اسرائیل به رهبرانی نیاز دارد که بتوانند ملت را متحد کنند، نه اینکه اختلافات را عمیق تر کنند - نظر

"دی! دی! دی!" (به اندازه کافی! بس است! بس است!) صدای پرشور میریام پرتز، برنده جایزه اسرائیل، چهارشنبه گذشته در امواج هوایی KAN Reshet Bet طنین انداز شد و او ناراحتی خود را از قطبی شدن ملت و فقدان سیاستگذاری در کنست ابراز کرد. نشست و سوگند در مراسم 26 کنست در آنجا بود که با گادی آیزنکوت، که در صورت موفقیت در تشکیل دولت، نخست وزیر آینده خواهد بود، ملاقات کرد.

این دو وجه اشتراک زیادی دارند. هر دو از پیشینه مراکشی هستند، صهیونیست های پرشور هستند. و پدر و مادر داغدیده پسران سربازی هستند که در جنگ کشته شده اند. اما آنها در مورد این صحبت نکردند. وقتی مجری برنامه استی پرتز بن آمی از مهمان خود پرسید که آنها به یکدیگر چه می گویند، پاسخ این بود که او به او گفته بود به خاطر داشته باشد که به عنوان نخست وزیر او رهبر کشور خواهد بود و نه فقط یک حزب سیاسی. او همچنین بر اهمیت این که همه اعضای ائتلاف او با یک صدا صحبت کنند و با یکدیگر اختلاف نداشته باشند، تاکید کرده بود.

اما به همان اندازه مهم، او به او گفت که باید همیشه قبل از اظهار نظر فکر کند، زیرا هر چیزی که از دهانش بیرون می‌آید به خاطر می‌ماند و او نمی‌تواند عقب‌نشینی کند. او همچنین گفت که باید راهی برای مهار خشونت و جلوگیری از توهین مردم به یکدیگر پیدا شود. هرتزوگ در تمام مدت تصدی خود پیام مشابهی را صادر می‌کرد و دوباره این کار را در روز سه‌شنبه انجام داد، اما آشکارا این پیام در روز سه‌شنبه سقوط کرده است. نفتالی بنت، رهبر و نخست‌وزیر سابق و گیلاد کاریو از دموکرات‌ها، موفق شدند جشن‌ها را مختل کنند.

اعضای فهرست مشترک در حین خواندن سرود ملی خارج شدند، در حالی که منصور عباس رئیس رعام با احترام ایستاده بود، اما نخواند. اعضای احزاب حریدی نیز این کار را انجام ندادند. تغییر سرود ملی برای دربرگرفتن تمام بخش‌های جامعه، مطمئنا اشعار «هتیکوا» می‌تواند اندکی تغییر کند تا همه بخش‌های مردم را در بر گیرد. به هر حال، آنها حدود 70 سال قبل از تأسیس دولت نوشته شده اند.

اما حتی اگر آنها را به گونه ای تغییر دهند که آنها را برای همه شهروندان غیریهودی اسرائیل قابل قبول کند، نگرش افراطی ضد عرب بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر بنیامین نتانیاهو یا رهبر اسرائیل بیتنو، آویگدور لیبرمن، که هر یک از جامعه عرب بدگویی می کنند و به دیگر سیاستمداران دست راستی چراغ سبز نشان می دهند که همین کار را انجام دهند، تغییر نخواهد کرد. ایران. در مبارزات انتخاباتی من از توقف بی‌بی‌باشینگ دفاع می‌کردم و هنوز هم فکر می‌کنم انتقاد از سیاست‌های او بسیار مهم‌تر از انتقاد از خود مرد است.

. اما انتخابات به پایان رسیده است و اکنون مشروع است که دستکش ها را برداریم و به مردی نگاه کنیم که به گفته بسیاری برای آینده کشور خطرناک است. چگونه ممکن است فردی که این چنین پر از نفرت از اعراب و احزاب چپ است رهبر کل ملت باشد؟ پاسخ تا کنون ساده است. او به هیچ جناح راست مشتاق دیگری اجازه نداد که سر راهش قرار بگیرد. نتانیاهو استاد اسپین و اخبار جعلی است و در زمان انتخابات علیه اعراب و احزاب چپ تحریک می کند. چیزهایی وجود دارد که حتی باهوش ترین سیاستمداران و روزنامه نگاران نیز از درک آن امتناع می ورزند.

