اسرائیل باید از درخواست اعترافات وفاداری از شهروندان عرب دست بردارد

برای ماه‌ها، حق دموکراتیک اسرائیلی‌های عرب برای انتخاب نمایندگان و نمایندگی در دولت به آزمونی سطحی، بیش از حد استفاده‌شده و منسوخ تقلیل یافته است: آیا منصور عباس، رهبر رعام (فهرست متحد عربی)، و دیگر سیاستمداران اسرائیلی عرب، آشکارا را بیان خواهند کرد؟ آیا آنها حماس را محکوم خواهند کرد و علنا آن را یک سازمان تروریستی اعلام خواهند کرد؟ راعام قبلا اصولی را پذیرفته است که گادی آیزنکوت، مأمور تشکیل دولت، برای هر شریکی در ائتلاف آینده تعیین کرده است: به رسمیت شناختن اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی، دموکراتیک و لیبرال، تعهد به اعلامیه.

استقلال، و چارچوب خدماتی برای همه شهروندان. اما علیرغم پذیرش تمام شرایط، با حمایت از این واقعیت که 68 درصد از شهروندان عرب، یک نظرسنجی اخیر نشان داد، از چارچوب خدمات ملی برای جوانان عرب حمایت می کنند، تصدیق آنها از واقعیت زیسته آنها، که مطمئنا در سوئیس نیست، بلکه در یک کشور یهودی است که تقریبا به هر یک از اقلیت و اقلیت های عربی خود یادآور وضعیت ملی است. وضعیت مزمن نه اینجا و نه آنجا: خواسته‌های اسرائیلی‌های عرب ثابت می‌کند که وفاداری آنها ادامه دارد و نیش می‌زند. رهبران عرب اسرائیل، از سوسیالیست‌های یهودی-عرب

هداش و ناسیونالیست های فلسطینی بلد تا اسلام گرایان محافظه کار رعام، بارها تروریسم علیه غیرنظامیان و حتی علیه سربازان ارتش اسرائیل را محکوم کرده اند. این باید مدتها پیش صحبت را تمام می کرد. اما اگر شما یک شهروند عرب اسرائیل هستید، این تنها آغاز یک درخواست مکرر برای اعتراف است. آشکارا مشخص شده است که تقاضا برای محکوم کردن و فریاد زدن ترور کمتر به حماس مربوط می شود تا وسواس مزمن در آزمایش وفاداری دو میلیون شهروند اسرائیلی.

عباس از شهروندان عرب خواست تا هرگونه دعوت به خشونت را رد کنند. او بعدا گفت: «من و بقیه اعضای حزب از همان لحظه اول کشتار هولناک جنوب را محکوم کردیم.» سه روز بعد، او به جهان اسلام یادآوری کرد که «دین اسلام به مؤمنان اجازه نمی دهد زنان، کودکان و سالمندان را اسیر نگه دارند». در نوامبر 2023، عباس دو برابر شد و گفت این قتل عام «منعکس کننده جامعه عرب، مردم فلسطین و ملت اسلامی نیست.» عباس جریان اصلی جامعه عرب اسرائیل را به صدا درآورد.

از این گذشته، پایگاه حزب او، جامعه بادیه نشینان نقب، جامعه عرب اسرائیلی است که در 7 اکتبر و جنگ پس از آن بیشترین ضربه را خورد. حداقل 17 شهروند بادیه نشین در آن روز و در روزهای پس از آن، توسط موشک ها و تروریست هایی که مسلمان بودن برای آنها محافظتی نبود، کشته شدند. داستان حجاب عایشه الزیادنه، جوان 17 ساله ای که به همراه دو برادرش و پدرشان به غزه ربوده شد، گویای آن است. منصور عباس پس از تحریک بی امان بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر علیه اسرائیل عرب، در یک مصاحبه تلویزیونی گفت: «شهروندان عرب نیز قربانی ترور هستند.

اسرائیلی‌های عرب که جان خود را برای نجات هموطنان اسرائیلی فدا کردند و در حالی که اسرائیلی‌های عرب واقعا قربانی ترور هستند، برخی حتی به داخل آتش رفتند و با جان خود برای نجات اسرائیلی‌های دیگر هزینه کردند. عبدالرحمن نساسرا که هنگام تلاش برای نجات افراد مهمان در جشنواره نوا به ضرب گلوله کشته شد، تنها یک نام است. فرهان القادی گروگان توسط سربازان از تونل حماس نجات یافت. دیگری سامر الطلالکه به اندازه قادی خوش شانس نبود.

