اسرائیل چگونه می تواند از بن بست انتخاباتی خود خارج شود؟

هیچ برنده مشخصی از انتخابات اسرائیل ظاهر نشده است، و این گمانه زنی ها را در مورد اینکه کدام حزب می تواند دولت بعدی را تشکیل دهد، ایجاد کرده است.

اوایل روز جمعه، کمیته مرکزی انتخابات (سی سی سی) نتایج نهایی رای گیری 27 اکتبر را منتشر کرد که میزان مشارکت بالای 77.9 درصدی رای دهندگان داشت.

نه بلوک بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل و نه گروه اپوزیسیون به رهبری گادی آیزنکوت، اکثریت لازم برای تشکیل دولت را به دست نیاوردند. هر دو رهبر همچنین همکاری با دو لیست اصلی انتخاباتی که نماینده شهروندان فلسطینی اسرائیل هستند - لیست متحد عربی (رعام) و فهرست مشترک - را رد کرده اند.

بنابراین اسرائیل چگونه می تواند از بن بست سیاسی خود خارج شود؟

بله. روز پنجشنبه، حداقل 500000 رای "دو پاکت" که از سوی سربازان و دیپلمات ها به دست آمده بود، شمارش شد. این رای دهندگان از دو پاکت استفاده می کنند: پاکت اول حاوی برگه رای آنها بدون هیچ گونه اطلاعات شناسایی است، در حالی که پاکت دوم حاوی اطلاعات شخصی آنهاست. پاکت ناشناس در داخل پاکت دوم قرار می گیرد و به مقامات این امکان را می دهد تا بررسی کنند که رای دهندگان در جای دیگری رای نداده اند، بدون اینکه به مخفی کاری انتخابشان خدشه وارد شود.

بلوک نتانیاهو 53 کرسی در کنست 120 عضوی به دست آورد، در حالی که بلوک مخالف به رهبری گادی آیزنکوت 48 کرسی را به دست آورد.

فهرست متحد عربی یا راعام و فهرست مشترک مجموعا 19 کرسی را به خود اختصاص دادند.

برای تشکیل دولت، یک حزب سیاسی باید حداقل ۶۱ کرسی داشته باشد. هیچ حزبی هرگز آن اکثریت را به دست نیاورده است و ائتلاف ها به ائتلاف های حکومتی منجر شده است که نخست وزیر در راس آن قرار دارد.

رایزنی های سیاسی برای تشکیل ائتلاف در جریان است.

اگر این روند شکست بخورد، آیزاک هرتزوگ، رئیس جمهور اسرائیل می تواند انتخاب کند که کدام نامزد بیشترین شانس را برای تشکیل دولت دارد. سپس به آن نامزد حدود 28 روز فرصت داده می شود تا این کار را انجام دهد - دوره ای که می تواند تمدید شود.

اگر نامزد شکست بخورد، رئیس جمهور می تواند دیگری را انتخاب کند. اگر آن نامزد نتواند دولت تشکیل دهد، یک پنجره 21 روزه باز می شود که در آن 61 عضو کنست می توانند درخواستی را به هرتزوگ ارسال کنند تا این وظیفه را به یکی از اعضای کنست واگذار کند.

بله، زیرا اگر تمام فرآیندهای ذکر شده در بالا شکست بخورند، اسرائیلی ها باید به پای صندوق های رای بازگردند.

بسیاری از رهبران اسرائیل ایده مشارکت با احزاب تحت رهبری عرب را رد کرده اند.

نتانیاهو همکاری در کنار آنها را رد کرده و پس از نمایش قوی آنها را شیطانی جلوه داده است.

نتانیاهو روز جمعه در ایکس نوشت: «تشکیل دولت با آنها ممنوع است.

حزب لیکود نتانیاهو پس از از دست دادن اکثریت ائتلاف نتانیاهو، احزاب تحت رهبری عرب را به "دزدی" انتخابات متهم کرده است.

بر اساس گزارش هفته جاری تایمز آو اسرائیل، آیزنکوت گفته است که تنها با هر حزبی که اسرائیل را به عنوان یک کشور یهودی و دموکراتیک به رسمیت می شناسد، ارزش های اعلامیه استقلال را تایید می کند و به تمام اسرائیلی هایی که خدمات ملی انجام می دهند متعهد می شود، فکر می کند.

