اسرائیل چه چیزی را برای مهم ترین اتحاد خود به ارمغان خواهد آورد؟ - نظر

برای دهه‌ها، روابط آمریکا و اسرائیل عمدتا با آنچه آمریکا به اسرائیل ارائه می‌کند تعریف می‌شود: کمک نظامی، حمایت دیپلماتیک و تضمین‌های امنیتی. اما آن مدل دیگر برای جهان در حال شکل گیری کافی نیست. در حالی که واشنگتن انتظارات خود را از نزدیکترین متحدان خود بازتعریف می کند، اسرائیل با یک سوال استراتژیک خود مواجه است: چه ارزش منحصر به فردی می تواند برای ایالات متحده در دهه آینده به ارمغان بیاورد؟ پاسخ ممکن است نه تنها آینده ائتلاف، بلکه جایگاه اسرائیل را در نظم فناوری نوظهور تعیین کند. استراتژی جدید علم و فناوری امنیت ملی ایالات متحده یک روشنی ارائه می دهد.

سرنخ در این بیانیه آمده است که ایالات متحده به طور فزاینده ای از توانایی های علمی و فناوری متحدان خود به عنوان "تقویت کننده نیرو" برای امنیت ملی استفاده خواهد کرد. به عبارت دیگر، اتحادهای آینده تنها با تعهدات نظامی سنجیده نمی شوند، بلکه با فناوری هایی که شرکای مورد اعتماد می توانند با هم بسازند، سنجیده می شود. مدل پس از جنگ جهانی دوم اساسا حول محور دفاع ارائه شده توسط ایالات متحده ساخته شد: حضور نظامی آمریکا، تضمین های امنیتی و کمک، و مهمتر از همه - بازدارندگی هسته ای آمریکا.

آن پایه همچنان حیاتی است. اما واشنگتن همچنین از شرکای توانمند می‌خواهد که بار امنیتی بیشتری را به دوش بکشند، در حالی که فناوری‌هایی که قدرت اقتصادی، مزیت نظامی، و نفوذ ژئوپلیتیکی را تعیین می‌کنند، به طور فزاینده‌ای خارج از روابط دفاعی سنتی قرار می‌گیرند. بنابراین، اتحاد قرن بیست و یکمی به ستون دوم نیاز دارد: فناوری. ارزش متقابل، نه صرفا کمک.

بر اساس ارزیابی MIND Israel، هر دلار کمک امنیتی آمریکا به اسرائیل تقریبا چهار دلار ارزش اقتصادی مستقیم برای ایالات متحده ایجاد می کند. رابطه امنیتی موجود به عنوان یک سرمایه گذاری در یک اکوسیستم امنیتی و تکنولوژیکی مشترک عمل می کند و از هر دو طرف ارزش ایجاد می کند. گام بعدی این است که همان منطق را برای فناوری‌هایی که قدرت ملی را در دهه‌های آینده شکل می‌دهند، اعمال کنیم. این هدف اتحاد فناوری آمریکا و اسرائیل است که توسط MIND Israel و پروژه مطالعات رقابتی ویژه پیشنهاد شده است.

این پیشنهاد که از طریق فرآیند Track 1.5 شامل بیش از 50 متخصص از دولت، صنعت و دانشگاه در هر دو کشور توسعه یافته است، چارچوبی عملی برای همکاری فناوری استراتژیک در زمینه هوش مصنوعی، نیمه هادی ها، انرژی پیشرفته، کوانتومی، همگرایی زیستی و مواد حیاتی ارائه می کند.

اصل اصلی آن مکمل بودن است. ایالات متحده دارایی هایی را به ارمغان می آورد که تعداد کمی از کشورها می توانند با آن برابری کنند: سرمایه، تحقیقات مرزی، آزمایشگاه های ملی، زیرساخت های محاسباتی پیشرفته، مقیاس صنعتی، قدرت تدارکات، و دسترسی جهانی. اسرائیل نقاط قوت مختلفی دارد: سرعت، آزمایش، و توانایی حل مشکلات پیچیده مهندسی تحت محدودیت های شدید.