او به همراه دو گروگان یهودی اسرائیلی، یوتم حیم و آلون شمریز، از اسیرکنندگان خود فرار کرد، فقط برای اینکه هر سه به اشتباه توسط ارتشی که قرار بود آنها را نجات دهد مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. داستان آنها نمونه ای از همبستگی است و سرنوشت غم انگیز آنها یادآور این است که ما همه اسرائیلی هستیم و در واقع همه قربانی وحشت و خون غزه نیستیم. در آوریل 2024، آمنه الحسونی هفت ساله بر اثر اصابت ترکش موشک ایرانی در یک روستای بادیه نشین ناشناس بدون سرپناه و بدون آژیر به شدت مجروح شد.

در ژوئن 2025، موشک ایرانی چهار زن از یک خانواده را در شهر عربی تمره در شمال کشور کشت و این فهرست ادامه دارد. در 7 اکتبر، اکثریت اسرائیلی‌های عرب در کنار اسرائیل ایستادند و بسیاری از ما چیزی دردناک و روشن‌کننده را فهمیدیم که برخی هنوز از پذیرش آن امتناع می‌ورزند: هر اتفاقی که برای کشور ما و همشهریان یهودی ما بیفتد، اکثریت اسرائیلی‌ها را محکوم می‌کنند. حملات نظرسنجی ها این درک را تایید می کند.

در هفته اول پس از کشتار، 77 درصد از شهروندان عرب حمله 7 اکتبر را محکوم کردند و 85 درصد با ربودن غیرنظامیان مخالفت کردند. یک ماه بعد، یک نظرسنجی برنامه کنراد آدناور در دانشگاه تل آویو نشان داد که تعداد بیشتری از شهروندان عرب، 47 تا 44 درصد، پاسخ نظامی اسرائیل را موجه می دانند.

نظرسنجی‌های مشابه نشان می‌دهد که هویت اسرائیلی به‌عنوان مهم‌ترین بخش هویت اعراب اسرائیل، بالاتر از هویت عربی و بسیار جلوتر از هویت فلسطینی، رتبه‌بندی شده است. آنها اعداد جامعه‌ای هستند که دقیقا می‌دانند در کدام طرف حصار زندگی می‌کنند، جامعه‌ای که مسئولیت مدنی را درک می‌کند و می‌خواهد بخشی از بار ملی باشد. دقیقا به همین دلیل است که این مطالبه هنوز هم افکار عمومی و سیاستمداران اسرائیلی عرب را آزار می‌دهد و تا آنجا که ما از همکاری با این مفهوم خودداری می‌کنیم.

نظرسنجی پشت سر آن یوسف مکلاده، رئیس موسسه استات نت، هفته گذشته در کانال 13 انگشت گذاشت. نظرسنجی او پس از انتخابات نشان داد که 43 درصد از شهروندان عرب موافق هستند که حماس باید به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شود، 30 درصد آن را قبول ندارند، و 26 درصد نمی دانند. مکلاده تردید اکثریت قریب به اتفاق اسرائیلی‌های عرب را توضیح داد. او خاطرنشان کرد: در عربی، "تشخیص" در عبری و انگلیسی به معنای اعتراف است که به معنای "اعتراف" نیز می‌باشد. از شهروند عرب پرسیده می شود، او گفت، سپس از خود می پرسد: "چرا باید اعتراف کنم؟ چه اشتباهی کردم؟ من با حماس چه کار دارم؟

نیز به قتل رسید من نیز ربوده شدم.» دقیقا به همین دلیل است که برای بسیاری از شهروندان عرب، این درخواست نه به عنوان درخواستی برای بیان چیزهای بدیهی، بلکه به عنوان درخواستی برای اعتراف به جنایتی که مرتکب نشده اند، مطرح می شود. «آزمایش وفاداری ما غیرممکن است»: عباس برچسب حامی ترور را پس می زند. به طرز وحشتناکی، برای "فضایی برای محافظت از خود و خانواده ام، این یک رهبر نیست که با حماس همدردی کند."