او نگفته است که آیا احزاب تحت رهبری عرب این معیارها را برآورده خواهند کرد یا خیر.

روز پنجشنبه، یکی دیگر از چهره‌های مخالف، آویگدور لیبرمن، رهبر راست‌گرای اسرائیل بیتنو، ائتلاف‌های خاصی را رد کرد. او با استفاده از نام مستعار نتانیاهو و استناد به احمد طیبی، رهبر حزب تعال - بخشی از فهرست مشترک، گفت: «نه بی بی نه تیبی».

احزاب عربی به مشارکت با جناح های مخالف نتانیاهو علاقه نشان داده اند.

یوسف جبارین از فهرست مشترک گفت که حزب او برای "برکناری دولت نتانیاهو" آماده است که او آن را "خونریزی" خواند.

او در X نوشت: "در برابر سیاست برتری، نژادپرستی و طرد، ما یک جایگزین کاملا متفاوت ارائه می دهیم. تغییر از طریق مشارکت یهودی-عربی، یک مشارکت واقعی و برابر است."

احمد نجار، تحلیلگر سیاسی، گفت که احزاب نماینده شهروندان فلسطینی اسرائیل به طور قابل توجهی عملگرایی بیشتری نسبت به آیزنکوت و اکثر متحدانش نشان داده اند.

وی گفت: «رعام نشان داده است که برای شرکت در یک دولت تحت رهبری آیزنکوت باز است، در حالی که فهرست مشترک امکان حمایت از یک دولت اقلیت خارج از ائتلاف را باز گذاشته است، مشروط بر اینکه چنین حمایتی تعهدات معناداری در مورد برابری، جنایت خشونت‌آمیز در جوامع فلسطینی، تخریب خانه‌ها و مسیری سیاسی برای مسئله گسترده‌تر فلسطین را ارائه دهد».

به گفته تحلیلگران، هنوز خیلی زود است که بگوییم.

روی زور، مدرس دانشگاه اسکس و متخصص رفتار رأی‌دهی و استراتژی‌های انتخاباتی اسرائیل، به الجزیره گفت: «اعداد و ارقام برای هیچ طرفی جمع نمی‌شوند». با این حال، شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه آیزنکوت در ازای سرمایه گذاری مالی در جوامع خود، از احزاب عرب در رای سرمایه گذاری دولتی درخواست حمایت خواهد کرد.

زور گفت که اگر چهار حزب در «بلوک تغییر» آیزنکوت به اکثریت نزدیک‌تر بودند، احتمال حمایت خارجی بیشتر می‌شد زیرا راعام به‌عنوان یک حزب عربی «میانه‌رو» تلقی می‌شود.

وی افزود: «در این صورت یک توافقنامه اعتماد و تأمین به سبک اروپایی محتمل‌تر خواهد بود».

نمرود فلاشنبرگ، یک تحلیلگر سیاسی مستقر در برلین، به الجزیره گفت که هنوز مشخص نیست که آیا آیزنکوت مایل است به رعام و فهرست مشترک تکیه کند یا خیر.

او گفت: "اگر آیزنکوت مایل به چنین همکاری باشد، سه گزینه وجود دارد: اول اینکه احزاب اسرائیلی-عربی می توانند بخشی از دولت باشند. این چیزی است که راعم می خواهد؛ لیست مشترک در این مرحله این را نمی خواهد. گزینه دوم این است که آنها می توانند عضو ائتلاف باشند اما بدون هیچ کرسی دولتی. این همان چیزی است که راام در دولت بنت از 221-2020 بود."

وی افزود: گزینه سوم این است که می توانند از بیرون به عنوان یک بلوک پیشگیرانه حمایت کنند که به دولت رای نمی دهد. بیشتر پیش بینی می کنند که اگر چنین دولتی وجود داشته باشد، رعام را وارد ائتلاف کند و از بیرون به لیست مشترک تکیه کند.

