اسرائیل باید قبل از تغییر نظر سیاسی بعدی آمریکا، حمایت دو حزبی را بازسازی کند

انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا به سختی به پایان رسیده است و در حال حاضر آگهی‌های ترحیم روابط آمریکا و اسرائیل نوشته می‌شود. دستاوردهای حزب دموکرات هشدارهایی را برانگیخته است که اسرائیل در حال از دست دادن آمریکا است، حمایت دو حزب به پایان رسیده است، و این اتحاد در حال نزدیک شدن به تاریخ انقضای خود است. چنین پیش بینی هایی تغییر سیاسی را با فروپاشی استراتژیک اشتباه می گیرند. با این وجود، نادیده گرفتن هر هشداری به همان اندازه غیرمسئولانه خواهد بود.

اسرائیل با چشم‌انداز سیاسی متفاوتی در آمریکا مواجه است، و پاسخ آن باید اعتماد به پایه‌های این رابطه را با فوریت در مورد تقویت آنها ترکیب کند. بیشتر بحث در اسرائیل و دنیای یهودی بر تعداد انگشت شماری از دموکرات‌های چپ افراطی، از جمله سیاستمداران مرتبط با سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا متمرکز است.

خصومت آنها مستحق بررسی است، به ویژه زمانی که بسیار فراتر از انتقاد از یک دولت اسرائیل به مخالفت با حاکمیت یهود حرکت می کند. با این وجود، برخورد با این چهره ها به عنوان نماینده هر رأی دهنده یا قانونگذار دموکرات، به آنها نفوذی فراتر از تعداد آنها می دهد و متحدانی که اسرائیل هنوز دارد را پنهان می کند. دموکرات ها یک بلوک ایدئولوژیک واحد نیستند.

این حزب شامل میانه‌روهایی است که اسرائیل را شریک مهم آمریکا می‌دانند و درک می‌کنند که اشتراک اطلاعات، همکاری‌های فناوری و روابط تجاری به نفع رای‌دهندگان آنهاست. در کنار حوزه گسترده حزب جمهوری‌خواه برای اتحاد، این دموکرات‌ها شرکای اساسی باقی می‌مانند.

اکنون وظیفه شناسایی مناطقی است که این حمایت می‌تواند دستاوردهای بادوام ایجاد کند، نه اینکه کل حزب را غیرقابل دسترس اعلام کند. کنترل دموکراتیک کنگره محاسبات را تغییر می‌دهد، رهبری کمیته جدید، اولویت‌های نظارتی و اختلافات احتمالی بر سر بودجه را به ارمغان می‌آورد. این به طور خودکار منافعی را که کشورها را به هم متصل می‌کند پاک نمی‌کند.

همچنین نباید هر اختلاف نظر در مورد انتقال تسلیحات، عملیات نظامی یا استراتژی دیپلماتیک به عنوان مدرکی تلقی شود که یک سیاستمدار ائتلاف را رد می کند. اسرائیل به قضاوت نیاز دارد تا دوستان دشوار را از مخالفان مصمم تشخیص دهد. کارهای قابل توجهی باقی مانده است که می توان در طول دو سال آخر رئیس جمهور دونالد ترامپ انجام داد. عدم قطعیت بیشتر مربوط به موارد زیر است.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه سابقه طولانی در حمایت از اسرائیل دارد، در حالی که معاون رئیس جمهور جی. از مهم‌ترین اتحادهای ما در جهان»، در حالی که بر لزوم توضیح مزایای آن برای آمریکایی‌هایی که به طور فزاینده‌ای نسبت به آن بدبین هستند، تأکید می‌کند.

ael باید هر دو بخش را جدی بگیرد. حمایت او مهم است، و همچنین هشدار او مبنی بر اینکه وفاداری های موروثی رضایت عمومی را به طور نامحدود حفظ نمی کند. مورد همکاری باید برای هر نسل از نو مطرح شود. رقابت دموکرات ها عدم اطمینان خود را به همراه خواهد داشت. مترقی‌ها دستاوردهای انتخاباتی میان‌دوره‌ای را به عنوان مدرکی تعبیر می‌کنند که برنامه‌شان می‌تواند فراتر از سنگرهای لیبرال سنتی پیروز شود، در حالی که میانه‌روها استدلال می‌کنند که پیروزی ملی مستلزم ائتلاف گسترده‌تری است.

