اسرائیل باید فشار نظامی بر ایران را به تغییر سیاسی تبدیل کند

انتخابات آمریکا و اسرائیل به تهران دلیلی برای انتظار داده است. تسخیر کنگره توسط دموکرات‌ها باعث می‌شود که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در میان مخالفت‌های عمومی با جنگ ایران، یک دولت متفرقه ایجاد کند. انتخابات بی‌نتیجه اسرائیل به فلج طولانی مدت یا یک ائتلاف شکننده اشاره دارد. پنجره سیاسی در حال تنگ شدن است. تهدید ایران همچنان پابرجاست. اسرائیل باید از این پنجره برای کمک به اپوزیسیون ایران برای ایجاد یک جای پای محافظت شده در داخل کشور استفاده کند - جایی که بتواند سازماندهی کند، حکومت کند و جایگزینی معتبر برای رژیم ارائه دهد.

اورشلیم به یک استراتژی برای تبدیل فشار نظامی و اقتصادی به تغییر سیاسی نیاز دارد. هزینه شکست می تواند یک رژیم جسور شده باشد. رهبران تهران ممکن است بقا را به عنوان مدرکی تعبیر کنند که می توانند بر دشمنان خود دوام بیاورند، نیروهای نیابتی خود را بازسازی کنند و تجاوز به اسرائیل و کشورهای خلیج فارس را از سر بگیرند. آنها همچنین می‌توانند تصمیم بگیرند که برای سلاح‌های هسته‌ای تلاش کنند و محاسبه کنند که یک زرادخانه هسته‌ای مانع از مداخله در آینده می‌شود و به آنها آزادی بیشتری برای ارعاب منطقه می‌دهد. تحریم‌های قوی و محاصره جامع می‌تواند درآمد تهران را از بین ببرد و بازسازی نظامی را پیچیده کند.

اما سپاه پاسداران آموخته است که قدرت خود را در میان فقر ملی حفظ کند. همچنین محاصره نمی تواند به طور نامحدود ادامه یابد: این امر مستلزم منابع نظامی آمریکا و رضایت سیاسی است و در عین حال هزینه های اقتصادی نامطلوبی را تحمیل می کند. فشار زمان می‌خرد. این یک جانشین ایجاد نمی کند. این به یک اپوزیسیون نیاز دارد که بتواند از سرکوب جان سالم به در ببرد. یک منطقه تحت حفاظت به رهبران خود فضایی برای ایجاد نهادها و مقامات متزلزل به جایی می دهد که در صورت شکستن از رژیم، به جایی برگردند.

بدون چنین حمایتی، درخواست دیگر برای شورش توده‌ای خطر کشتار دیگری در ژانویه را به همراه دارد. اول، یک اپوزیسیون قوی بسازید که بتواند قلمرو را اداره کند و فراتر از جناح خودش صحبت کند. این به معنای گردآوری شبکه‌های اپوزیسیون داخلی با کنگره آزادی ایران، رضا پهلوی و دیگر شخصیت‌های دیاسپورا حول یک چارچوب توافق شده انتقال و مسئولیت‌های روشن برای حکومت است.

پرسنل نظامی که می توانند به دولت دیگری خدمت کنند. به فرارشدگان بالقوه دلایل مشخصی برای شکستن صف ارائه دهید: حفاظت از خانواده آنها، ادامه نقش های حرفه ای، و تضمین در برابر مجازات دسته جمعی، در عین حال حفظ مسئولیت فردی در قبال جنایات.

از روزنامه‌نگاری مستقل فارسی زبان، دسترسی به ارتباطات بدون سانسور و گزارش‌هایی که هم فساد رسمی و هم توانایی اپوزیسیون برای حکومت را مستند می‌کند، حمایت کنید. چهارم، فشار محاصره بر شبکه‌های تجاری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را با پیشنهادی معتبر برای کاهش تحریم‌ها، سرمایه‌گذاری و بازیابی تحت یک دولت جانشین همراه کنید.

یک منطقه محاصره می‌تواند این تلاش‌ها را گرد هم آورد: مکانی که در آن رهبران اپوزیسیون با یکدیگر همکاری می‌کنند، فراریان حفاظت می‌شوند، اطلاعات مستقل در گردش است و ایرانی‌ها می‌بینند که بقای رژیم دیگر اجتناب‌ناپذیر نیست. سوریه نشان می‌دهد که چرا قلمرو حفاظت‌شده اهمیت دارد. در ادلب، نیروهای مخالف رهبری سازمان یافته را حفظ کردند و یک حکومت محلی ایجاد کردند که دادگاه ها و خدمات عمومی را اداره می کرد.

