اسرائیل باید بسته شدن کنسولگری بریتانیا پس از تحریم های میلیبند را دنبال کند - سرمقاله

در 8 سپتامبر، تنها چند ساعت پس از آنکه اد میلیبند، وزیر امور خارجه بریتانیا اعلام کرد تحریم‌های گسترده علیه تجارت با جوامع یهودی فراتر از خط سبز – یهودیه و سامره، جولان و بیت‌المقدس شرقی – وزیر امور خارجه گیدئون ساعر با عصبانیت پاسخ داد.

اقدامات علیه اسرائیل بی پاسخ نخواهد ماند.» ساعار چندین اقدام تلافی جویانه را اعلام کرد، از جمله بستن کنسولگری بریتانیا با قدمت 200 ساله در محله شیخ جراح، که به شرق بیت المقدس و کرانه باختری خدمت می کند، اخراج نمایندگان بریتانیا از مرکز کمک های بین المللی به غزه در کریات گات، و همچنین پایان دادن به فعالیت های گروه حمایتی بریتانیایی رام الله از طریق فعالیت های «تیم هه آم» بریتانیا. ممنوعیت ورود 12 مقام منتخب بریتانیایی و سایر شهروندانی را که در فعالیت های یهودی ستیزانه و ضد اسرائیلی دخیل بودند، اعلام کرد.

در صدر این فهرست، جرمی کوربین، رهبر سابق حزب کارگر قرار داشت. از آن زمان، لفاظی میلیبند و اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا، علیه اسرائیل شدیدتر شده است. دروغ عجیب پاکسازی قومی توسط Miliband تایید کننده طرفدار فلسطین در کنوانسیون حزب کارگر در هفته گذشته، Miliband از جنبش اعتراضی طرفدار حزب کارگر در هفته گذشته نشان داد. که گاهی باعث شده یهودیان احساس کنند که بخش هایی از کشورشان خارج از محدوده است.

او در حالی که دروغ عجیب پاکسازی قومی در یهودیه و سامره را تکرار می‌کرد، گفت: «ما حرف شما را می‌شنویم، حق با شما بود.» او از متهم کردن اسرائیل به نسل‌کشی خودداری کرد و گفت که این موضوع توسط دادگاه‌های بین‌المللی تصمیم‌گیری خواهد شد، حتی اگر به خوبی می‌داند که نسل‌کشی در غزه وجود ندارد. میلی‌بند و برنهام به‌طور چشمگیری روابط بریتانیا با اسرائیل را به‌طور چشمگیری تغییر داده‌اند. اسرائیل حق دارد پاسخ دهد. بنابراین ساعار حق داشت که دستور بسته شدن کنسولگری بریتانیا را صادر کند.

در واقع، زمان آن فرا رسیده است که اسرائیل نشان دهد که اقدامات علیه خود به طور مشابه جبران خواهد شد. به نظر می رسد بریتانیا و چندین کشور اروپایی دیگر تصور می کنند که می توانند اسرائیل را مجازات کنند، سعی کنند خطوط یک توافق دیپلماتیک آینده را دیکته کنند و همچنان از همان دسترسی، همکاری و نفوذ بهره مند شوند. این فرض باید به شدت به چالش کشیده شود. ما خطوط تامین مالی بریتانیا، ساخت و ساز بریتانیا و خدمات بریتانیا را برای شهرک سازی غیرقانونی مختل خواهیم کرد.

و وقتی صحبت از تلاش برای از بین بردن راه حل دو دولتی می شود، این حزب، این جنبش، این دولت می گوید "ما اجازه نمی دهیم موفق شوید." اما آقای میلیبند، شما کی هستید که به اسرائیلی ها بگویید که چه ترتیبی را برای امنیت آینده خود باید بپذیرند؟ بسیاری از اسرائیلی ها یک کشور فلسطین را یک تهدید وجودی می دانند.

غزه مرکز این ترس است. بریتانیا حق دارد سیاست های خود را اعمال کند، اسرائیل حق دارد عواقبی را اعمال کند. اسرائیل سربازان و شهرک های خود را عقب نشینی کرد، و حماس این سرزمین را - اساسا یک کشور کوچک فلسطینی - به سکوی پرتابی برای حملات علیه اسرائیل تبدیل کرد که در وحشت 7 اکتبر به اوج رسید. سیاست ها

اسرائیل حق دارد عواقبی را به آنها ضمیمه کند. بنابراین سار باید اطمینان حاصل کند که اقداماتی که اعلام کرده است، علیرغم تهدیدهای بریتانیا برای اخراج یک دیپلمات اسرائیلی از لندن به ازای هر دیپلمات اخراج شده از کنسولگری. یک گسست دیپلماتیک به اسرائیل تمام خواهد شد، اما بریتانیا نیز بهای آن را خواهد پرداخت.

اما آنها اجازه نمی دهند که بریتانیا فرض کند که سیاست های تقابلی خود رایگان است، به ویژه زمانی که رویکرد آن - همانطور که رهبرانش اذعان کرده اند - برای تشویق دیگران به پیروی از رهبری آنها طراحی شده است. در تابستان 2025، زمانی که فرانسه یک کشور مجازی فلسطین را به رسمیت شناخت، و چندین کشور دیگر، از جمله بریتانیا، از این کار پیروی کردند، اسرائیل تهدید کرد که کنسولگری فرانسه در شهر را می بندد. به دلایل مختلف دنبال نشد. باید می شد.

تهدیدهایی که اجرا نمی شوند اعتبار هشدار بعدی را تضعیف می کنند. بسته شدن کنسولگری بریتانیا نشان می دهد که بریتانیا نمی تواند دسترسی دیپلماتیک و نفوذ خود در منطقه را در حالی که سیاست هایی را که اسرائیل برای امنیت خود مضر می داند، بدیهی تلقی کند. اسرائیل نیازی ندارد به هر بیانیه خصمانه ای با بحران دیپلماتیک پاسخ دهد. اما زمانی که یک دولت خصومت را به اقدامات تنبیهی ملموس تبدیل می کند، پاسخ مشخصی ضروری است. ساعار این پاسخ را اعلام کرده است. او اکنون باید آن را اجرا کند.