حتی هرتزوگ که آزار و اذیت و توهین به اعضای جوامع عرب را محکوم کرده است، نتوانست در طول مشاوره با جناح‌های مختلف مقاومت کند و از عباس بپرسد که چرا از اعلام حماس به عنوان یک سازمان تروریستی امتناع می‌کند. عباس چند بار دیگر باید توضیح دهد که انجام این کار جان او و اعضای خانواده‌اش را به خطر می‌اندازد؟ او بارها اعلام کرد که حمله به اسرائیل غیرانسانی است، اما از برچسب زدن به حماس به عنوان تروریست خودداری کرده است. یهودیان در حفاظت از خود و عزیزانشان با اعراب تفاوتی ندارند. بزالل اسموتری وزیر دارایی

ch، هنگامی که روز چهارشنبه با ران بنیامینی و مزال معلم مصاحبه کرد، از او پرسیده شد که آیا قتل نوزاد 18 ماهه علی دوابشه در سال 2015 از نظر ظلم با آنچه حماس در حق اسرائیلی ها انجام داده است، قابل مقایسه است یا خیر. اسموتریچ خشمگین شد و اظهار داشت که هیچ مقایسه ای وجود ندارد و امیرام بن اولیل که به دلیل حمله آتش سوزی که در آن سایر اعضای خانواده نوزاد به شدت مجروح شده بودند به سه حبس ابد به اضافه 20 سال محکوم شده بود، به اشتباه محکوم شده است و اعترافاتی به بیرون کشیده شده است. تروریست ها نیز مانند عرب ها وجود دارند.

تنها در سال های اخیر است که یهودیان مسئول کشتار مردم بیگناه توسط مردم خود به جای قهرمان، تروریست خوانده می شوند. سال 2026 اتفاقا هشتادمین سالگرد بمباران هتل کینگ دیوید در اورشلیم است که در آن 28 شهروند انگلیسی، 41 عرب و 17 یهودی جان خود را از دست دادند. تعداد بیشتری زخمی شدند. پادشاه دیوید به عنوان مقر مقامات قیمومیت بریتانیا خدمت می کرد، اما به عنوان یک هتل نیز عمل می کرد. عاملان بمب گذاری یهودی بودند نه عرب.

این تنها حمله سازمان های زیرزمینی یهودی علیه انگلیسی ها و اعراب نبود. هدف آزادسازی چیزی بود که در آن زمان فلسطین نامیده می شد، درست همانطور که فلسطینیان امروزی می خواهند آنچه را که فلسطین می نامند آزاد کنند. می توان فکر کرد که یهودیان درک بیشتری از این موضوع دارند. برخی این را درک می کنند، اما احتمالا تعداد بیشتری از آنها چنین نیستند. ایهود باراک، نخست وزیر سابق، وزیر دفاع و رئیس ستاد ارتش، در یک مصاحبه تلویزیونی حدودا 30 سال پیش، گفت که اگر تقریبا 30 سال پیش در سنین فلسطینی بود، می گفت که اگر او در سن 30 سالگی بود، می گفت: یک سازمان تروریستی. علت اغلب مهمتر است

برچسبی که به فعالان آن داده شده است. همین امر در مورد تروریست های یهودی که به فلسطینی ها حمله می کنند نیز صدق می کند. آنها خود را تروریست نمی بینند. تا آنجا که به آنها مربوط می شود، آنها در حال بازپس گیری کل کرانه باختری برای شهرک سازی یهودیان هستند که به نظر آنها یک هدف نجیب است، همانطور که فلسطینی ها بر این باورند که احیای از رودخانه تا دریا هدف شریف آنها است. با مصالحه، می تواند برای هر دو برد-برد باشد.