اسرائیل میانه: چه کسی آمریکا را از دست داد؟ - نظر

یکشنبه 16 مه 1948 در منهتن باران می‌بارید، اما 75000 نفر همچنان در پیاده‌روهای بیرون مدیسون اسکوئر گاردن جمع می‌شدند، به این امید که در مراسم ادای احترام سازمان‌دهی شده عجولانه از ایالت یهودی تازه متولد شده شرکت کنند. نیویورک تایمز گزارش داد که تنها 19000 نفر توانستند وارد آن شوند، اما هزاران نفر این رویداد را دنبال کردند. آمریکا برای شنیدن صدای طنین انداز "آمین" جمعیت پس از آن که یک خاخام برکت یک خبر بزرگ را گفت، sheheheyanu. در داخل صحنه، هیچ مانعی وجود نداشت: نه بین یهودی و یهودی، نه بین غیر یهودی و یهودی، و همچنین نه بین غیر یهودی و غیر یهودی.

رابرت تافت، نماینده کنگره، جمهوری خواه و پسر رئیس جمهور سابق ویلیام تافت، گفت: «من به پرزیدنت ترومن به خاطر به رسمیت شناختن سریع جمهوری جدید تبریک می گویم. هربرت لمن، فرماندار سابق نیویورک، یک دموکرات، گفت: «ایالت جدید یهودی بر اساس مفهوم آزادی و برابری آمریکا ساخته شده است. نزدیک به 80 سال به طول انجامید و اکنون با انبوهی از نارضایتی مواجه است. همانطور که انتخابات میان دوره ای هفته گذشته آشکار شد، اسرائیل دیگر مورد اجماع نیست.

بله، امثال تفت و لمان هنوز هم فراوانند. با این حال، در روزگار آنها و برای سه نسل دیگر، ایالات متحده هیچ معادلی برای سناتور منتخب عبدالالسید نداشت، که حق وجود اسرائیل را به عنوان یک کشور یهودی انکار می‌کند و می‌گوید جنگ دفاعی آن نسل‌کشی است، و اسرائیل را از نظر او شیطانی و شرورانه به عنوان حماس می‌خواند. ظهور طالب در کنگره آمریکا، بعدا با انتخاب زهران ممدانی به عنوان شهردار نیویورک، جانشین ویلیام اودوایر، که در آن گردهمایی در مدیس حضور یافت، چند برابر شد.

در اسکوئر گاردن، به هری ترومن گفت: "آقای رئیس جمهور، شهر ما از شما برای اولین باری که جمهوری جدید را به رسمیت شناختید، تشکر می کند." و با محبت اسراییل را "جمهوری کوچک نوزاد" نامید، اودوایر سپس به ترومن التماس کرد: "آقای رئیس جمهور، تحریم تسلیحاتی را دنبال کنید و لغو کنید"، با اشاره به امتناع واشنگتن در آن زمان از فروش تسلیحات به کشور درگیر صهیونیستی. اکنون شهردار نیویورک تقریبا وارونگی اودوایر است.

افراد قدیمی مانند رئیس جمهور دونالد ترامپ به شدت طرفدار اسرائیل هستند، اما سیاستمداران جوانتر به جای دیگری اشاره می کنند و آنها فقط مسلمانانی مانند سید، طلیب و عمر، یا آندره کارسون، نماینده کنگره ایندیانا، مسلمان نیستند. مسیحیان مانند الکساندریا اوکاسیو کورتز، دلیا رامیرز، و کوری بوش، زنان کنگره نیز در این مد هستند. و گرایش ضد اسرائیلی دیگر منحصر به دموکرات ها یا کنگره نیست.

جمهوری‌خواهان نیز به آن می‌پیوندند، و آنها نه تنها افرادی مانند تاکر کارلسون، بلکه تصمیم‌گیرندگانی مانند معاون رئیس‌جمهور جی. از نظر روانی، سیاسی و مالی. چگونه این اتفاق افتاد؟ انتخابات میان دوره ای نه تنها به ترامپ، بلکه به اتحاد آمریکا و اسرائیل نیز ضربه زد.