این یک مرد، یک پدر، یک شوهر و یک رهبر فداکار است که می داند حماس با اعراب چه می کند و آنها را خائن می داند. او دلایلی برای دانستن دارد. زمانی که راعام در سال 2021 به دولت بنت-لاپید پیوست و اولین حزب عربی بود که در ائتلاف اسرائیلی حضور داشت، از هر دو طرف لکه دار شد. در سمت راست، نتانیاهو و شرکای او که ماه ها قبل از عباس خواستگاری کرده بودند، حامیان تروریسم راعام نامیدند و دولت را به تکیه بر "اخوان المسلمین" متهم کردند. در غزه، یحیی سنوار، معمار 7 اکتبر، عباس را "ابورقال" خائن به افسانه عرب خطاب کرد.

عباس پاسخ داد: ما به او بدهکار نیستیم. به عنوان یک اسرائیلی عرب لیبرال دگرباش، در سال 2021 در حالی که در کنست برای حقوق افراد دگرباش جنسی عرب لابی می کردم، شخصا توسط اعضای فهرست عربی متحده مورد لکه گیری قرار گرفتم.

در هر صورت، ترجیح می‌دهم سوسیالیست‌های دموکراتیک سکولاریست اتحادیه مشترک را به جای یهودیت محافظه‌کار رام یا تورات متحد در دولت ببینم. اما من در یک دموکراسی پارلمانی زندگی می‌کنم، و امروز، در واقعیت جدید ما پس از اکتبر 2026، مسیری به سوی یک ائتلاف عملگرا و باثبات، دولتی متعهد به حاکمیت قانون و ارزش‌های دمکراتیک اسرائیل که در واقع منعکس کننده اکثریت قانونی و حتی یهودی است. راعام اسلام‌گرا می‌گذرد. و بله، علی‌رغم محافظه‌کاری مسلمان، رام منحصربه‌فرد است.

این به شاخه جنوبی جنبش اسلامی اسرائیل تعلق دارد که در دهه 1990 به دلیل مشارکت در دموکراسی اسرائیل از شاخه شمالی جدا شد. شاخه شمالی به رهبری رائد صلاح رد را انتخاب کرد و در سال 2015 غیرقانونی شد. شاخه جنوبی یکپارچگی و عمل گرایی را انتخاب کرد. سه دهه بعد، رهبر سیاسی آن آشکارا و به صراحت می گوید که "کشور اسرائیل یک کشور یهودی متولد شد و یک کشور یهودی باقی خواهد ماند." در منطقه ای که اسلام سیاسی اغلب به معنای حماس یا حزب الله بوده است، این دلیلی است که می تواند عملگرا و دموکراتیک باشد و اسرائیل می تواند خانه آن باشد.

هویت و امنیت ملی خود را به خطر بیندازد. اسرائیل باید راعام را در آغوش گرفته و حتی به نمایش بگذارد، نه بازجویی. در سال 2015، بزالل اسموتریچ اعلام کرد که "حماس یک دارایی است." در ماه مه، از وزیر دارایی پرسیده شد که کدام جدی تر است، کشتار 7 اکتبر یا دولت با منصور عباس. او پاسخ داد: «مسلما تشکیل دولت با عباس».

هیچ کس جایگاه خود را بر سر میز کابینه مشروط نکرد. اسرائیلی های عرب: مردم و رهبران آن ترور را به زبان های عربی، عبری و انگلیسی محکوم کرده اند. آنها هزینه 7 اکتبر و جنگ را به خون و برچسب خون پرداخته اند. وقت آن است که با یک پنجم کشور به گونه ای رفتار کنیم که هستند: شهروندانی که در سرنوشت کشور سهیم هستند و آماده اند که بار آن را به اشتراک بگذارند. اگر منصور عباس این کلمه را بگوید، همانطور که گزارش ها حاکی از آن است که اکنون آماده است در ازای یک مشارکت واقعی این کار را انجام دهد، خوب است. اما این سؤال هرگز واقعا درباره او نبود.

این این است که آیا اکثریت یهودی اسرائیل در نهایت از درخواست اعتراف از شهروندان عرب خود دست برخواهند داشت و آنها را به عنوان شریکی که بارها ثابت کرده اند به حساب می آورند یا خیر.