اسرائیل چگونه رای می دهد: راهنمای کنست، احزاب سیاسی و دولت های ائتلافی - توضیح

در اسرائیل، رأی دهندگان مستقیما نخست وزیر یا اعضای مجزای پارلمان خود را انتخاب نمی کنند. در عوض، هر رای دهنده یک لیست واحد از نامزدها را انتخاب می کند که معمولا نماینده یک حزب سیاسی یا اتحاد احزاب است. آرا تعیین می کند که چگونه 120 کرسی کنست، پارلمان اسرائیل، توزیع می شود. آنچه پس از انتخابات اتفاق می افتد می تواند به اندازه خود رای مهم باشد. احزاب در مورد اتحاد مذاکره می کنند، روی سیاست ها توافق می کنند و مسئولیت های دولت را تقسیم می کنند.

رهبر بزرگترین حزب به طور خودکار نخست وزیر نمی شود و یک حزب کوچکتر گاهی اوقات می تواند تعیین کند که چه کسی حکومت می کند. اسرائیل از سیستمی به نام نمایندگی تناسبی استفاده می کند که به توضیح بسیاری از احزاب سیاسی، مذاکرات پیچیده ائتلاف، و انتخابات زودهنگام مکرر کمک می کند. چرا اسرائیل این همه احزاب سیاسی دارد؟ برخلاف ایالات متحده، که دو حزب بزرگ بر انتخابات ملی تسلط دارند، اسرائیل سیستم چند حزبی دارد.

احزاب آن طیف وسیعی از منافع سیاسی، مذهبی، قومی و اجتماعی را نمایندگی می کنند. برخی بر امنیت، دیپلماسی و سیاست اقتصادی تمرکز می کنند. دیگران نماینده جوامع خاصی از جمله یهودیان ارتدوکس افراطی، صهیونیست های مذهبی و شهروندان عرب اسرائیل هستند. احزاب همچنین بر سر روابط با فلسطینی ها، نقش دین در زندگی عمومی، و توازن بین اقتدار دولتی و قدرت قضایی اختلاف دارند. کنست دارای 120 کرسی است که تعدادی از آنها الهام گرفته از مجمع بزرگ، شورایی از رهبران مذهبی یهودی و حکیمان است که به طور سنتی با دوره پس از بازگشت مرتبط است.

از تبعید بابلی در قرن پنجم پیش از میلاد. برخلاف کنگره ایالات متحده، کنست تنها یک مجلس دارد. کل کشور به عنوان یک حوزه انتخاباتی واحد در نظر گرفته می شود، به این معنی که هیچ حوزه پارلمانی جداگانه ای برای بیت المقدس، تل آویو یا سایر شهرها وجود ندارد. احزاب بر اساس سهم خود از آرای سراسری کرسی ها را به دست می آورند، مشروط بر اینکه آرای کافی برای واجد شرایط بودن را دریافت کنند. اسرائیلی ها چگونه رای می دهند؟ شهروندان اسرائیلی که حداقل 18 سال سن دارند عموما واجد شرایط رای دادن هستند. شهروندان می توانند از سن 21 سالگی برای کنست نامزد شوند، اگرچه محدودیت های خاصی اعمال می شود.

رئیس جمهور، قضات، بازرس ایالتی، رئیس ستاد ارتش، دو خاخام ارشد و برخی از کارمندان ارشد دولتی، افسران نظامی، افسران پلیس و مقامات زندان نمی توانند در حالی که سمت های خود را دارند، نامزد شوند. بسته به موقعیتی که دارند، برخی باید قبل از انتخابات استعفا دهند. برخی محکومیت‌های کیفری نیز می‌توانند نامزدها را رد صلاحیت کنند. شرایط کنست از نظر قانونی چهار سال تعیین شده است، اما فاصله بین انتخابات می‌تواند طولانی‌تر باشد. انتخابات منظم برای روز سه شنبه در ماه عبری هشوان، که در اکتبر یا نوامبر است، برنامه ریزی شده است.