قابلیت‌های آن در بهره‌وری هوش مصنوعی و امنیت سایبری، معماری نیمه‌رسانا، سیستم‌های کوانتومی، مواد پیشرفته، فناوری‌های انرژی، و پردازش مواد حیاتی می‌تواند به رفع تنگناهای تکنولوژیک خاص پیش روی ایالات متحده کمک کند. نکته این نیست که هر یک از کشورها باید از نظر فناوری خودکفا شوند. هدف، یک اکوسیستم قابل اعتماد است که در آن هر یک از شرکا قابلیت‌های متفاوتی را ارائه می‌کنند، و در کنار هم انعطاف‌پذیری و مزیت استراتژیک بیشتری ایجاد می‌کنند که هر کدام به تنهایی می‌توانند به آن دست یابند. شرکت‌های خصوصی در حال حاضر به طور گسترده در بین دو اقتصاد همکاری می‌کنند.

اما همکاری بخش خصوصی به خودی خود نمی تواند یک اتحاد استراتژیک ایجاد کند. دولت‌ها باید زمینه‌ای را ایجاد کنند که شرکت‌ها، سرمایه‌گذاران و محققان بتوانند بر روی آن ایجاد کنند. این به معنای دسترسی مشترک به زیرساخت‌های تحقیقاتی و آزمایشگاه‌های ملی، مسیرهای ورود به برنامه‌های فدرال و تدارکات، هماهنگی مقررات و استانداردها، حمایت‌های قوی از مالکیت معنوی، و مکانیسم‌های مالی مناسب برای فناوری‌های عمیق با چرخه‌های توسعه طولانی است. بودجه عمومی نباید به عنوان سرمایه جانشین بازار عمل کند.

هدف آن کاهش ریسک، حذف موانع، سیگنال دادن به تقاضای استراتژیک و باز کردن جریان های بسیار بزرگتر سرمایه خصوصی است. دولت زیرساخت ها، مشوق ها و جهت گیری استراتژیک را فراهم می کند. صنعت و دانشگاه، نوآوری، سرمایه گذاری و مقیاس را فراهم می کنند. همچنین سود کمتر ملموس اما به همان اندازه مهم وجود دارد. اتحادها نه تنها از طریق توافقات بین دولت ها، بلکه از طریق روابط بین مردم دوام می آورند.

دانشمندان آمریکایی و اسرائیلی که با هم تحقیق می‌کنند، شرکت‌هایی که فناوری‌ها را با هم می‌سازند، رهبران تجاری ایجاد مشاغل جدید در هر دو کشور و محرک رشد اقتصادی، و مهندسان جوانی که بین آزمایشگاه‌ها و مؤسسات حرکت می‌کنند، پیوندهایی ایجاد می‌کنند که از چرخه‌های سیاسی جان سالم به در می‌برد. روابط آمریکا و اسرائیل همیشه غیرعادی بوده است. هرگز به طور منظم در یک مدل ساده حامی-مشتری جا نیفتاده است.

قدرت آن از منافع مشترک، ارزش‌های مشترک، و توانایی هر دو کشور برای کمک به یکدیگر ناشی شده است. استراتژی جدید فناوری آمریکا فرصتی را برای ترجمه آن تاریخ به مدلی مناسب برای این قرن ایجاد می‌کند. اتحاد فناوری آمریکا و اسرائیل می‌تواند به الگوی اولیه برای مشارکت‌های استراتژیک با تمرکز بر قابلیت‌هایی تبدیل شود که متحدان مورد اعتماد می‌توانند با هم توسعه دهند. این عقب نشینی از اتحاد آمریکا و اسرائیل نیست. این است که چگونه آن را برای سن آینده تقویت می کنیم.