اسرائیل برای مقابله با ایران و اطمینان دادن به افکار واشنگتن به یک دولت وحدت نیاز دارد

انتخابات بی‌نتیجه اسرائیل هیچ یک از بلوک‌های سیاسی اصلی را در مسیر روشنی برای رسیدن به اکثریت حکومتی باقی نگذاشته است. با آغاز مذاکرات ائتلاف، عدم اطمینان سیاسی طولانی‌مدت نگرانی برای کشوری است که با تهدیدات ایران و حامیان منطقه‌ای آن مواجه است. این همچنین یک سوال را برای واشنگتن ایجاد می کند: آیا اختلافات داخلی اسرائیل می تواند شراکت امنیتی از قبل حیاتی را پیچیده کند؟ من معتقدم که به تازگی از پوشش خبری انتخابات اسرائیل بازگشته ام، این لحظه فرصتی است.

رهبران سیاسی اسرائیل می‌توانند به آمریکایی‌ها در سراسر طیف سیاسی نشان دهند که، علی‌رغم رقابت‌های داخلی تلخشان، در مورد یک موضوع اساسی متحد می‌مانند: تهدیدی که جمهوری اسلامی ایران ایجاد می‌کند. این اجماع نه تنها برای اسرائیل، بلکه برای امنیت ملی آمریکا اهمیت دارد. ایران از شکاف سیاسی اسرائیل فراتر رفته است. جاه طلبی ها، قابلیت های موشکی و حمایت از نیروهای نیابتی مسلح، تهدیدی جدی برای اسرائیل است.

این نگرانی فراتر از ائتلاف نخست وزیر بنیامین نتانیاهو و مرکز سیاسی و چپ میانه، از جمله چهره هایی که با او مخالف هستند، گسترش می یابد. ناظران آمریکایی گاهی اوقات تقسیمات سیاسی ایالات متحده را بر اسرائیل طرح می کنند، با این فرض که بدبینی نسبت به اقدام نظامی یا مخالفت با نتانیاهو به دیدگاه ملایم تری نسبت به ایران ترجمه می شود. این یک اشتباه است.

اختلاف نظر بر سر رهبری و استراتژی نظامی لزوما به معنای اختلاف نظر بر سر ماهیت تهدید نیست. یک دولت وحدت ملی سیگنال قدرتمندی به آمریکا می‌فرستد مبنی بر اینکه رویکرد اسرائیل در قبال ایران مبتنی بر منافع پایدار امنیت ملی است، نه ثروت یک حزب یا نخست‌وزیر. این امر اختلاف نظر بر سر تاکتیک های نظامی یا خطرات تشدید تنش را از بین نمی برد. با این حال، می‌تواند پایه‌های سیاسی گسترده‌تری برای رویارویی با تهدیدات مشترک ایجاد کند. چرا واشنگتن سهم دارد؟

برخی از آمریکایی‌هایی که از امنیت اسرائیل حمایت می‌کنند نیز نگران هستند که اقدام نظامی بیشتر علیه ایران می‌تواند واشنگتن را وارد درگیری طولانی‌مدت دیگری کند. برخی دیگر استدلال می کنند که اجازه دادن به ایران برای تولید تسلیحات هسته ای خطر بزرگتری ایجاد می کند. اسرائیل نمی تواند اختلافات سیاسی داخلی آمریکا را حل کند، اما می تواند از تقویت این تصور که شراکت دوجانبه به یک رهبر اسرائیلی یا جناح سیاسی آمریکایی گره خورده است، اجتناب کند.

این تمایز به ویژه مهم است زیرا توازن قوا در یک یا هر دو اتاق کنگره ممکن است با تشکیل کنگره جدید در ژانویه 2027 تغییر کند. حمایت عمومی غیرمعمول صریح دونالد ترامپ از نتانیاهو قبل از انتخاب اسرائیل، این چالش را حادتر کرده است. رؤسای جمهور قبلی آمریکا گاهی برای نامزدهای اسرائیلی ترجیح می دادند. برای مثال، رئیس جمهور بیل کلینتون، در انتخابات 1999 اسرائیل به طور گسترده ای به عنوان طرفدار ایهود باراک بر نتانیاهو دیده می شد.

ترامپ پا را فراتر گذاشت و صریحا از نتانیاهو حمایت کرد و حمایت او را با کمپین علیه ایران گره زد. زمانی که یک رئیس جمهور آمریکا به طور علنی یکی از نامزدهای اسرائیلی را به عنوان شریک مورد علاقه خود در برابر ایران معرفی می کند، مخالفان به راحتی می توانند امنیت اسرائیل را به عنوان یک موضوع حزبی مطرح کنند. یک دولت متحد می تواند به مقابله با این تصور کمک کند. این نشان می دهد که روابط آمریکا و اسرائیل بر اساس منافع مشترکی استوار است که فراتر از تغییر در رهبری هر دو طرف است. اسرائیل یک دارایی استراتژیک است ارزش اسرائیل برای امنیت آمریکا فراتر از مقابله با ایران است.