سه شنبه دقیق بستگی به این دارد که آیا سال عبری قبل یک سال کبیسه بوده است یا خیر. پس از یک انتخابات زودهنگام، انتخابات عادی بعدی چهار سال بعد برای هشوان برنامه ریزی شده است، هرچند ممکن است این فاصله بیش از چهار سال باشد. انتخابات زودهنگام نیز رایج است، و کنست می تواند در شرایط استثنایی با حمایت حداقل 80 عضو از 120 عضو خود، انتخابات را به تعویق بیاندازد. در حوزه های اخذ رای، رای دهندگان برگه ای را انتخاب می کنند که نام و حروف فهرست انتخابی مورد علاقه خود را درج کرده است، که به زبان عبری و گاهی نیز به زبان عربی چاپ شده است، آن را در یک پاکت رسمی قرار داده و در یک پاکت رسمی قرار می دهند.

n یک صندوق رأی. هر رأی دهنده یک لیست را انتخاب می کند. هیچ رأی جداگانه ای برای نخست وزیر، هیچ رأیی برای نماینده محلی، و هیچ رتبه بندی کاندیداهای فردی وجود ندارد. هر فهرستی نامزدهای خود را به ترتیب از پیش تعیین شده معرفی می کند. اگر فهرستی 15 کرسی به دست آورد، 15 نامزد اول آن وارد کنست می شوند. احزاب از روش‌های مختلفی برای انتخاب و رتبه‌بندی نامزدها استفاده می‌کنند، از جمله انتخابات اولیه، کمیته‌های حزبی، و تصمیم‌گیری‌های رهبران حزب. فهرست می‌تواند نماینده یک حزب یا چند حزب باشد که با هم رقابت می‌کنند.

رأی دهندگانی که فهرست مشترکی را انتخاب می کنند به فهرست ترکیبی رأی می دهند، نه به اجزای جداگانه آن. آستانه انتخاباتی چیست؟ برای ورود به کنست، یک فهرست انتخاباتی باید حداقل 3.25 درصد از کل آرای معتبر در سراسر کشور را دریافت کند. این به عنوان آستانه انتخاباتی شناخته می شود. برای مثال، اگر 4 میلیون رأی معتبر داده شود، یک لیست برای واجد شرایط شدن به حداقل 130000 رأی نیاز دارد.

لیستی که 3.24 درصد را دریافت کند، هیچ چیز را به دست نمی آورد، در حالی که لیستی که 3.25 درصد را دریافت می کند، معمولا حدود چهار کرسی دریافت می کند، بسته به نتایج کلی. آستانه در ابتدا 1 درصد بود، قبل از انتخابات 1992 به 1.5 درصد، در سال 2004 به 2 درصد، و در سال 2014 به 3.25 درصد در سال 2014 به منظور تشویق پراکنده شدن احزاب در پارلمان بود. با هم. آرای داده شده برای لیست هایی که نتوانند از آستانه عبور کنند، هنگام توزیع 120 کرسی حذف می شوند. فرض کنید سه حزب هر کدام 3 درصد آرا را دریافت کنند.

آنها با هم 9 درصد رای دهندگان را جذب می کنند، اما هیچ کدام وارد کنست نمی شوند، زیرا هر کدام به طور جداگانه نامزد شدند و از آستانه پایین تر بودند. آرای آنها به هیچ حزب دیگری منتقل نمی شود. درعوض، همه 120 کرسی بین فهرست‌های واجد شرایط تقسیم می‌شوند و سهم آن احزاب را افزایش می‌دهد. این می‌تواند توازن قدرت بین بلوک‌های سیاسی را تغییر دهد و به توضیح اینکه چرا احزاب با موقعیت‌های مشابه گاهی اوقات در فهرست‌های مشترک شرکت می‌کنند، کمک می‌کند. کرسی‌های کنست چگونه توزیع می‌شوند؟ پس از حذف آرا برای لیست‌هایی که نتوانستند از فهرستی که همه رای‌ها را دریافت کرده‌اند و همه رای‌ها را دریافت کرده‌اند، از رتبه سوم خارج شوند.

