خواهد گذاشت. اسرائیلی ها به طور کامل درک نمی کنند که کشور در گودال عمیقی افتاده است و عواقب شدیدی که ممکن است در پیش داشته باشد. ما باید بدانیم که یک فاجعه – مثلا تحریم تسلیحاتی آمریکا یا محرومیت از سیستم بانکی بین‌المللی – درب اسرائیل را می‌زند و می‌خواهد وارد شود و زندگی ما را به طرز چشمگیری تغییر دهد. نخست‌وزیر بعدی باید تمام سرمایه سیاسی موجود را برای جلوگیری از این امر به کار گیرد. تیک تاک ساعت است؛ ما دو سال فرصت داریم تا هر کاری که ممکن است انجام دهیم تا مشروعیتی را که از دست داده ایم به دست آوریم. این کار ساده ای نیست.

اسرائیلی‌ها در قلمرو لحظه‌ای زندگی می‌کنند و مشغول مسائل سیاسی و امنیتی هستند که بر اخبار شبانه غالب است. رهبری متعارف به راحتی می‌تواند توسط سیلی از بحران‌های روزانه که مردم سال‌ها متحمل شده است، همراه شود. موارد فوری - آنچه در توافقنامه ائتلاف قرار می‌گیرد، چه کسی کدام سبد را به دست می‌آورد، کجا ارتش اسرائیل مستقر می‌شود، چه کسی از کدام لایحه حمایت می‌کند - می‌تواند وظیفه اساسی بازگرداندن مشروعیت اسرائیل را پنهان کند. همه چیز به ما بستگی ندارد.

یهود ستیزی عمیق که زمانی محدود به حواشی افراطی افکار عمومی غربی بود، آشکار شد. در سراسر جهان، لیبرالیسم در حال تضعیف است، مرکز سیاسی در حال توخالی شدن است، گفتمان عمومی در حال رشد رادیکال تر، اعتماد به نهادها در حال فرسایش است، و نظم بین المللی ایجاد شده پس از جنگ جهانی دوم به طور فزاینده ای مورد مناقشه قرار می گیرد. هیچ یک از اینها برای یهودیان یا دولت اسرائیل نوید خوبی ندارد. با این حال هنوز خیلی چیزها به ما بستگی دارد. وضعیت ناامیدکننده نیست: طبق نظرسنجی اخیر CNN، 50 درصد آمریکایی ها هنوز از اسرائیل حمایت می کنند.

رهبران بعدی اسرائیل باید به سرعت و قاطعانه برای جلوگیری از خونریزی حمایت عمومی و معکوس کردن روند اقدام کنند. اگر این به عنوان یک منافع ملی مهم شناخته شود، سیاست اسرائیل بر این اساس هماهنگ خواهد شد. این اولویت به چه چیزی نیاز دارد؟ قبل از هر چیز، این امر مستلزم بررسی بیشتر در مورد اینکه چه کسی باید بخشی از ائتلافی باشد که اکنون در حال شکل گیری است، می باشد. راست افراطی اسرائیل نمی تواند بخشی از دولت بعدی باشد.

حتی حضور آن به عنوان یک شریک اقلیت در یک دولت وحدت گسترده، هرگونه چشم‌اندازی برای بازگرداندن جایگاه اسرائیل را خنثی می‌کند. اسرائیل باید بار دیگر نقش خود را به دست آورد و کنترل خود را در کرانه باختری احیا کند، حتی به قیمت درگیری‌های تلخ با قانون شکنان یهودی. هدف

اسرائیل باید به سرعت برای پایان دادن به جنگ در همه جبهه‌ها حرکت کند و توهم «پیروزی کامل» را به نفع ترتیبات دیپلماتیک معقول کنار بگذارد. آوردن رعام به ائتلاف، رعام، حزب منصور عباس و یوآو سگالوویتز، باید وارد ائتلاف شود. گنجاندن آن این دروغ را آشکار می کند که اسرائیل یک دولت آپارتاید است. اگر لیکود بخواهد به آن بپیوندد، باید از آن استقبال کرد، حتی بر اساس توافقی که برای تغییر پست نخست‌وزیر وجود دارد. اما اولین نفری که باید خدمت کند باید فردی غیر از نخست وزیر بنیامین نتانیاهو باشد.

جایگاه دیپلماتیک اسرائیل زیر نظر او فرو ریخت. فراتر از همه اینها، رهبران بعدی اسرائیل باید کشور را از ترومای پس از جنگ که باعث می‌شود اسرائیلی‌ها باور کنند که زور تنها پاسخ به هر چالشی است، هدایت کنند. به مدت سه سال، پرده سیاهی که در 7 اکتبر بر سر اسرائیلی ها فرود آمد، عملا همه بحث ها درباره هر هدف ملی به غیر از پیروزی در میدان نبرد را بسته است. همانطور که مطرح است، همه طرف های بلوک ضد تغییر نتانیاهو این چالش را نادیده می گیرند و هیچ دیدگاه دیپلماتیکی ارائه نمی دهند.

رهبری جدید باید این پرده را بردارد، به آینده نگاه کند و اسرائیل را در چارچوب دیپلماتیک قابل دوام و مناسب با شرایطی که اکنون در آن سوی اقیانوس اطلس شکل می گیرد، تغییر مکان دهد. نادیده گرفتن این امر به معنای قمار کردن بی پروا با آینده است.