اسرائیل میانه: 7 اکتبر را با ایجاد یک نقف غربی قوی تر به خاطر بسپارید - نظر

"یهودیان!" امانوئل رینگبلوم را به برادرانش فراخواند، «آن را بنویسید!» مورخی که در گتوی ورشو به دام افتاده بود، رینگلبلوم ارزش مستندسازی آنچه را که شاهد بود، درک کرد و به‌طور مخفیانه، با سایر دانشمندانی که گردآوری کرد، همه چیزهایی را که در مورد هولوکاست در حال آشکار شدن آموختند و دیدند، ثبت کرد.

رینگبلوم پس از مدیریت یک فرار و دستگیر شدن به همراه خانواده اش به قتل رسید، اما بسیاری از چیزهایی که او مستند کرده بود پس از جنگ در ظروف حلبی پیدا شد و کمکی بی‌ارزش به مستندات هولوکاست شد. او تنها یکی از حلقه‌های زنجیره طولانی گزارش‌گرانی بود که مصیبت‌های قوم یهود را شرح می‌دادند و به شرح کتاب مرثیه درباره غارت اورشلیم در سال 586 قبل از میلاد و فرمان تثنیه «به خاطر بیاور که عمالیق با تو چه کرد» بیش از پنج قرن پیش از آن.

rcy»، فراخوانی برای انتقام الهی که پس از کشتارهای صلیبی در سال 1096 نوشته شد، تا به امروز در کنیسه‌های سراسر جهان هر روز صبح شبات گفته می‌شود. پس از کشتار 49-1648 در اوکراین، برای قرن‌ها میلیون‌ها یهودی در سالگرد بزرگ‌ترین قتل عام آن روزه می‌گرفتند. در سرتاسر جهان. قتل عام 7 اکتبر چالش‌های جدیدی را برای سنت یادآوری اسرائیل ایجاد می‌کند.

با این حال، بزرگداشت این تروما معضلاتی را ایجاد کرده است که فاجعه های قبلی آنها را برانگیخته است. ابتکارات بزرگداشت روزها پس از کشتار آغاز شد. بناهای تاریخی موقت، عکس‌های جوانان خنده‌دار که بر روی میخ‌های حصار بالای گلدان‌ها میخکوب شده و پرچم‌های کوچک اسرائیل در چندین مکان در امتداد مسیر ۲۳۲ جوانه زده‌اند.

در جنگل ریم، جایی که مهمان‌داران جشنواره موسیقی نوا دره می‌کردند، جنگل کاملی از این عکس‌ها به یک مکان زیارتی موقت تبدیل شد. سپس پروژه های بزرگداشت آمد. کینرت گات، که در کیبوتز بئری به قتل رسید، و دخترش کارمل، که به عنوان گروگان در غزه جان باخت، توسط یک استارت آپ اجتماعی که توسط همسر و پدرشان، اشل، راه اندازی شده بود، به یادگار مانده اند که میوه و سبزیجات فروخته نشده را جمع آوری کرده و بین نیازمندان توزیع می کند. طرح‌های بی‌شماری در سراسر کشور وجود دارد: پارک‌ها، چهارپایه‌ها، بورسیه‌ها، کنسرت‌ها و غیره. با این حال، بزرگداشت ملی پیچیده‌تر بوده است.

معضل با تعیین تاریخ یادبود این فاجعه آغاز شد. تاریخ عبری غیرممکن بود زیرا در سیمچات تورات می افتد. تاریخ میلادی نیز غیرممکن بود، زیرا روزهای یادبود اسرائیل همگی با تاریخ‌های عبری تعریف می‌شوند و به درستی نیز چنین است. در نهایت، دولت در روز پس از سیمچات تورات تصمیم گرفت، که اکنون در حافظه یهودیان در کنار تاریخ هایی که به یاد ویرانی بابل، ویرانی روم و هولوکاست است، حک می شود. اسرائیل روز ملی یادبود 7 اکتبر را پس از بحث عمومی تعیین کرد که به عنوان روز یادبود ملی برای T.

در کشتار و قهرمانی 22 تیشری - 7 اکتبر، دولت در ابتدا سعی کرد از درج کلمه "کشتار" در نام خود اجتناب کند. خشم عمومی، با الهام از حافظه یهودیان، آن را تغییر داد و این لایحه همراه با دستورالعمل هایی برای نیمه افراشته شدن پرچم ها، برگزاری مراسم در مدارس، و ساخت بنای یادبود مرکزی در غرب نقب به تصویب رسید. اگرچه رسوایی هایی در مسیر رسیدن به این فرمول وجود داشت (به «وزارت حقیقت میری رگو»، 30 اوت 2024 مراجعه کنید، این بخش از تلاش های بزرگداشت حل شده است.