آنچه اسرائیل توان تحمل آن را ندارد، استراتژی مبتنی بر این فرض است که آشناترین یا دلسوزترین رقیب پیروز خواهد شد. با این وجود، نتیجه عملی روشن است. اسرائیل باید از دو سال آینده برای مقاوم‌تر کردن روابط در برابر تغییرات رهبری استفاده کند.

همکاری اطلاعاتی به شناسایی تهدیدها کمک می کند. توسعه دفاعی مشترک توانایی های نظامی را تقویت می کند. سرمایه گذاری و تجارت حمایت از اشتغال؛ و تحقیقات اسرائیل به پیشرفت‌ها در پزشکی، کشاورزی، مدیریت آب و امنیت سایبری کمک می‌کند. این مزایا نیازمند نمونه‌های قابل تشخیص آمریکایی است، نه صرفا اعلامیه‌های مشتاقانه از اورشلیم. استعاره آشنا از اسرائیل به‌عنوان یک ناو هواپیمابر غرق‌ناپذیر آمریکایی، جغرافیای استراتژیک آن را به تصویر می‌کشد، اما این تصویر تاریخی فراتر از یک تحقیق گسترده است. شریک، منبع اوپ

تجربه منطقی و مشارکت کننده در فن آوری با کاربردهای غیر نظامی و نظامی. قوی ترین استدلال آن در واشنگتن این است که همکاری امنیت و رفاه آمریکا را ارتقا می دهد و در عین حال به عنوان یک شریک قابل اعتماد منطقه ای عمل می کند. این استدلال باید وزن نهادی پیدا کند. دوستان این رابطه باید قوانین دو حزبی را دنبال کنند که از تحقیقات مشترک، همکاری های صنعتی و برنامه ریزی دفاعی بلندمدت حمایت می کند.

هیچ توافق، قانون یا تفاهم نامه نمی تواند هر دولت آینده را مقید کند، اما کنار گذاشتن مشارکت با دستاوردهای ملموس و حوزه های انتخاباتی در هر دو کشور سخت تر می شود. کمک های نظامی نیز مستحق بحث جدی است. استقلال اقتصادی و دفاعی بیشتر اسرائیل باعث تقویت این کشور و تضعیف تصویر آن به عنوان یک وابسته به آمریکا می شود.

هدف باید انتقال مذاکره به سمت خوداتکایی بیشتر، در کنار توسعه مشترک عمیق تر، تدارکات، و همکاری استراتژیک باشد. اسرائیل و آمریکا هرگز از نظر جمعیت، مقیاس اقتصادی یا دسترسی جهانی برابر نخواهند بود. یک مشارکت موفق مستلزم تقارن نیست، اما مستلزم آن است که هر دو طرف ارزش پایدار ببینند. تعهدات دموکراتیک مشترک و منافع استراتژیک پایه‌های قدرتمندی باقی می‌مانند، اگرچه هیچ کدام را نباید بدیهی انگاشت. میانه‌روها در هر دو طرف باید از این مبانی دفاع کنند و اسرائیل باید با دیپلماسی منظم و کنترل قابل اثبات به آنها کمک کند.

دو سال آینده باید صرف ایجاد رابطه ای شود که بتواند در 20 سال آینده دوام بیاورد، هر کسی که بعدا کاخ سفید را اشغال کند. نویسنده یک مشاور ارتباطات استراتژیک بین المللی و مبارزات انتخاباتی، یک مشاور ارشد سابق دولت اسرائیل است که با هشت وزیر کابینه کار کرده است، به عنوان مشاور سابق انجمن نقف، و در هر دو دوره انتخاباتی، کمپین های سیاسی، سیاست های اسرائیلی و گذشته در فعالیت های سیاسی شرکت داشته است. www.ashleyperrystrategies.com