نتیجه یک سهمیه اولیه انتخاباتی است که تعداد تقریبی آرای مورد نیاز برای یک کرسی را نشان می‌دهد. مجموع آرای هر فهرست بر این سهمیه تقسیم می‌شود و نتیجه کلی تخصیص اولیه آن را تعیین می‌کند. برای مثال، اگر فهرست‌های واجد شرایط در مجموع 3.6 میلیون رای دریافت کنند، 3000 رای است.

فهرستی با 310000 رای در ابتدا 10 کرسی دریافت می کند و 10000 رای باقی می ماند. از آنجایی که این محاسبه معمولا برخی از کرسی ها را تخصیص نمی دهد، اسرائیل از فرمول ریاضی موسوم به روش بادر-اوفر استفاده می کند که به نام یوهان بادر و آبراهام اعضای سابق کنست نامگذاری شده است. احزاب با بیشترین تعداد آرای باقیمانده، فرمول کل آرای هر فهرست را بر تعداد کرسی هایی که قبلا دریافت کرده است، به اضافه یک تقسیم می کند.

فهرستی که بالاترین رقم را داشته باشد، کرسی بعدی را دریافت می کند، و محاسبه تا زمانی که همه 120 کرسی اختصاص داده شود، تکرار می شود. فرض کنید حزب الف 310000 رای دریافت کرده و 10 کرسی دارد. رقم آن برای یک کرسی یازدهم 310,000 تقسیم بر 11 یا تقریبا 28,182 است. حزب B 205,000 رای دریافت کرده و دارای شش کرسی است.

رقم آن برای کرسی هفتم 205,000 تقسیم بر هفت یا تقریبا 29,286 است. حزب B علیرغم دریافت آرای کمتر در مجموع، برای کرسی بعدی اولویت خواهد داشت. محاسبه کامل همچنین به توافقات بین احزاب بر سر آرای مازاد آنها می پردازد. موافقت نامه های بیش از حد رای چیست؟ قبل از یک انتخابات، گاهی اوقات می توان دو فهرست رای اضافی را امضا کرد.

این اجازه می‌دهد که آرای آن‌ها هنگام محاسبه واجد شرایط بودن برای کرسی‌های باقی‌مانده تحت روش Bader-Ofer با هم ترکیب شوند. اگر آرای ترکیبی آن‌ها را برای یک کرسی اضافی واجد شرایط کند، محاسبه بیشتر تعیین می‌کند که کدام شریک آن کرسی را دریافت می‌کند. این توافق می‌تواند شانس یک شریک را برای کسب کرسی دیگر افزایش دهد، اگرچه تضمین نمی‌کند که یک کرسی دیگر را تضمین کند. اگر هر کدام شکست بخورد، توافق نمی تواند آرای خود را ذخیره کند یا آنها را به شریک خود منتقل کند. این ترتیبات با لیست های مشترک انتخاباتی متفاوت است.

احزابی که با هم در یک لیست شرکت می کنند، آرای خود را قبل از اعمال آستانه ترکیب می کنند. احزاب امضاکننده توافقنامه بیش از حد رای جداگانه باقی می مانند، به طور مستقل در برگه های رای ظاهر می شوند و کرسی های خود را در کنست دریافت می کنند. توافق نامه بیش از حد رای نیز نیازی به همکاری شرکت کنندگان در تشکیل دولت ندارد.