نجار، تحلیلگر سیاسی فلسطینی گفت که مانع واقعی در این مرحله فقدان عمل گرایی احزاب عربی نیست، بلکه «خودداری آیزنکوت و چند تن از شرکای او از به رسمیت شناختن شهروندان فلسطینی اسرائیل - و 19 نماینده ای که آنها انتخاب کردند - به عنوان شرکای سیاسی مشروع است».

وی خاطرنشان کرد: "انتخابات 67 کرسی خارج از بلوک نتانیاهو ایجاد کرد، اما نظام سیاسی اسرائیل به رفتار خود ادامه می دهد که گویی 19 کرسی به طور کامل به حساب نمی آیند. آیزنکوت از آرای فلسطین برای برکناری نتانیاهو می خواهد و در عین حال بر "دولت صهیونیستی" که نمایندگان همان رای دهندگان را مستثنی می کند، پافشاری می کند.

وی افزود: "این صرفا محاسبات ائتلافی نیست، بلکه یک تناقض عمیق دموکراتیک را آشکار می کند. شهروندان فلسطینی مجاز به رای دادن هستند، اما زمانی که آرای آنها تعیین کننده شد، مشروعیت سیاسی آنها بلافاصله زیر سوال می رود."

به گفته یوسی مکلبرگ، مشاور ارشد برنامه خاورمیانه و شمال آفریقا در چتم هاوس، برای حفظ قدرت، نخست وزیر هنوز می تواند ائتلافی تشکیل دهد.

او به الجزیره گفت: «او می‌تواند سعی کند آیزنکوت و دیگران را متقاعد کند تا با او ائتلافی تشکیل دهند و در این میان می‌تواند احزاب عربی را مشروعیت‌زدایی کند تا تشکیل یک دولت جایگزین دشوار شود».

فلاشنبرگ گفت که نتانیاهو احتمالا برای دور دیگری از انتخابات تلاش خواهد کرد.

او گفت: "در محاسبات او - اعراب مثل قبل حاضر نخواهند شد و مخالفان دلسرد و راکد خواهند شد. او معتقد است که در دور دیگری از انتخابات بلوک او می تواند به 61 برسد."

او افزود: "گزینه دیگری که [نتانیاهو] روی آن کار می کند، پیوستن یک یا دو حزب از بلوک تغییر به دولت او است. به احتمال زیاد بنت و لیبرمن. اما در حال حاضر به نظر نمی رسد که آنها به او بپیوندند."

نور عوده از الجزیره که از رام الله در کرانه باختری اشغالی گزارش می دهد، انتخابات را "لحظه ای وجودی برای اسرائیلی های فلسطینی" خواند.

نجار تحلیلگر فلسطینی گفت که برای شهروندان فلسطینی اسرائیل، این نتیجه هم دستاورد و هم یک آزمون است.

او گفت: "آنها در تعداد زیادی شرکت کردند، نمایندگی بی سابقه ای را به دست آوردند و اکنون ممکن است قدرت جلوگیری از یک دولت دیگر نتانیاهو را داشته باشند. با این حال دوباره به آنها گفته می شود که آرای آنها تنها در صورتی قابل قبول است که به قدرت سیاسی واقعی تبدیل نشود."

با این حال، برای فلسطینی‌های غزه، کرانه باختری اشغالی و بیت‌المقدس شرقی، دلیل کمی وجود دارد که این را رقابتی بین اشغال و صلح یا بین ظلم و برابری بدانند. این اساسا مبارزه بر سر این است که چه کسی بر اسرائیل حکومت می‌کند و اسرائیل چگونه خود را نشان خواهد داد - نه اینکه آیا فلسطینی‌ها به زندگی تحت اشغال نظامی، بی‌برابری شهرک‌سازی‌ها، گسترش شهرک‌ها و سیستم غیرقانونی ادامه می‌دهند.

وی گفت: «اما فلسطینی‌ها هر جانشینی را بر اساس سیاست قضاوت خواهند کرد، نه شخصیت - خواه به نسل‌کشی در غزه پایان دهد، توسعه شهرک‌سازی و خشونت شهرک‌نشینان را متوقف کند، و آزادی و خودمختاری فلسطین را به رسمیت بشناسد.»