اسطوره های ورزشی که ثروت سیاسی آنها ممکن است درس عبرتی برای رانر قبل از نامزدی ریاست جمهوری باشد

تدی رینر، ستاره جودوی فرانسوی ممکن است روز دوشنبه پیشنهاد خود را برای رقابت های انتخاباتی ریاست جمهوری 2027 فرانسه اعلام کرده باشد، اما او تنها ستاره ورزشی نیست که از استادیوم به منبر قلدر تبدیل شده است. در مورد برخی از مشهورترین اسلاف او بخوانید.

تاریخ صدور: 10/11/2026 - 17:59 اصلاح شده: 10/11/2026 - 17:59

اعلامیه تدی رینر، اسطوره جودوی فرانسه مبنی بر اینکه او به عنوان نامزد در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده فرانسه شرکت خواهد کرد، ممکن است با شک و تردید برخی مواجه شده باشد، اما او اولین ستاره ورزشی نیست که به مقام های عالی رسیده است.

کاپیتان کاریزماتیک پاکستانی کشورش را به تنها قهرمانی جام جهانی کریکت در سال 1992 رساند.

هنگامی که بیمارستان در سال 1994 افتتاح شد، خان گفت: "این یک احساس پیروزی در داخل کشور بود. مثل یک قهرمانی در جام جهانی دیگر بود".

فارغ‌التحصیل آکسفورد ممکن است فکر می‌کرد که رختکن ناآرام پاکستان بستری ایده‌آل برای یادگیری سیاست‌های داخلی است، اما او از یک حرفه سیاسی سخت رنج می‌برد.

در سال 2002 به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد، در سال 2018 نخست وزیر شد و تا سال 2022 حکومت کرد. در نوامبر همان سال در یک سوء قصد از ناحیه پا مجروح شد.

خان از آگوست 2023 در پشت میله‌های زندان به سر می‌برد و به دنبال شورش‌های گسترده ضد تشکیلات در ماه مه همان سال، با اتهامات متعددی از فساد تا تحریک خشونت روبرو بود.

خان اکنون 74 ساله گفته است که زندانی شدن او انگیزه سیاسی دارد.

او با 14 کاپیتان سابق ملی کریکت و تعداد زیادی از دانشگاهیان و روشنفکران خواهان آزادی او در فوریه امسال شدند.

برای نمایش این محتوا از YouTube، باید ردیابی تبلیغات و سنجش مخاطب را فعال کنید.

به نظر می‌رسد یکی از افزونه‌های مرورگر شما بارگیری پخش‌کننده ویدیو را مسدود می‌کند. برای تماشای این محتوا، ممکن است لازم باشد آن را در این سایت غیرفعال کنید.

مهاجم برجسته لیبریایی که برای موناکو بازی کرد، جایی که زیر نظر آرسن ونگر بازی کرد و او را به بازیکنی تبدیل کرد که در پاری سن ژرمن و آث میلان به او تبدیل شد.

او برنده توپ طلا شد و همچنین در سال 1995 بهترین بازیکن جهان فیفا شد - اولین آفریقایی که موفق به این دوبل شد.

پس از ترک صحنه فوتبال، هدف بعدی او به ریاست جمهوری لیبریا تبدیل شد، پس از یک دوره پرتلاطم و خشونت آمیز در این کشور غرب آفریقا که شاهد دو جنگ داخلی بود.

او در اولین دوره تحصیلی خود، در 39 سالگی در سال 2005، مورد اظهارات حمایتی قرار گرفت و به دلیل بی تجربگی و عدم تحصیلاتش مورد تمسخر قرار گرفت.

سناتور در سال 2014 - شکست دادن پسر رئیس جمهور، الن جانسون سیرلیف، که او را در انتخابات 2005 شکست داده بود - وه به عنوان اولین ورزشکار لیبریایی که به مجلس علیا انتخاب شد، تاریخ را ثبت کرد.

او زمانی که در انتخابات ریاست جمهوری 2017 پس از شکست دادن رقیب خود در دور دوم، پیروز شد.

رای‌دهندگان قدیمی‌ترین جمهوری آفریقا پس از شکست وی در برابر جوزف بواکای که در سال 2017 او را شکست داده بود، از انتخاب او برای دور دوم محروم شدند.

وه آ، که دولتش علیرغم تعهدش برای ریشه کن کردن آن به فساد متهم شده بود، گفت: "اکنون زمان بخشندگی در شکست است."

تدی رینر: از قهرمان جودو المپیک فرانسه تا نامزد ریاست جمهوری را بیشتر تماشا کنید

نماد بوکس فیلیپینی که تاج قهرمانی جهان را در چندین وزن کسب کرد، اولین قهرمانی است که در چهار دهه عنوان قهرمانی جهان را به دست آورده است.

او به نوعی توانست حرفه بوکس خود را با یک دوره سیاسی ترکیب کند. او در سال 2010 با شکست در سال 2007 به مجلس نمایندگان انتخاب شد و در سال 2013 مجددا انتخاب شد.

او در مورد ایجاد تعادل بین این دو حرفه گفت: "این فقط به نظم نیاز دارد. شما فقط به مدیریت زمان نیاز دارید."

با این حال، منتقدان به فقدان لوایح پارلمانی او و غیبت های مکرر او در مجلس قانونگذاری اشاره کردند تا بتواند وقت خود را به مبارزه و مبارزه بگذراند.

پاکیائو مانند دوران حرفه‌ای خود در رینگ، راضی به استراحت در یک وزنه نشد و سپس به مجلس سنا رفت.

او دوباره موفق شد و در سال 2016 انتخاب شد و از جمله پیشنهاداتی که از او حمایت کرد، احیای مجازات اعدام بود.

پاکیائو که هنوز دو حرفه خود را با هم ترکیب می‌کند، در ریاست‌جمهوری متمایل بود، اما نتوانست ضربه ناک اوت را بزند و در انتخابات 2022 به عنوان یک سوم شکست خورده به پایان رسید.

اگرچه او در طول انتخابات نسبت به فردیناند مارکوس برنده مخالفت کرده بود، اما دومی بزرگوار بود و در همان سال پاکیائو را به عنوان منشی و رهبر ارشد کمیسیون مبارزه با فقر فیلیپین منصوب کرد.

پاکیائو در هنگام منصوب شدن گفت: «من فقر را نیز تجربه کردم.

خوابیدن روی مقوا در خیابان ها، مصرف آب، نداشتن چیزی برای خوردن و کسب سکه فقط برای کمک به خانواده ام را تجربه کردم.

هموطنان فقیر ما واقعا در قلب من هستند.»