هدف فوری آن ریاضی است، نه سیاسی. چرا بزرگترین حزب به طور خودکار دولت را تشکیل نمی دهد؟ پس از تخصیص کرسی ها، چالش بعدی تشکیل دولت است. یک حزب برای داشتن اکثریت مطلق پارلمانی به 61 کرسی از 120 کرسی کنست نیاز دارد. از آنجایی که هیچ حزبی چنین اکثریتی را در انتخابات مدرن اسرائیل به دست نیاورده است، دولت‌ها عموما به ائتلاف‌هایی وابسته هستند که چندین حزب در آن شرکت دارند.

حزب الف 35 کرسی، حزب ب 30 کرسی، حزب ج 18، حزب D 15، حزب E 12 و حزب F 10 کرسی. اگرچه حزب الف بزرگترین است، احزاب B، C و D می توانند ائتلافی با 63 کرسی تشکیل دهند که به آنها اکثریت کوچکتری می دهد. حزبی که فقط پنج یا شش کرسی دارد گاهی اوقات می تواند تعیین کند که آیا یک ائتلاف احتمالی به مرز 61 کرسی می رسد یا خیر.

در ازای پیوستن، ممکن است مواضع کابینه یا تعهدات در مورد سیاست های مهم رای دهندگان خود را مطالبه کند. با این حال، شرکای ائتلاف نیز باید مصالحه کنند و اختلافات در نهایت می تواند بقای دولت را تهدید کند. تغییرات نسبتا کوچک در رأی گیری می تواند به طور چشمگیری نتیجه انتخابات اسرائیل را تغییر دهد. توازن بین جناح راست و جناح چپ میانه ممکن است به تعداد انگشت شماری از کرسی های کنست کاهش یابد.

حزبی که یک یا دو کرسی را به دست می آورد یا از دست می دهد، یا به سختی از آستانه انتخاباتی عبور می کند یا از دست می دهد، می تواند تعیین کند که کدام بلوک از حمایت کافی برای تشکیل دولت برخوردار است. نتیجه همچنین به احزابی بستگی دارد که به خوبی در هیچ یک از بلوک ها قرار ندارند. برخی از احزاب میانه‌رو، مذهبی یا سایر احزاب بسته به اولویت‌ها و توافق‌هایی که می‌توانند بر سر آن‌ها مذاکره کنند، ممکن است مایل به پیوستن به ائتلاف‌هایی باشند که توسط اردوگاه‌های سیاسی مختلف رهبری می‌شوند.

در نتیجه، حتی زمانی که رای کلی فقط اندکی تغییر کند، ترکیب دولت بعدی می‌تواند بسیار متفاوت باشد. رئیس‌جمهور اسرائیل پس از انتخابات چه می‌کند؟ رئیس‌جمهور اسرائیل رئیس دولت است که عمدتا مسئولیت‌های تشریفاتی و نمایندگی دارد، در حالی که نخست‌وزیر دولت را رهبری می‌کند. پس از انتخابات، رئیس‌جمهور نقش اصلی را در تصمیم‌گیری با رئیس‌جمهور ایفا می‌کند. فراکسیون های تازه منتخب مجلس

هر یک می‌تواند یک عضو کنست را برای تشکیل دولت توصیه کند. رئیس‌جمهور این توصیه‌ها را در نظر می‌گیرد و وظیفه را به یک عضو کنست محول می‌کند، به طور کلی فردی را انتخاب می‌کند که به نظر می‌رسد قادر به جمع‌آوری حمایت پارلمانی کافی باشد. رئیس‌جمهور از نظر قانونی ملزم به انتخاب رهبر بزرگ‌ترین حزب یا حتی نامزدی که بیشترین توصیه‌ها را دریافت می‌کند، باید طی هفت روز پس از انتشار رسمی نتایج انتخابات توسط نامزد منتخب انجام شود. چند روز برای مذاکره برای تشکیل ائتلاف دولتی

. رئیس جمهور ممکن است در مجموع تا 14 روز دیگر تمدید کند که حداکثر 42 روز زمان می‌دهد. مذاکرات معمولا شامل سیاست‌های ائتلاف، وزارتخانه‌های دولتی، بودجه، قوانین و ترتیبات حل و فصل اختلافات می‌شود. پس از حصول توافق، نامزد به رئیس‌جمهور و رئیس کنست اطلاع می‌دهد که دولت تشکیل شده است. مسئولیت ها

قانونگذاران سپس در مورد ابراز اعتماد به آن رای می‌دهند. اگرچه یک ائتلاف معمولا به دنبال حمایت حداقل 61 عضو است، رای اعتماد اولیه نیاز به اکثریت رای دهندگان دارد نه لزوما 61 رای مثبت.