دو کشور در زمینه اطلاعات، دفاع موشکی و امنیت منطقه همکاری می کنند. پدافند هوایی و موشکی پیشرفته اسرائیل و روابط نزدیک نظامی با واشنگتن همچنین ممکن است محیط امن تری را برای دارایی های ایالات متحده نسبت به پایگاه های دیگر در منطقه ایجاد کند، جایی که نیروهای آمریکایی با تهدیدهای مداوم روبرو هستند. پنتاگون بیش از 170 حمله به نیروهای آمریکایی را در عراق و سوریه ثبت کرده است. خطرات نظامی

در جریان کودتای سال 2016 ترکیه، آنکارا برق پایگاه هوایی اینجرلیک را قطع کرد و تأسیسات آمریکایی را در معرض فشار دولت‌های میزبان قرار داد که ممکن است منافع آنها با واشنگتن متفاوت باشد. در مقابل، اسرائیل یک شریک استراتژیک قابل اعتماد با منافع مشترک و قابلیت‌های دفاعی پیشرفته است. موشک‌ها، پهپادها و نیروهای نیابتی منطقه‌ای ایران، نیروهای ایالات متحده، کشتیرانی و ثبات منطقه را تهدید می‌کنند.

یک ایران مجهز به سلاح هسته‌ای خطرات را بیشتر می‌کند و اسرائیل باثبات را به شریک مهمی تبدیل می‌کند، زیرا واشنگتن اولویت‌های رقابتی جهانی را مدیریت می‌کند. نتانیاهو و رقبای او اختلافات شخصی و ایدئولوژیکی بزرگی دارند.

رهبران اپوزیسیون باید پیوستن به دولتی تحت رهبری نخست‌وزیری را که به دنبال جایگزینی آن‌ها هستند، در نظر بگیرند. نتانیاهو از فاصله گرفتن از آلباتروس وزیر امنیت ملی راست افراطی، ایتامار بن‌گویر، که مواضعش جنجال‌هایی را در اسرائیل و خارج از آن ایجاد کرده است، سود خواهد برد.

ارزش آن در ایجاد یک مبنای گسترده تر برای همکاری در زمینه چالش های امنیتی فوری و روابط با واشنگتن نهفته است. ایالات متحده باید این نتیجه را از طریق دیپلماسی خصوصی به جای مداخله عمومی در مذاکرات ائتلاف اسرائیل تشویق کند. درخواست صریح رئیس جمهور برای اتحاد می تواند برداشت های مربوط به مداخله آمریکا را عمیق تر کند.

تعامل بی سر و صدا با رهبران سیاسی در سراسر طیف سازنده تر خواهد بود. به نتانیاهو، گادی آیزنکوت، نفتالی بنت، آویگدور لیبرمن، یایر لاپید و یایر گولان: در نظر بگیرید که یک ائتلاف ملی گسترده تر چه چیزی می تواند با نزدیک ترین متحد اسرائیل ارتباط برقرار کند. این می تواند نشان دهد که رویارویی با ایران و حفظ رابطه قوی با واشنگتن فراتر از اختلافات حزبی است. همچنین می تواند فرصتی برای رسیدگی به نگرانی ها در مورد نفوذ افراط گرایان در دولت و خشونت شهرک نشینان ایجاد کند، که به جایگاه اسرائیل در میان برخی از آمریکایی ها لطمه زده است. ممکن است یک دولت وحدت ملی نشان دهد.

ممکن است به انتخاب های رای دهندگان اسرائیلی باید احترام گذاشت و نمی توان به سادگی از اختلاف نظرهای واقعی چشم پوشی کرد. اما فقدان اکثریت انتخاباتی شفاف نباید زمینه‌هایی را که امکان همکاری وجود دارد پنهان کند. رژیم ایران صرف نظر از اینکه چه کسی کاخ سفید را اشغال کرده یا کنگره را در سال‌های آینده کنترل می‌کند، چالشی برای منافع آمریکا و اسرائیل باقی خواهد ماند. اسرائیل در زمانی که با انزوای فزاینده بین‌المللی مواجه است به همکاری پایدار آمریکا، از جمله حمایت دیپلماتیک نیاز دارد.

هر دو کشور زمانی سود می برند که روابط آنها به عنوان یک مشارکت استراتژیک بادوام به جای گسترش سیاست های حزبی درک شود. رهبران اسرائیل نیازی به توافق بر سر همه چیز ندارند. اما در مورد تهدید ایران و اهمیت اتحاد آمریکا، آنها باید نشان دهند که امنیت ملی مقدم بر رقابت سیاسی است. مندل مدیر MEPIN، شبکه اطلاعات سیاسی خاورمیانه، و سردبیر ارشد امنیتی The Jerusalem Post، Magazine و The Jerusalem Report است. او به اعضای کنگره، دستیاران سیاست خارجی آنها و وزارت امور خارجه اطلاع رسانی می کند.