معضل جمعی اینطور نیست. مشکل بزرگ این بود که در مورد خانه هایی که حماس تخریب و آتش زد چه باید کرد. سه گزینه وجود داشت: تعمیر و بازسازی. تخریب و ساختن از ابتدا؛ خرابه ها را به بناهای تاریخی تبدیل کنید و جای دیگر را بازسازی کنید. کیبوتز نیر اوز تصمیم گرفت تمام 400 ساختمان آسیب دیده خود را ویران کند و از ابتدا بسازد و تنها یادآوری های پراکنده قتل عام را حفظ کند تا در یک مجموعه یادبود ادغام شود.

کیبوتز بئری تصمیم مشابهی گرفت، اما تصمیم گرفت یکی از خانه های ویران شده را به عنوان بخشی از یک مکان یادبود جدید حفظ کند. با این حال، در کیبوتز کفار آزا، این معضل باعث بحث بزرگی بین اردوگاه های "تخریب" و "حفظ" شد. اولی برنده رای شد، اما گروهی از والدین داغدار بهار گذشته برای جلوگیری از تخریب به دادگاه عالی شکایت کردند. هنوز حکمی صادر نشده است. بزرگداشت روز 7 اکتبر در غرب نقب یک مسئولیت مشترک ملی است.

این را نمی توان در مورد مناطق بین، اطراف و فراتر از این کیبوتس ها گفت. در آنجا، در غرب نقب، برگزاری یادبود دغدغه، تعهد و فرصت هر اسرائیلی است. حدود 50 کیلومتر طول و 20 کیلومتر در اعماق، منطقه مجاور باریکه غزه بخشی از یک پروژه اسکان عظیم بود که در دهه 1950 راه اندازی شد و با 30 موشویم، 24 کیبوتس و سه شهر به موفقیت بزرگی تبدیل شد. در این بخش از کشور هرگز فلسطینی ها یا در واقع هیچ شهرک انسانی وجود نداشت تا اینکه اسرائیل آن را به یک سبد نان سرسبز تبدیل کرد.

بکر بودن خاک آن چیزی است که آن را برای کشاورزی ارگانیک که در آن برخی از مزارع آن تخصص دارند، ایده آل کرده است و سالانه بیش از 100000 تن سیب زمینی با بالاترین کیفیت را به آلمان، هلند، بریتانیا و فرانسه صادر می کند. ساکنان این منطقه مانند خاک بی آلایش آن، با اختلافات سیاسی اسرائیل، با کشاورزان سکولار و مذهبی که به طور منظم در کنار جمعیت پرولتری نتیووت، اوفاکیم و سدروت با یکدیگر همکاری و زندگی مسالمت آمیز داشتند، سرپیچی کردند. در مجموع، 57 جامعه این منطقه زمانی که حماس به مناطق روستایی خود حمله کرد و 278 نفر را کشت و 60000 اسرائیلی را در خود جای داد، و 96 نفر در

شهرهای شهری آن سه سال بعد، جمعیت 66000 نفر است و رو به افزایش است. این حرکت نامحتمل باید تسریع شود. غرب نقب باید 250000 اسرائیلی را در خود جای دهد که با یک مسیر کوهنوردان ستون فقرات که از یاد مردخای در شمال تا کیسوفیم در جنوب امتداد دارد، به هم متصل می شوند. در امتداد این مسیر در سالگرد قتل عام، راهپیمایی رنگارنگ هزاران نفر، پیچ در پیچ بین مزارع شکوفه، خانه های زیبا و شهرهای شلوغ، بهتر از هر دعا، بنای یادبود، شعر یا کتابی خواهد گفت: ما به یاد داریم.

ما به یاد داریم که آنها برای کشتن آمدند و ما برای زندگی آمدیم. که آنها آمدند خراب کنند و ما آمدیم بسازیم. که آنها از بطن کینه آمدند و ما از مردگان بازگشتیم. www.MiddleIsrael.netاین نویسنده، یکی از همکاران موسسه هارتمن، نویسنده کتاب پرفروش، راهپیمایی حماقت یهودی (کتاب یدیوت 2026) است که اکنون به زبان انگلیسی در آمازون موجود است.