با این حال، چنین دولت‌هایی ممکن است در تصویب بودجه و قوانین مشکل داشته باشند. اگر رای اعتماد موفقیت آمیز باشد، دولت جدید روی کار می‌آید، و فردی که آن را تشکیل می‌دهد، نخست‌وزیر می‌شود. اگر نامزد اول شکست بخورد چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر نامزد اول نتواند در مدت زمان تعیین شده دولت تشکیل دهد، یا دولت پیشنهادی نتواند اعتماد کنست را جلب کند، انتخابات دیگری به‌طور خودکار پس از سه روز انجام نمی‌شود. عضو مایل کنست که 28 روز بدون تمدید دریافت می کند.

از طرف دیگر، رئیس جمهور می تواند به رئیس کنست اطلاع دهد که به نظر می رسد امکان تشکیل دولت وجود ندارد. اگر تلاش دوم با شکست مواجه شد، یا رئیس جمهور اعلام کرد که هیچ دولتی امکان پذیر نیست، اعضای کنست 21 روز فرصت دارند تا راه حل خود را پیشنهاد کنند. در این مدت، حداقل 61 قانونگذار می توانند درخواست کتبی ارائه دهند و از رئیس جمهور بخواهند که وظیفه را به یکی از اعضای مجلس اختصاص دهد.

سپس آن نامزد 14 روز فرصت دارد تا دولت تشکیل دهد. اگر هیچ نامزدی در طول دوره 21 روزه 61 امضا دریافت نکند، یا نامزد نهایی شکست بخورد، کنست منحل شده در نظر گرفته می‌شود و انتخابات جدید باید ظرف 90 روز برگزار شود. شرکای ائتلاف می توانند حمایت خود را پس بگیرند، نخست وزیر می تواند استعفا دهد، یا کنست می تواند خود را منحل کند و انتخابات زودهنگام برگزار کند. اسرائیل همچنین از سیستمی به نام عدم اعتماد سازنده استفاده می کند.

به جای رای دادن صرف به حذف یک دولت، حداقل 61 عضو کنست باید برای ابراز اعتماد به یک دولت جایگزین خاص که آماده روی کار آمدن است رای دهند. این امر مانع از برکناری قانونگذاران از طریق رای عدم اعتماد یک دولت بدون توافق بر سر جایگزینی آن می شود. عدم تصویب بودجه ایالتی در بازه زمانی مورد نیاز قانونی نیز می تواند باعث برگزاری انتخابات زودهنگام شود. بین 5 آوریل 2019 و انتخابات سراسری تکراری اسرائیل، که بین 5 آوریل 2019 تا نوامبر 2019 برگزار شد، انتخابات عمومی تکرار شد. مشکلات تشکیل و حفظ ائتلاف های حکومتی. ترکیب نمایندگان تناسبی

یون، احزاب متعدد، و سیاست ائتلافی به این معنی است که شب انتخابات به ندرت همه سؤالات را در مورد اینکه چه کسی حکومت می کند حل می کند. رأی دهندگان تعیین می کنند که کدام احزاب وارد کنست می شوند و چه تعداد کرسی دریافت می کنند. حکومتی که پدیدار می شود بستگی به این دارد که کدام احزاب بتوانند حمایت پارلمانی کافی را برای به دست گرفتن قدرت و ماندن در آنجا جمع کنند.