اسرائیل بدون استراتژی آفریقایی نمی تواند امنیت دریای سرخ را تامین کند

اسراییل با هزینه هنگفتی آموخته است که خطراتی که به عنوان دور رد می شوند، دور نمی مانند. همان رضایتی که باعث شد کشور قبل از 7 اکتبر ناآماده بماند، اکنون دیدگاه آن را نسبت به دریای سرخ شکل می دهد. اسرائیل یمن را زیر نظر دارد، موشک‌های حوثی‌ها را رهگیری می‌کند، و نیروی دریایی را مستقر می‌کند، با این حال هنوز فاقد یک استراتژی آفریقایی برای آبراهی است که ایلات را به جهان متصل می‌کند. آفریقا نقشه ای نیست که من در یک جلسه توجیهی امنیتی کشف کردم. اتیوپی جایی است که من به دنیا آمدم.

اسرائیل سرزمینی است که یهودیان اتیوپی قرن ها برای آن دعا کردند. آمریکا به من آموخت که چگونه نهادها، اتحادها و پاسخگویی عمومی می توانند قدرت را به نفوذ پایدار تبدیل کنند. از این منظر، رویکرد اسرائیل به طرز خطرناکی ناقص است. مشکل بزرگتر از حوثی ها است. نیروهای تحت حمایت ایران کشتی‌های نزدیک تنگه باب المندب را تهدید می‌کنند. دزدی دریایی سومالی دوباره در خلیج عدن در حال افزایش است. اریتره همچنان یک دیکتاتوری بسته و نظامی شده است که اغلب کره شمالی آفریقا نامیده می شود، در امتداد خط ساحلی.

در همین حال، اتیوپی، دومین کشور پرجمعیت آفریقا و مقر اتحادیه آفریقا، برای دسترسی به تجارت دریایی به جیبوتی وابسته است. این مجموعه ای از موارد اضطراری نامرتبط نیست. این یک شکست منطقه ای است. علائم هشدار دهنده دیگر تئوری نیستند. مقامات دریانوردی تنها در سه ماه امسال 22 مورد تلاش یا انجام کامل دزدی دریایی و سرقت مسلحانه را در سراسر دریای سرخ و منطقه خلیج عدن ثبت کردند. پیشروی مجدد حوثی ها در امتداد سواحل یمن باعث افزایش اضطراب در اطراف تنگه باب المندب شده است، در حالی که درگیری خانواده ها را به سمت جیبو آواره کرده است.

ti. هر دولتی که نگران کشتیرانی آزاد است باید بفهمد که چه چیزی در خطر است. دریای سرخ تجارت بین آسیا، آفریقا و اروپا را انجام می دهد. وقتی تروریست‌ها موشک شلیک می‌کنند، دزدان دریایی خدمه‌ها را تصرف می‌کنند، یا دولت‌ها بنادر را به سلاح می‌رسانند، هزینه آن به دست مصرف‌کنندگان آمریکایی، صنایع اروپایی، خانواده‌های آفریقایی و شرکت‌های اسرائیلی می‌رسد. کشتی‌های جنگی می‌توانند کشتی‌ها را اسکورت کنند و هواپیماها می‌توانند پرتابگرها را منهدم کنند. اما موشک ها نمی توانند نهادهای قانونی بسازند، اشتغال ایجاد کنند، یا اختلافات میان ملت ها و جوامع را حل و فصل کنند. تحلیل عمیق تر باید با تاریخ ناراحت کننده اتیوپی روبرو شود.

رهبری جبهه آزادی‌بخش خلق تیگری و جبهه آزادی‌بخش خلق اریتره به‌عنوان جنبش‌های چریکی متحد ظهور کردند و بعدا آدیس آبابا و آسمارا را کنترل کردند. من رهبری آنها را یک کارتل سیاسی انقلابی می‌دانم که مخفیانه، تفرقه‌انگیز قومی و خودخواه است. من و پدر و مادرم شاهدان زنده عواقب انسانی آن جنگ هستیم. سیاست های آنها صلح دموکراتیک ایجاد نکرد.

آنها اقتدارگرایی، مرزهای مورد مناقشه، وابستگی اقتصادی، و جنگ قبیله ای ناتمام و پاکسازی قومی آمهارا را ترک کردند. رابطه دریای سرخ اتیوپی یک اختراع اخیر نیست. پادشاهی باستانی آکسوم از طریق آدولیس، بندری که آفریقا را به تجارت بین‌المللی متصل می‌کند، به ساحل رسید. و همه پرسی استقلال اریتره در سال 1993 نمی تواند واقعیت را پاک کند.

اما جامعه بین‌المللی نیز نباید وانمود کند که یک برگه رای، همه مسائل را به طور عادلانه برای هر جمعیت آسیب‌دیده حل کرده است. این روند به اندازه کافی امنیت جوامع آفار را که سرزمین تاریخی آنها از اتیوپی، اریتره، و جیبوتی می‌گذرد، و آینده دریایی یا حقوق بلندمدت اتیوپی را حل نکرد.