نامزدهای ضد اسرائیلی مانند سید، نبرد پیشگیرانه آیپک را شکست دادند. از قضا، این اتفاق تنها چند ماه پس از رسیدن ائتلاف تاریخی اسرائیل و آمریکا به اوج خود، با اقدام نظامی مشترک در ایران رخ داد. این قمار شکست خورده یکی از دلایلی است که انرژی ضد اسرائیلی از حاشیه های سیاسی به کانون انتخاباتی رفت.

از زمانی که جنگ بحث برانگیز شد، اسرائیل بحث‌برانگیز شد، و همینطور کمک‌های نظامی که از عمو سام دریافت می‌کند. پس اینها دو دلیل است که اسرائیل حمایت خود را در آمریکا از دست می‌دهد: اول، به نظر نمی‌رسید که یک ملت خارجی، حتی اگر نزدیک‌ترین متحدش باشد، به جنگ با ایران بکشاند. و ثانیا، همانطور که این نویسنده سال‌ها پیش پیشنهاد کرده بود، باید مدت‌ها پیش طرحی برای پایان دادن به کمک‌های نظامی آمریکا آغاز می‌کرد («اسرائیل باید کمک‌های نظامی ایالات متحده را کاهش دهد»، MarketWatch.com، 6 مارس 2013). متأسفانه، اسرائیل این کار را انجام نداد.

در عوض، عقب‌نشینی از کمک‌های ایالات متحده توسط دولت ترامپ به آن تحمیل می‌شود که اکنون آشکارا اسراییل را عامل اصلی شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان می‌داند. فراتر از این شرایط آمریکایی، اثرات جنگ در غزه نیز در کمین است. افراد وسواس‌آمیز ضد اسرائیلی مانند سید، طلیب و مدنی را کنار بگذارید. مشکل آنها اقدامات اسرائیل نیست بلکه وجود آن است. سوال این است که چگونه جریان اصلی آمریکایی ها در برابر اتهامات بی اساس علیه اسرائیل، به ویژه نسل کشی، آسیب پذیر شدند.

این شکست مربوط به آموزش یا به عبارت دقیق تر، نادانی است. افرادی که تاریخ اندک گرانبهایی به آنها آموزش داده شده است، وقتی با فیلم هایی از درگیری روبرو می شوند، بدون هیچ زمینه ای، با فیلم هایی از درگیری مواجه می شوند که تقریبا هیچ چیز درباره آن نمی دانند: نه اینکه چه کسی آن را شروع کرد، نه چه کسی آن را شکل داد، نه اینکه تاکتیک ها و اهداف آغازگر آن چیست، همه اینها و اهداف دیگر چگونه هستند. در مقایسه با سرگیجه اخلاقی که دو طرف اتحاد آمریکا و اسرائیل در سال‌های اخیر به آن دچار شده‌اند، کوتوله است.

متحد طبیعی آمریکا، اسرائیل باید دو کار انجام می داد: تجسم آرمان های آمریکا و پذیرفتن همه آمریکایی ها. اسرائیل همه این کارها را انجام می داد - تا سال 2015. وقتی نخست وزیر بنیامین نتانیاهو به کنگره رفت و از تریبون آن رئیس جمهور منتخب آمریکا را مورد حمله قرار داد، او با نیمی از تشکیلات سیاسی آن مخالفت کرد. سازمان دهندگان آن تظاهرات سال 1948 در مدیسون اسکوئر گاردن بهتر می دانستند. آنها مطمئن شدند که با دموکرات هایی مانند اودوایر و جمهوری خواهانی مانند تافت با احترام برابر رفتار می کنند. این چیزی است که از نظر سیاسی اتفاق افتاد.

از نظر اخلاقی، رهبران هر دو متحد به آرمان‌های مشترک ملت‌هایشان ضربه زدند: نتانیاهو با محاصره قوه قضائیه، مبارزه با رسانه‌ها، و انکار عدالت انتخاباتی دموکراسی اسرائیل. ترامپ با انکار انصاف انتخاباتی آمریکا، تشویق حمله ریفر به کاپیتول هیل، و والسی با دیکتاتورهایی مانند ترکیه و کره شمالی. در این زمینه، هیچ راهی وجود نداشت که اتحاد آمریکا و اسرائیل دوام بیاورد.

به رهبری یک جفت منافق متکبر، بدبین و خودخواه، معصومیت آرمانی، قطب نما اخلاقی و درونی ترین روح خود را از دست داد.