حفاظت ترکیه به آنها کمک کرد تا بقای خود را حفظ کنند و موقعیت خود را تثبیت کنند. هنگامی که ارتش اسد ضعیف شد، و متحدان خارجی او ثابت کردند که قادر به نجات او نیستند یا تمایلی به نجات او نداشتند، این نیروها سازماندهی و تجربه لازم برای کمک به تبدیل روزنه به فروپاشی رژیم را داشتند. موارد دیگر این موضوع را تقویت می کند. در اتیوپی، جبهه آزادی‌بخش خلق تیگری، ساختارهای حکومتی را در پایگاه منطقه‌ای خود ایجاد کرد، قبل از اینکه در ائتلافی که رژیم نظامی را در سال 1991 سرنگون کرد، مرکزی شود.

هیچ‌کدام به یک لیبرال دموکراسی تبدیل نشدند، اما هر دو جنبش ارزش نهادسازی را قبل از به دست گرفتن قدرت نشان دادند. ساخت این کار در ایران به سه شرط نیاز دارد. اولین شرط حمایت گسترده است. سازمان‌های کردی شبکه‌ها و تجربه‌هایی را ایجاد کرده‌اند، اما یک منطقه تحت محاصره کردها به تنهایی جایگزین ایرانی نخواهد بود.

رهبران معتبر فارس باید در شکل‌دهی یک چارچوب سیاسی ملی که می‌تواند در سراسر جامعه ایران مورد حمایت قرار گیرد، نقشی مرکزی ایفا کنند. نمایندگان اقلیت‌ها، شبکه‌های کارگری، و شخصیت‌های محترم مدنی و مذهبی باید به شکل‌دهی این چارچوب کمک کنند و سهم معناداری در انتقال داشته باشند.

حامیان خارجی باید بدون تعیین حاکمان آینده ایران از این ائتلاف حمایت کنند. کمک های خارجی باید محتاطانه باقی بماند: هر چه اپوزیسیون به وضوح با حامیان خارجی مرتبط باشد، بی اعتبار کردن آن به عنوان خدمت به منافع خارجی برای تهران آسان تر می شود. شرط دوم حفاظت قابل اعتماد است. یک پناهگاه اعلام شده که نمی تواند از حمله جان سالم به در ببرد، فاجعه را فرا می خواند. اسرائیل می تواند به ایجاد این فرصت کمک کند، اما حفظ آن مستلزم حمایت واشنگتن و شرکای منطقه ای مایل است. شرط سوم، دولت شایسته است.

دادگاه‌هایی که اختلافات را حل می‌کنند، کلینیک‌های فعال، مدیریت قابل اعتماد، و محدودیت‌هایی در مورد اجبار خودسرانه مهم‌تر از اعلامیه دیگری از تبعید هستند. یک منطقه محصور باید زندگی قابل تحملی را به ساکنان ارائه دهد و سایر ایرانیان شواهدی مبنی بر اینکه تغییر لزوما به معنای بی نظمی نیست. دام ها نیز به همان اندازه واضح هستند. کردستان عراق زنده ماند و نهادهایی را تحت حمایت خارجی توسعه داد، اما خود صدام حسین را سرنگون نکرد.

شورشیان لیبی معمر قذافی را بدون تأمین یک شهرک ملی قابل اجرا برکنار کردند. یک اپوزیسیون پیروز می تواند تکه تکه شود. هدف باید آلترناتیو منسجمی باشد که به بقیه ایران متصل است، با یک ترتیب عملی برای حفظ نهادهای دولتی در زمان تغییر قدرت. ضرب الاجل کوتاه اسرائیل برای اقدام، تحریم ها و حملات هوایی به تنهایی نمی تواند برای پایان دادن به تهدید حساب شود. ساختن جایگزین تضمینی برای موفقیت نیست، اما اسرائیل باید آن را در یک ضرب الاجل مشخص دنبال کند: ژانویه 2029.

اسرائیل نمی تواند روی جانشین ترامپ حساب باز کند که به ایران همان اولویت را بدهد. تا زمانی که او قدرت را ترک می کند، هدف باید یک منطقه بادوام و تحت رهبری ایران با نهادهای فعال و ارتباطات سیاسی ملی باشد. دشمنان اسرائیل صبر را درک می کنند. اورشلیم باید ضرب الاجل ها را درک کند. نویسنده در دانشکده مطالعات بین المللی پیشرفته دانشگاه جانز هاپکینز به تدریس ریسک سیاسی می پردازد و در مورد دولت های شکننده و گذارهای سیاسی می نویسد و روی آنها کار می کند.