بسیاری از اتیوپیایی ها معتقدند که رهبری TPLF از دست دادن عساب و دسترسی مستقیم به دریای سرخ را بدون تضمین یک ترتیب ملی بادوام پذیرفته است. آفار و دیگر صداهای مخالف مدت هاست استدلال می کنند که تصمیمات تحمیلی توسط جنبش های مسلح نشان دهنده پیچیدگی کامل وفاداری های محلی نیست. این نارضایتی‌ها باید بررسی و شنیده شوند، نه اینکه به تبلیغات برای جنگی دیگر تبدیل شوند. اما این نیاز، حمله به اریتره یا پاک کردن مرزهای شناخته شده بین المللی را توجیه نمی کند.

ملتی با بیش از 130 میلیون نفر نباید از نظر اقتصادی گرفتار شود. کشورهای کوچکتر نیز نباید در معرض تهدید زندگی کنند. پاسخ، دسترسی به بندر و ضمانت‌های منطقه‌ای قابل اجرا با مذاکره است. هماهنگی با کشورهای آفریقایی بر سر دریای سرخ، اسرائیل باید مشارکت دریای سرخ را به رهبری مشترک با کشورهای آفریقایی پیشنهاد کند. اتیوپی، جیبوتی، کنیا، سومالی و شرکای منطقه ای مایل باید اطلاعات دریایی، عملیات ضد دزدی دریایی، امنیت بندر و واکنش اضطراری را هماهنگ کنند. اتحادیه آفریقا، ایالات متحده، اتحادیه اروپا و دولت های مسئول عرب باید از آن حمایت کنند.

نقش عملی سومالی لند در امنیت منطقه‌ای باید بدون نادیده گرفتن حق حاکمیت سومالی مورد بحث قرار گیرد. این مشارکت باید یک دبیرخانه منطقه‌ای دائمی، تمرین‌های دریایی مشترک، چارچوب پیگرد قانونی دزدی دریایی و یک صندوق زیرساختی ایجاد کند که اقتصادهای داخلی را به بندرهای متعدد متصل می‌کند. این باید دسترسی تجاری را بدون انتقال حاکمیت تضمین کند و مستلزم قراردادهای شفاف باشد تا بنادر به غنائم قدرت های خارجی تبدیل نشوند. نمایندگان محلی آفار و ساحلی باید روی میز نشسته باشند.

صلحی که تنها توسط رؤسای جمهور، ژنرال ها و سرمایه داران مذاکره شود، شکننده باقی خواهد ماند. این مشارکت باید به شرایط زمینی نیز رسیدگی کند. دزدی دریایی و افراط گرایی در جایی شکوفا می شود که جوانان هیچ کاری نمی بینند، دولت ها هیچ عدالتی ارائه نمی دهند، و قدرت های خارجی فقط با سلاح وارد می شوند. سرمایه‌گذاری در بنادر، راه‌آهن، آموزش، آب، کشاورزی و اشتغال ساحلی یک سیاست امنیتی است، نه خیریه. اسرائیل همچنین یک منبع استراتژیک دارد که همچنان نادیده گرفته می‌شود: اسرائیلی‌های اتیوپیایی. ما فرهنگ سیاسی آفریقا، تاریخ یهودیان و نگرانی های امنیتی اسرائیل را درک می کنیم.

اسرائیلی های اتیوپیایی واجد شرایط باید در دیپلماسی، امنیت ملی، اطلاعات و ماموریت های آفریقایی خدمت کنند. ما نباید به عنوان شاهدی از تنوع نشان داده شویم در حالی که تصمیمات در جای دیگری گرفته می شود. جامعه ما همچنین به دروغی که در سطح بین المللی منتشر می شود پاسخ می دهد: اینکه صهیونیسم یک پروژه استعماری سفیدپوست است. یهودیان اتیوپیایی اورشلیم را در دعاهای ما در طول نسل ها حمل کردند. ما سرمایه اجتماعی و شاهد زنده ای هستیم که مردم یهود یک رنگ نیستند و پیوند بین آفریقا و صهیون کهن است. با این حال ارزش ما بیشتر از روابط عمومی است.

ما می‌توانیم به اسرائیل کمک کنیم تا روابطی مبتنی بر عزت به جای معاملات اضطراری ایجاد کند. تجدید رهبری با کنار گذاشتن این غرور آغاز می‌شود که برتری نظامی به تنهایی امنیت ایجاد می‌کند. اسرائیل باید قبل از تبدیل شدن بحران به یک فاجعه گوش دهد، آفریقا را به عنوان یک شریک درگیر کند، و افرادی را که منطقه را از درون می شناسند، شامل شود. دریای سرخ می تواند به کریدور رفاه مشترک یا میدان جنگی تبدیل شود که توسط تروریست ها، دزدان دریایی و دیکتاتورها کنترل می شود. اسرائیل ممکن است بدون استراتژی آفریقایی در تعاملات پیروز شود.

همچنان مبارزه بزرگتر برای تجارت امن، مشروعیت منطقه ای و صلح پایدار را از دست خواهد داد. نویسنده یک کارآگاه سابق دادگاه عالی نیویورک، یک محقق و مربی حل منازعه و صلح ترمیم کننده، و یک کارشناس دیپلماسی اخلاقی است. کتاب آینده او، دیپلماسی اخلاقی برای یک جهان شکسته، از خاخام فقید جاناتان ساکس الهام گرفته شده است.